ફોરેઈન વાળી ભૂરી…. ♥

ફરવા ગ્યો’તો દુર દેશમાં, જોઈ ત્યાં એક ભૂરી.
બેઠી-બેઠી દુર-દુર થી મને રઇ’તી ઘૂરી!

ઘુરવા વાળી રમતમાં ભઈ આપણે પણ ઝંપલાવ્યું,
મારું ઝંપલાવવું એનામાં મસ્તી કઈક લઇ આવ્યું!

મારી આંખો સ્થિર હતી ‘ને આંખ એણે તો મારી,
એટલે ન એ અટકી, એણે સ્માઈલ દીધી એક પ્યારી!

ક્યુટનેસ પર મસ્તી જોઈ એનામાં ભરપુર,
એટ્રેક્શનનું દિલમાં મારા આવ્યું ઘોડાપુર.

આપણને પણ થ્યું ચલો એક આંખ હું પણ મારું,
ચાખી લઉં એક ફલર્ટ નો ઘૂંટો, છો પીયે ના દારુ.

આંખ મારતા સાથે એણે ફેંકી દુર થી કિસ,
ફિલ્ડર રહ્યો કાચો ભલે, કિસ ન કરી મિસ. 😉

હાથમાં કિસ પકડવી તો ઓલ્ડ ફેશન ગણાય,
ડાયરેક્ટ હોઠથી કેચ કરી, જે મોડર્ન તો જણાય!

ગોરા ગોરા ગાલે એના દેખાણી એક લાલી,
એટલામાં તો ભૂરી મેડમ ઉભી થઈને ચાલી!

પહેલા થયું, ચલાવી લઈશ મારું મન મનાવીને,
પણ ભૂરી ક્યાં મળવાની? ભાગ ધન-ધનાવીને…..

મેડમે તો એક પછી એક ટર્ન એવા તે લીધા,
ભલ-ભલા ફોલોઅર્સને ભૂલા પાડી દીધા!

પણ ઈશારો મેડમે એક ચિઠ્ઠી ફેંકી દીધો,
ઇશારાને મેગ્નિફાઇન્ગ આંખે ઝીલી લીધો.

ફેંકીને એ ચિઠ્ઠી મેડમ ભાગ્યા ટેક્સી લઈને,
પણ એ ગયા સામે મોટો ટાસ્ક મને દઈને.

વ્હેલા વ્હેલા ભાગીને મેં હાથે લીધી ચિઠ્ઠી,
એમાં તો મેં ગોલ્ડન એવી ઇન્ફર્મેશન દીઠી!

લાલ ઇન્કથી લખેલું’તુ એમાં એક એડ્રેસ,
મેડમને બસ મારે હવે કરવાના’તા ટ્રેસ!

બોરિંગ ટુરમાં ભૂરી મેડમ કરી ગઈ ઈન્સ્પાયર,
હાથ લાંબો કરીને મેં ટેક્સી કરી હાયર!

ટેક્સી મને લઈને આવી ગઈ મારી મંઝીલે,
નજર પણ મારી તો પોં’ચી ગઈ’તી એના ટીલે!

ટેક્સી વાળાને મેં એના પૈસા હાથે ધર્યા,
પછી મારી મંઝીલ બાજુ પગલા મેં તો ભર્યા,

દરવાજે જઈને મેં વગાડ્યો ડોર-બેલ,
તાલાવેલી લાગી’તી જોવાને ભૂરી ઢેલ!!

“એનીબડી ધેર?” નો મેં દીધો એક સાદ,
ધીમા ધીમા પગલાનો સંભળાયો નાદ,

પણ દરવાજો જાણે એનો થઇ ગયો’તો જામ,
દર વખતે મારી જોડે જ કેમ થાય છે આમ!!?

નિ:સાસો મેં નાખ્યો, પણ હિંમત ના મેં હારી,
થોડો થયો હું સ્વસ્થ, ને જોરથી લાત મારી.

લાગ્યું તુટ્યો ટાંગો, જે હતો આમ તો સાજો,
ખુશી થઇ એ વાતે, કે ખુલી ગ્યો દરવાજો!

અંદર કરી નજર, પણ હતું બહુ અંધારું,
ચૂંટલી ભરી જોયું, “સપનું નથી ને મારું?”,

“ઓલા કેરીદા”, કરીને બોલી પેલી ભૂરી,
નવી ભાષા સમજાણી નઈ,રહ્યો હું તો ઘૂરી.

પાછી બોલી, “નો લો એન્તિએન્દે એસ્પાનોલ?”,
ત્યારે લાગ્યું સ્પેનીશ બોલતી હશે બાર્બી-ડૉલ!!

