“તે મને પહેલા કેમ નો’તું કહ્યું?” પ્રીતેશે આશ્ચર્ય થી પૂછ્યું.
“કારણ કે પહેલા એવું કઈ હતું જ નહિ.” નિધી એ આંખો મેળવ્યા વગર જવાબ આપ્યો.
પ્રીતેશે ફક્ત એક હતાશ-સ્માઈલ આપી.
થોડીક સાયલેન્ટ મોમેન્ટ્સ પછી પ્રીતેશે કહ્યું,” દેવર્શે મને પહેલા જ ફેસબુક પર કહ્યું હતું, પણ હું માન્યો નહિ.કારણ કે તેણે મને ફક્ત અટક જ કહી હતી.And I was in love with you”
“ક્યારે… શું કહ્યું હતું એણે?”, નિધી ની આંખો ચોંકી ગઈ હતી.તેણે પાછળ ના શબ્દો ને ignore કર્યા.
“એજ કે એની ગર્લફ્રેન્ડ ની અટક શાહ છે અને મેરેજ માટે પણ તૈયાર છે.”
નિધી પાસે બોલવા માટે કઈ હતું નહિ.થોડીક સાયલેન્ટ પળો પછી એક બસ આવી.પ્રીતેશ કઈ પણ બોલ્યા વગર બસ માં બેસી ગયો.નિધી બસ ને જોઈ રહી, જ્યાં સુધી બસ દેખાતી બંધ ના થઇ.
********************
એ દિવસ પછી પ્રીતેશે નિધીની સામે જવાનું ટાળ્યું. તેણે કલાસીસ ની બેચ પણ ચેન્જ કરાવી દીધી હતી. કોઈ ની જોડે વાત કરવાનું પણ તે ટાળતો રહ્યો. ઘણી વાર બે બેચ ની વચ્ચે ના સમય માં તેમની નજરો મળતી અને પ્રીતેશ મન માં ફક્ત આટલું કહી શકતો હતો કે,
“કર્યો પ્રયત્ન જયારે જયારે ભૂલવાનો તને,
આવતી રહેતી તું ઇત્તેફાક થી મારા નયનો કને.
મળતી જયારે ખુશી, તુજને ભૂલીને મને,
દઈ ને એક ઝલક તારી, તું મૂંઝવતી મને.
હતી શું ભૂલ મારી? બસ કર્યો હતો તને પ્રેમ.
કર્યો જે રીતે ભમરાઓએ ફૂલો ને બસ તેમ.
અન્જાન હતો, આ ફુલ હતું કોઈ બીજાની અમાનત.
લાગી નવાઇ લોકોને, આજે ભમરો મૂરઝાયો કેમ!”
દેવર્ષ નિધી નો કોલેજ કલાસમેટ હતો, પરંતુ હવે તેણે ટ્યુશન કલાસીસ પણ નિધીની સાથે જ જોઈન કરી લીધા હતા.અને હવે નિધી ના કોલ્સ અને મેસેજીસ પણ પ્રીતેશ ને મળવાના બંધ થઇ ગયા હતા. પ્રીતેશ વધારે અને વધારે ડૂબતો ગયો.એક વખત નો રેન્કર હવે પાસ થવાના ફાંફા મારતો હતો. આખો દિવસ ઘર માં જ બેસી રહેતો અને બસ કઈક ને કઈક લખ્યે રાખતો.કલાસીસ માં પણ તેણે બંક મારવાનું સ્ટાર્ટ કરી દીધું હતું.
એકવાર ફેસબુક માં ફરી નિધી અને પ્રીતેશ ની મુલાકાત થઇ ગઈ.પ્રીતેશ નું ધ્યાન ગયું અને તે ઓફલાઈન થાય તે પહેલા જ નિધી નો મેસેજ આવ્યો,
નિધી: “hi”
પ્રીતેશ: “bye”
નિધી: ” maro kai vaank nathi tane khotu lagyu ema .”
પ્રીતેશે કઈ રીપ્લાય ના આપ્યો.
નિધી: “me tane always as a friend j joyo hato “
પ્રીતેશે તેનું લેપટોપ બંધ કર્યું અને મન માં જ બોલ્યો….,
“પ્રેમ તારો મારા જીવન માં આવ્યો જાણે હવા,
ન હતો અંદાજો શું જઇ રહ્યું છે થવા,
શરૂઆત માં લાગી તારી પ્રીત હર દર્દ ની દવા,
એ દવા ‘ને પ્યારી હવા, બની વંટોળ ‘ને લાગી જવા.
હું નાસમજ તારી રમત ને માની બેઠો પ્રેમ,
તારો હર-એક દાવ, ના જાણે, મને ના દીઠો કેમ!
ખેલદિલી પણ ના રાખી તે પ્રેમ ના એ ખેલ માં,
તોડી હૈયું મારું, તું નીકળી ગઈ હેમખેમ!”
