“૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-4 ♥

ટોપ કૌંસ :~
{[(
હવે પહેલો પાર્ટ જયારે અમે લખવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે જ સ્ટોરી નક્કી કરી અને મેં પહેલો ભાગ લખી ને share કરી દીધો હતો…. પછી સેકન્ડ પાર્ટ રોનકે લખ્યો…. અને પછી તો જે થયું એ તો ખબર જ છે ને…. 😛
હવે આટલા ટાઈમ પછી લખ્યું એમાં થયું એવું કે સ્ટોરી જે સ્ટાઈલમાં લખવાની સ્ટાર્ટ કરી હતી એ સ્ટાઈલ તો ક્યારે ચેન્જ થઇ ગઈ એ ખબર જ ના પડી….. પણ હવે ચેન્જ થઇ જ ગઈ છે તો એ ચેન્જને જ એક્સેપ્ટ કરીને આજનો આ ચોથો પાર્ટ લખ્યો છે….પણ કઈ કહેવાય નહિ, કદાચ બંને સ્ટાઈલ માં એક જ સ્ટોરી પણ લખાઈ જાય લાસ્ટ પાર્ટ ની જેમ જ…. સો એન્જોય!!
અને આગળના પાર્ટ્સ ના વાંચ્યા હોય તો અહી વાંચી લો…!! 🙂
)]}
——————————————
આજે મિલી રોજ કરતા પણ વધારે ઝળકતી હતી, એની આંખોમાં પણ ચમક હતી અને આજે એના ફેસ પર ટેન્શનનો એક છાંટો પણ દેખાતો નહોતો…. આજે તો તેને મળવા માટે થઇ ને બાલ્કની પરથી જ કુદી જવાની ઈચ્છા થઇ જતી હતી….ધવલ વિચારતો હતો.
અચાનક જ મિલીએ ધવલ તરફ નજર કરી અને ધવલ ચોંકી ઉઠ્યો, મિલી ફોન મૂકી ને બુથમાં થી બહાર નીકળી અને બાલ્કની ની નીચે જ આવીને ઉભી રહી ગઈ! ધવલ કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ me માળ ઉંચી એ બાલ્કની પર થી કુદી પડ્યો અને ઝટકા સાથે જ પટકાયો!
****
ધવલની આંખો ખુલી અને તેને ખ્યાલ આવ્યો કે તે ફક્ત પલંગ ઉપર થી જ પટકાયો હતો. તેણે ઘડિયાળ સામે નજર કરી અને તેને પ્રવીણ અને જીતું ની વાત યાદ આવી, અને તે તૈયાર થઈને હોસ્ટેલ બાજુ આંટો મારવા માટે નીકળવા લાગ્યો.

અપાર્ટમેન્ટની નીચે ઉતરતા જ ડાબી બાજુ  ધવલે ચાલવાનું શરુ કર્યું, સવાર સવાર માં બધી દુકાનો બંધ હતી. દુકાનો પસાર કરતા કરતા ધવલ આગળ વધ્યો અને ચાર રસ્તા ઓળંગીને ગયો ત્યાં જ તેને પ્રવીણ અને જીતુ દેખાયા. જીતુએ કઈક કમેન્ટ પાસ કરી અને પ્રવીણે હસતા હસતા તેને તાલી આપી…

ધવલ : શું ભાઈ? સવાર સવાર માં જ મારી મજાક ચાલુ કરી દીધી આજે?
પ્રવીણ : અરે હોતું હસે, અમે તો અમાર ભાભીની મજાક ઉડાવતાતા….
જીતુ : જો કે મજાક ઉડાવવા કરતા એમની લેખક સાહેબ ફિલોસોફી થી કેવી હાલત ખરાબ કરશે એ વિચારી ને દયા ખાતા હતા….
ધવલ : હવે એ બધું બંધ કરો અને બોલો કઈ બાજુ આંટો મારવાનું કહેતા હતા?
પ્રવીણ : જો જીત્યા, કેટલી ઉતાવળ છે લેખક સાહેબ ને એ તો જો….

પ્રવીણે ફરી થી તાલી આપી અને ત્રણે જણા હોસ્ટેલ બાજુ ચાલવા લાગ્યા…. ધવલ ની નજર મિલીને શોધવા માટે જ આમ તેમ ફરતી હતી પણ કોઈ શોધી ન શકી. ધવલે હોસ્ટેલની નજક આવેલા મંદિર બાજુ આંટો મારી આવવાનું નક્કી કર્યું અને એ બાજુ જવાનું વિચારતો જ હતો ત્યાં મંદિર તરફ થી મિલી ને આવતા જોઈ. મિલીની પણ નજર ધવલ ઉપર પડી અને એક મીઠી છતાં મીસ્ટીરીયસ એવી સ્માઈલ મિલીએ ધવલ તરફ થ્રો કરી!! થ્રો કરેલી સ્માઈલની એક્સ્પેક્ટેશન ણ હોવાથી જ કદાચ ધવલે એક સરપ્રાઈઝ એક્સપ્રેશન આપ્યું અને પછી તરત જ તે ઇવેન્ટ ને કેચ કરીને સાંભળી લેતા એક સરસ મજાની સ્માઈલ પરત કરી….!
મિલીએ તરત જ નજર ફેરવી લીધી અને એજ સફેદ બંગલા ના મેઈન દરવાજાની અંદર જતી રહી. પ્રવીણ અને જીતુ પણ ધવલ ની તરફ આવતા હતા અને ધવલે એક્સપ્રેશન ચેન્જ કરવાનો ટ્રાય કરતા એ લોકોને ગાંઠીયા પોતાની તરફ થી ખવડાવવા માટે ઇન્વાઇટ કર્યા….