ભાષાના વિચારો મનમાં કરી રહ્યા’તા ફાઈટ,
ભુરીને જોવા માટે હું શોધી રહ્યો’તો લાઈટ…

એટલામાં તો ઝાટકા સાથે ટાઈ મારી ખેંચાણી,
મનમાં તો ભાઈ મારા હવે ફૂટવા માંડી ધાણી,

લાગ્યું એક જ ‘સાઉલ’નું થયું હશે બાયસેક્શન,
એ સ્પેનીશ ‘ને હું ગુજરાતી, અઘરું હતું કનેક્શન!!

લેન્ગવેજ જાય તેલ લેવા ‘ને લાઈટનુંય છે શું કામ!!
નસીબ પાંદડા ફેરવે છે ને એય પાછા બેફામ!!

આગળ આમ તો શું કહું હું, ઘણું ઘણુંયે થયું!
સેન્સર કરવા કરતા ભલે ને અકથિત જ રહ્યું. 😉

-વિરાજ રાઓલ (Viraj Raol).

કૌંસમાં :~ 
{[(
હમ્મ્મ્….
)]}

કૌન્સનું કૌંસ માં જ રહેવા દઈએ…. 😉 😛 😀

Advertisements

“૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-4 ♥

ટોપ કૌંસ :~
{[(
હવે પહેલો પાર્ટ જયારે અમે લખવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે જ સ્ટોરી નક્કી કરી અને મેં પહેલો ભાગ લખી ને share કરી દીધો હતો…. પછી સેકન્ડ પાર્ટ રોનકે લખ્યો…. અને પછી તો જે થયું એ તો ખબર જ છે ને…. 😛
હવે આટલા ટાઈમ પછી લખ્યું એમાં થયું એવું કે સ્ટોરી જે સ્ટાઈલમાં લખવાની સ્ટાર્ટ કરી હતી એ સ્ટાઈલ તો ક્યારે ચેન્જ થઇ ગઈ એ ખબર જ ના પડી….. પણ હવે ચેન્જ થઇ જ ગઈ છે તો એ ચેન્જને જ એક્સેપ્ટ કરીને આજનો આ ચોથો પાર્ટ લખ્યો છે….પણ કઈ કહેવાય નહિ, કદાચ બંને સ્ટાઈલ માં એક જ સ્ટોરી પણ લખાઈ જાય લાસ્ટ પાર્ટ ની જેમ જ…. સો એન્જોય!!
અને આગળના પાર્ટ્સ ના વાંચ્યા હોય તો અહી વાંચી લો…!! 🙂
)]}
——————————————
આજે મિલી રોજ કરતા પણ વધારે ઝળકતી હતી, એની આંખોમાં પણ ચમક હતી અને આજે એના ફેસ પર ટેન્શનનો એક છાંટો પણ દેખાતો નહોતો…. આજે તો તેને મળવા માટે થઇ ને બાલ્કની પરથી જ કુદી જવાની ઈચ્છા થઇ જતી હતી….ધવલ વિચારતો હતો.
અચાનક જ મિલીએ ધવલ તરફ નજર કરી અને ધવલ ચોંકી ઉઠ્યો, મિલી ફોન મૂકી ને બુથમાં થી બહાર નીકળી અને બાલ્કની ની નીચે જ આવીને ઉભી રહી ગઈ! ધવલ કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ me માળ ઉંચી એ બાલ્કની પર થી કુદી પડ્યો અને ઝટકા સાથે જ પટકાયો!
****
ધવલની આંખો ખુલી અને તેને ખ્યાલ આવ્યો કે તે ફક્ત પલંગ ઉપર થી જ પટકાયો હતો. તેણે ઘડિયાળ સામે નજર કરી અને તેને પ્રવીણ અને જીતું ની વાત યાદ આવી, અને તે તૈયાર થઈને હોસ્ટેલ બાજુ આંટો મારવા માટે નીકળવા લાગ્યો.

અપાર્ટમેન્ટની નીચે ઉતરતા જ ડાબી બાજુ  ધવલે ચાલવાનું શરુ કર્યું, સવાર સવાર માં બધી દુકાનો બંધ હતી. દુકાનો પસાર કરતા કરતા ધવલ આગળ વધ્યો અને ચાર રસ્તા ઓળંગીને ગયો ત્યાં જ તેને પ્રવીણ અને જીતુ દેખાયા. જીતુએ કઈક કમેન્ટ પાસ કરી અને પ્રવીણે હસતા હસતા તેને તાલી આપી…

ધવલ : શું ભાઈ? સવાર સવાર માં જ મારી મજાક ચાલુ કરી દીધી આજે?
પ્રવીણ : અરે હોતું હસે, અમે તો અમાર ભાભીની મજાક ઉડાવતાતા….
જીતુ : જો કે મજાક ઉડાવવા કરતા એમની લેખક સાહેબ ફિલોસોફી થી કેવી હાલત ખરાબ કરશે એ વિચારી ને દયા ખાતા હતા….
ધવલ : હવે એ બધું બંધ કરો અને બોલો કઈ બાજુ આંટો મારવાનું કહેતા હતા?
પ્રવીણ : જો જીત્યા, કેટલી ઉતાવળ છે લેખક સાહેબ ને એ તો જો….

