ચલ ને

ચલ ને, લખ ને.
મન ને ખોલ ને.
શબ્દ એ બોલ ને.
ચલ ને, લખ ને.

ઈચ્છાઓ તારી,
સપનાઓ તારા,
તુજને સંભળાવી
તરબોળ ને.

દુનિયા રચે તું,
એમાં તું રાચે,
કલ્પનાએ તારી
તને જોડ ને.

ચલ ને, લખ ને.
મન ને ખોલ ને.
શબ્દ એ બોલ ને.
ચલ ને, લખ ને.

સુખ ને દુઃખ ને
જ્ઞાનની ભૂખ ને
હવે તું ઝટ ને,
ચલ ને, વણ ને.

રાત ને, દિન ને,
તેજ અંધેર ને,
મેળવી, ભેળવી
રોક ને, ઘેર ને.

ચલ ને, લખ ને.
મન ને ખોલ ને.
શબ્દ એ બોલ ને.
ચલ ને, લખ ને.

તું જ તો હું જ છું,
રુજ છું, રૂઝ છું,
છું નહિ, ખૂબ ને,
છું શરૂ અંત ને.

આબ ને, આભ ને,
તું ફરી, ભાળ ને.
સુસ્તી ની જાળ ને
ખંત થી ટાળ ને!

ચલ ને, લખ ને.
મન ને ખોલ ને.
શબ્દ એ બોલ ને.
ચલ ને, લખ ને.

પ્રેમ ને જાણ ને,
પડ ને, સંભાળ ને,
ભૂલેલું સંભારી,
ઘટ ને, વધ ને.

બન ને, ભાંગ ને,
ખુદથીએ ભાગને,
જા મળી ત્યાગ ને,
ખુદ ને જાણ ને.

ચલ ને, લખ ને.
મન ને ખોલ ને.
શબ્દ એ બોલ ને.
ચલ ને, લખ ને.

– વિરાજ

સમસ્ત

મુજનો ઉગતો સુરજ રોજ જ તુજમાં થાતો અસ્ત છે,
મારુ હોવું સકળ ફક્ત જો મુજ-તુજ-તુજ-મુજ પરસ્ત છે.

હુંય ક્યાં ‘તું’ થાવાના સપના લઈને બેસું છું!
તુંય તો ‘તે’ થાવાના વિચારોમાં જ વ્યસ્ત છે.

બસ તારી ખુશીઓ તાકીને જાહોજલાલી માણું છું,
મારી બધી વ્યથાઓ પણ સરવાળે તો મસ્ત છે.

ખુદને ખંખેરી-ખંખોળી ખોળવાની બસ વાર છે,
બાકી બસ આ સમય-શબ્દની માયા એ જ સમસ્ત છે.

~ વિરાજ રાઓલ

શબ્દ છે?

એક ફીલિંગ છે, જેના માટે શબ્દ નથી મળી રહ્યો.
કોઈક જાણીતું લાગતું અજાણ્યું માણસ હાથમાં એક બહુ જ નોર્મલ લાગતો ડબ્બો પકડાવી જાય અને ગાયબ થઇ જાય.
એ ડબ્બામાંથી દૂર ક્યાંક સમયમાં જ ખોવાઈ ગયી હોય એવી સોડમ આવતી હોય.
ડબ્બો ખોલવાનો પ્રયત્ન કરતાં ખ્યાલ આવે કે એક અલમોસ્ટ-અસંભવ ટાસ્ક હાથમાં લઇ લીધો છે.
પણ પેલી સોડમ, પેલો માણસ, અને જિજ્ઞાસા…
એ બધાંયનો સરવાળો થઈને પણ જાણે કંઈક ઘટ્યું હોય,
એવી જ ફીલિંગ.

H2O

શિખર ઉપર જામેલું એ
બરફ બની ન રહી જાતું,

ધોધ બનીને, ઝરણું થઈને,
ખારાશ માંહી વહી જાતું.

ક્યાંક આંખોની ઠંડક બનતું
તરસ્યાઓનું જળ થાતું,

કાંઠે કાંઠે નગર વસાવી
દરિયાની સૃષ્ટિ થાતું.