પ્રવીણ: હવે તો ચોક્કસ કૈક લોચા લાગે છે બોસ….!!
ધવલ : તમે લોકો ગાંઠીયા થી મતલબ રાખો….. 😉

*****
ધવલ ફરીથી ફ્લેટ પર આવી ગયો હતો, ઘરે આવીને આરામ કર્યો અને સાંજે ત્રણ વાગ્યે ઉઠીને ફ્રેશ થઇ ને બાલ્કની પર ગયો, ખુર્ચી પર બેઠો અને ફરી મિલીના વિચારોમાં જ ખોવાઈ ગયો.
ગઈ કાલે પણ મિલી ના ફેસ પર કોઈ ટેન્શન હોય તેવું લાગતું હતું, આજે પણ તેની સ્માઈલ ની પાછળ કોઈ મીસ્ટરી હોય એવું લાગતું હતું. પૂછું પણ કઈ રીતે એને?! આજ બધા વિચારો માં ધવલ કેટલા ટાઈમ થી ખોવાયેલો હતો તેનું તેને પણ ધ્યાન હતું નહિ. તેણે ઘડિયાળ સામે જોયું અને બુથ તરફ નજર કરી. મિલી આ ટાઈમે આવવી જોઈએ તેવું વિચારતો તે બુથ સામે જ જોઈ રહ્યો, ખુરશી પરથી ઉભો થયો  અને ઘણી વાર ચાર રસ્તા તરફ જેટલી દુર નજર જાય તેટલી લગાવીને જોવા લાગ્યો અને ફરીથી ટેન્શન અને એ મીસ્ટીરીયસ સ્માઈલ પાછળ ના રીઝન વિચારતો ખુરશી પર બેઠો. આજ બધા વિચારોમાં પ્રવીણ અને જીતુ ના આવવાનો ટાઈમ પણ ક્યારનો નીકળી ગયો હોવા છતાં તે લોકો આવ્યા નહોતા તે તરફ તેનું ધ્યાન જ નહોતું ગયું!

ચાર રસ્તા તરફ ઘણી ભીડ જામેલી હતી અને તે તરફ થી જ પ્રવીણ અને જીતું દોડતા દોડતા આવતા હતા. ધવલે અંદર જઈને દરવાજો ખોલ્યો, અને પાણી નો લોટો ભરી ને પ્રવીણ-જીતું ને ધરી દીધો. પ્રવીણે પાણી પીધું અને લોટો જીતું ને આપ્યો, ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બોલ્યો,

પ્રવીણ : આજે તો બહુ અજીબ એક્સીડેન્ટ થયો છે પેલી ચોકડી આગળ. પોલીસ પણ આવી છે અને લોકો વાતો એવી કરે છે કે કોઈએ જાણી જોઇને આ એક્સીડેન્ટ કરાવ્યો છે એવું લાગે છે.
ધવલ : પણ ટપક્યું છે કોણ?
પ્રવીણ : એ તો અમને પણ ખબર નથી, ત્યાં ભીડ પણ એટલી બધી હતી અને પોલીસ કોઈને નજીક પણ જવા દેતી નથી. અને અમને થોડું મોડું થયું હતું તો જેટલી વાત જાણવા મળી એટલી જાણી ને આવી ગયા અહિયાં….
જીતુ : અરે એ બધી વાતો કાકાને ખબર જ હશે, જમવા ચાલો, ત્યાં જઈને જ પૂછી લઈએ એ તો….

ધવલ પ્રવીણ અને જીતુ ઘર ને તાળું મારીને કાકાની દુકાને ગયા.
કાકા : આજે તો આ થયું એવું પહેલી વાર જોયું!
ધવલ : કાકા  થયું છે શું એ વાત જ કરો ને….
કાકા : કોઈક ઈશ્ટીમ(મારુતિ ૧૦૦૦) વારાએ કોઈ છોળી ને પાડી દીધી છે….. બધા કેછ પેલી હોસ્ટેલ ખુલીસ ને નવી… ત્યાં રેતીતી છોળી….