પ્રવીણે ફરી થી તાલી આપી અને ત્રણે જણા હોસ્ટેલ બાજુ ચાલવા લાગ્યા…. ધવલ ની નજર મિલીને શોધવા માટે જ આમ તેમ ફરતી હતી પણ કોઈ શોધી ન શકી. ધવલે હોસ્ટેલની નજક આવેલા મંદિર બાજુ આંટો મારી આવવાનું નક્કી કર્યું અને એ બાજુ જવાનું વિચારતો જ હતો ત્યાં મંદિર તરફ થી મિલી ને આવતા જોઈ. મિલીની પણ નજર ધવલ ઉપર પડી અને એક મીઠી છતાં મીસ્ટીરીયસ એવી સ્માઈલ મિલીએ ધવલ તરફ થ્રો કરી!! થ્રો કરેલી સ્માઈલની એક્સ્પેક્ટેશન ણ હોવાથી જ કદાચ ધવલે એક સરપ્રાઈઝ એક્સપ્રેશન આપ્યું અને પછી તરત જ તે ઇવેન્ટ ને કેચ કરીને સાંભળી લેતા એક સરસ મજાની સ્માઈલ પરત કરી….!
મિલીએ તરત જ નજર ફેરવી લીધી અને એજ સફેદ બંગલા ના મેઈન દરવાજાની અંદર જતી રહી. પ્રવીણ અને જીતુ પણ ધવલ ની તરફ આવતા હતા અને ધવલે એક્સપ્રેશન ચેન્જ કરવાનો ટ્રાય કરતા એ લોકોને ગાંઠીયા પોતાની તરફ થી ખવડાવવા માટે ઇન્વાઇટ કર્યા….

પ્રવીણ: હવે તો ચોક્કસ કૈક લોચા લાગે છે બોસ….!!
ધવલ : તમે લોકો ગાંઠીયા થી મતલબ રાખો….. 😉

*****
ધવલ ફરીથી ફ્લેટ પર આવી ગયો હતો, ઘરે આવીને આરામ કર્યો અને સાંજે ત્રણ વાગ્યે ઉઠીને ફ્રેશ થઇ ને બાલ્કની પર ગયો, ખુર્ચી પર બેઠો અને ફરી મિલીના વિચારોમાં જ ખોવાઈ ગયો.
ગઈ કાલે પણ મિલી ના ફેસ પર કોઈ ટેન્શન હોય તેવું લાગતું હતું, આજે પણ તેની સ્માઈલ ની પાછળ કોઈ મીસ્ટરી હોય એવું લાગતું હતું. પૂછું પણ કઈ રીતે એને?! આજ બધા વિચારો માં ધવલ કેટલા ટાઈમ થી ખોવાયેલો હતો તેનું તેને પણ ધ્યાન હતું નહિ. તેણે ઘડિયાળ સામે જોયું અને બુથ તરફ નજર કરી. મિલી આ ટાઈમે આવવી જોઈએ તેવું વિચારતો તે બુથ સામે જ જોઈ રહ્યો, ખુરશી પરથી ઉભો થયો  અને ઘણી વાર ચાર રસ્તા તરફ જેટલી દુર નજર જાય તેટલી લગાવીને જોવા લાગ્યો અને ફરીથી ટેન્શન અને એ મીસ્ટીરીયસ સ્માઈલ પાછળ ના રીઝન વિચારતો ખુરશી પર બેઠો. આજ બધા વિચારોમાં પ્રવીણ અને જીતુ ના આવવાનો ટાઈમ પણ ક્યારનો નીકળી ગયો હોવા છતાં તે લોકો આવ્યા નહોતા તે તરફ તેનું ધ્યાન જ નહોતું ગયું!