તપતા બળતા સુરજને પણ
ક્યાંથી ન વ્હાલું થાતું!

એક કિરણને મળતા સાથે
ઉડતું એ વાદળ થાતું.

-વિરાજ

એ તો કહો

જીતનો આ ઘોષ છે, જયકાર હો!
જીતનું છે કામ શું? એ તો કહો.

સત્યની શોધે છે બદલી આ હવા.
શોધનું છે સત્ય શું? એ તો કહો.

શું નિયત છે, શું વિધિ, ‘ને અર્થ શું?
તર્ક પણ છે વ્યર્થ શું? એ તો કહો.

શ્રાપ છે ચુપકીદી, શબ્દો પાપ છે.
હું કહું કે ના કહું? એ તો કહો.

– વિરાજ રાઓલ

વિચારોનું વિમાન

વિચારોનું વિમાન ખુદની જ મોજુદગીના મકાનો,

આશાઓની ઇમારતો તબાહ કરી ચૂક્યું.

અને એજ વિચારોની ઢાલ સમું શરીર

એક અખંડ આભનો આભાસ દર્શાવી રહ્યું,

જ્યાં સુધી રાખમાં ન ભળ્યું.

~ વિરાજ

નદીમાં

રંગીન જળના છે વ્હેણા નદીમાં,
બેરંગ અણિયાળા પ્હાણા નદીમાં,

યાદોની રેતીના કાંઠા કંઈ કોરા,
છે કિસ્સાઓ એના લખાણા નદીમાં,

જવાબોના બંધો છે બંધાયા ઊંચા,
‘ને ઊંડા ડૂબ્યા છે ઉખાણાં નદીમાં,

નાવ તો સરકે છે નીરના ભરોસે,
એણે ક્યાં ભાળ્યાં છે કાણા નદીમાં!
~ વિરાજ રાઓલ 

ટચુકડી – “શોર્ટ એન્ડ સ્વીટ”

છેલ્લે મળ્યા ત્યારે પહેલી વાર એવું થયું હતું, કે ન તો ચૉકલેટ લઇ ગયો હતો ન તો કોઈ પણ ખાવાની વસ્તુ.
મળતાની સાથે જ કહી દીધું હતું કે, “આજે કોઈ જ ચોકલેટ નથી. ઉતાવળમાં આવવાનું થયું તો ખાલી હાથે જ આવી ગયો…”.
એ પણ યાદ કરાવતાં બોલી કે “વી આર વેય મોર ધેન ધ ગીફ્ટ્સ વિ ગીવ ઈચ અધર.” સ્માઈલ પણ કેવી સરસ આપી હતી એણે એ વખતે, કે ફરી પાછો પ્રેમમાં પડી ગયો હતો! થોડો ઈમોશનલ પણ થઇ ગયો હતો.
આખી સાંજ કઈ જ બોલ્યા વગર બસ એને જ સાંભળતા રહેવાની ઈચ્છા થતી હતી, અને એવું જ કર્યું પણ. આટલી બધી વાર મળ્યા પછી પણ એવું લાગતું હતું કે જાણે પહેલી વાર મળ્યા હોઈએ. ઈટ વૉઝ ઑલ સો બ્યુટીફૂલ!

એ સાંજ પણ રોકાઈ નહિ, અને બીજા પક્ષીઓની જેમ અમે પણ પોતપોતાના માળે જવા ઉડ્યા. ઘરે જઈને એને મૅસેજ કરવા ફોન જોયો અને એનું નામ નોટીફીકેશનમાં દેખાયું. એનો મૅસેજ હતો, “નેક્સ્ટ ટાઈમ ભૂલ્યા વગર ચૉકલેટ લાવજે.”, કોઈ પણ ઈમોજી વગર!

મૅસેજમાં સામે વાળાના સાચા એક્સપ્રેશન પણ સમજાય નહિ, તો હવે ચૉકલેટ લઇને જવું જ સેફ રહેશે!