ધવલ ના મગજ માં સીધો જ મિલી નો વિચાર આવ્યો…. તેણે ઉભા થઈને ચોકડી બાજુ નજર કરી. ભીડ હવે રહી નહોતી. પણ પોલીસના સીલ ના કારણે કોઈને તે તરફ જવા માટે પરવાનગી પણ નહોતી અપાઈ. ધવલે બીજા દિવસે સવારે ત્યાં જવાનું નક્કી કર્યું…..

******

આખી રાત આ જ બધા વિચારોમાં કાઢીને સવાર થતાની સાથે જ ધવલ ચાર રસ્તા બાજુ જવા નીકળી પડ્યો. હવે ત્યાં પોલીસ સીલ પણ નહોતું અને કોઈ ક્રાઈમ નું નિશાન પણ જણાતું નહોતું. રોજની જેવી જ એ જગ્યા દેખાઈ રહી હતી. ધવલ ત્યાંથી સીધો જ હોસ્ટેલ તરફ ગયો. હોસ્ટેલમાંથી બહાર આવતા એક બહેનને તેને જરા પણ રાહ જોયા વગર કે વિચાર કાર્ય વગર જ પૂછી લીધું,

ધવલ : બહેન, મિલી અત્યારે અંદર છે?
બહેન : એ તો ગઈ કાલે સવારે જ ક્યાંક નીકળી ગઈ હતી, અને ત્યારની આવી જ નથી, લોકો કહે છે કે કાલના એક્સીડેન્ટમાં કદાચ……. પણ તેનો ચહેરો ઓળખાય એવો નહોતો…..
ચાલતા ચાલતા જ આટલું બોલીને તે બહેન નીકળી ગયા…..
અને ધવલ ના મગજમાં અસંખ્યો વિચારો આવવા લાગ્યા…..
લોકોને જોઇને તેમની સ્ટોરી વિચારતો ધવલ અત્યારે ખુદ જ એક અધુરી સ્ટોરી બનીને રહી ગયો હતો….. તે ફરીથી ચાર રસ્તા બાજુ ગયો, જ્યાં એક દસ-અગ્યાર વર્ષનો છોકરો ગોળ-ગોળ આંટા મારતો હતો અને માટીમાં કૈક શોધી રહ્યો હતો. ધવલ તે બાળકની સ્ટોરી વિચારવાનો પ્રયત્ન કરીને તેનું મન વાળવા માટે પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો પણ તેના મગજમાં બસ એક જ વિચાર, એક જ આશા હતી….. કે મિલી સવારે ટેન્શન માં હતી અને તે જરૂર તેના ઘરે જ પાછી ગઈ હશે….. નહિ કે કાળનો શિકાર બની હોય.
————————————
એપિસોડ રાઈટર – વિરાજ
————————————

બોટમ કૌંસ:~
{[(
બસ તો…..ફાઈનલી સ્ટોરીનો એન્ડ આવી જ ગયો……..
જો કે થયું એવું કે રોનકે નક્કી કર્યું છે આ સ્ટોરીને થોડી હજુ પણ આગળ લઇ જવી જોઈએ…. હવે મને ગમે અધૂરા અને સસ્પેન્સ વાળા એન્ડ કે જ્યાં રીડર્સ જ આગળ શું થયું હોય તે વિચારી લે…. પણ આગળ લખવાનું ચેલેન્જ કોને ન ગમે!!
તો બસ હવે એ તમારી પર જ છોડીએ છીએ…..
શું લાગે છે?
નેક્સ્ટ પાર્ટ આવવો જોઈએ કે નહિ??
)]}
day6

Advertisements

5 thoughts on ““૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-4 ♥

  1. આગળના પાર્ટ વાંચેલા , પણ ઘણો ટાઈમ થયેલો એટલે યાદ ન હતા , એટલે ફરી વાર ઉપર ઉપરથી વાંચ્યા ! એન્ડ સારો છે , પણ હવે આગળ બે પાર્ટ વચ્ચે આટલા મોટા મોટા ગેપ ન આવવાના હોય તો જ લખજો યાર ! આ તો માત્ર અંગત સજેશન છે – બાકી એમ ના થઇ શકે તો આ રીતે ચાલુ રાખજો કારણ કે તમને વાંચવા માટે રાહ જોવી પડે એ ચાલશે ( ચલાવી લઈશું ) પણ વાર્તા લખશો જ નહિ એ બિલકુલ નહિ ચાલે પ્રભુ !

    • આગળના પાર્ટ તો મને પણ યાદ નહોતા, લખતા પહેલા મારે પણ વાંચવા પડ્યા હતા…. અને હવે આ સ્ટોરીના આગળના પાર્ટ્સ લખવા કે નહિ એ તો મારા ફ્રેન્ડ સાથે થોડું ડિસ્કસ કરીને જ વિચારીશું….. 🙂
      અને જો એના પાર્ટ્સ નહિ લખીએ તો પણ મારા તરફ થી તો નાની નાની છૂટક વાર્તાઓ ચાલુ જ રહેશે લખવાની….. 😀

  2. પિંગબેક: “૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-3 ♥ | undefined હું

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s