ચાર રસ્તા તરફ ઘણી ભીડ જામેલી હતી અને તે તરફ થી જ પ્રવીણ અને જીતું દોડતા દોડતા આવતા હતા. ધવલે અંદર જઈને દરવાજો ખોલ્યો, અને પાણી નો લોટો ભરી ને પ્રવીણ-જીતું ને ધરી દીધો. પ્રવીણે પાણી પીધું અને લોટો જીતું ને આપ્યો, ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બોલ્યો,

પ્રવીણ : આજે તો બહુ અજીબ એક્સીડેન્ટ થયો છે પેલી ચોકડી આગળ. પોલીસ પણ આવી છે અને લોકો વાતો એવી કરે છે કે કોઈએ જાણી જોઇને આ એક્સીડેન્ટ કરાવ્યો છે એવું લાગે છે.
ધવલ : પણ ટપક્યું છે કોણ?
પ્રવીણ : એ તો અમને પણ ખબર નથી, ત્યાં ભીડ પણ એટલી બધી હતી અને પોલીસ કોઈને નજીક પણ જવા દેતી નથી. અને અમને થોડું મોડું થયું હતું તો જેટલી વાત જાણવા મળી એટલી જાણી ને આવી ગયા અહિયાં….
જીતુ : અરે એ બધી વાતો કાકાને ખબર જ હશે, જમવા ચાલો, ત્યાં જઈને જ પૂછી લઈએ એ તો….

ધવલ પ્રવીણ અને જીતુ ઘર ને તાળું મારીને કાકાની દુકાને ગયા.
કાકા : આજે તો આ થયું એવું પહેલી વાર જોયું!
ધવલ : કાકા  થયું છે શું એ વાત જ કરો ને….
કાકા : કોઈક ઈશ્ટીમ(મારુતિ ૧૦૦૦) વારાએ કોઈ છોળી ને પાડી દીધી છે….. બધા કેછ પેલી હોસ્ટેલ ખુલીસ ને નવી… ત્યાં રેતીતી છોળી….

ધવલ ના મગજ માં સીધો જ મિલી નો વિચાર આવ્યો…. તેણે ઉભા થઈને ચોકડી બાજુ નજર કરી. ભીડ હવે રહી નહોતી. પણ પોલીસના સીલ ના કારણે કોઈને તે તરફ જવા માટે પરવાનગી પણ નહોતી અપાઈ. ધવલે બીજા દિવસે સવારે ત્યાં જવાનું નક્કી કર્યું…..

******

આખી રાત આ જ બધા વિચારોમાં કાઢીને સવાર થતાની સાથે જ ધવલ ચાર રસ્તા બાજુ જવા નીકળી પડ્યો. હવે ત્યાં પોલીસ સીલ પણ નહોતું અને કોઈ ક્રાઈમ નું નિશાન પણ જણાતું નહોતું. રોજની જેવી જ એ જગ્યા દેખાઈ રહી હતી. ધવલ ત્યાંથી સીધો જ હોસ્ટેલ તરફ ગયો. હોસ્ટેલમાંથી બહાર આવતા એક બહેનને તેને જરા પણ રાહ જોયા વગર કે વિચાર કાર્ય વગર જ પૂછી લીધું,

ધવલ : બહેન, મિલી અત્યારે અંદર છે?
બહેન : એ તો ગઈ કાલે સવારે જ ક્યાંક નીકળી ગઈ હતી, અને ત્યારની આવી જ નથી, લોકો કહે છે કે કાલના એક્સીડેન્ટમાં કદાચ……. પણ તેનો ચહેરો ઓળખાય એવો નહોતો…..
ચાલતા ચાલતા જ આટલું બોલીને તે બહેન નીકળી ગયા…..
અને ધવલ ના મગજમાં અસંખ્યો વિચારો આવવા લાગ્યા…..
લોકોને જોઇને તેમની સ્ટોરી વિચારતો ધવલ અત્યારે ખુદ જ એક અધુરી સ્ટોરી બનીને રહી ગયો હતો….. તે ફરીથી ચાર રસ્તા બાજુ ગયો, જ્યાં એક દસ-અગ્યાર વર્ષનો છોકરો ગોળ-ગોળ આંટા મારતો હતો અને માટીમાં કૈક શોધી રહ્યો હતો. ધવલ તે બાળકની સ્ટોરી વિચારવાનો પ્રયત્ન કરીને તેનું મન વાળવા માટે પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો પણ તેના મગજમાં બસ એક જ વિચાર, એક જ આશા હતી….. કે મિલી સવારે ટેન્શન માં હતી અને તે જરૂર તેના ઘરે જ પાછી ગઈ હશે….. નહિ કે કાળનો શિકાર બની હોય.
————————————
એપિસોડ રાઈટર – વિરાજ
————————————

બોટમ કૌંસ:~
{[(
બસ તો…..ફાઈનલી સ્ટોરીનો એન્ડ આવી જ ગયો……..
જો કે થયું એવું કે રોનકે નક્કી કર્યું છે આ સ્ટોરીને થોડી હજુ પણ આગળ લઇ જવી જોઈએ…. હવે મને ગમે અધૂરા અને સસ્પેન્સ વાળા એન્ડ કે જ્યાં રીડર્સ જ આગળ શું થયું હોય તે વિચારી લે…. પણ આગળ લખવાનું ચેલેન્જ કોને ન ગમે!!
તો બસ હવે એ તમારી પર જ છોડીએ છીએ…..
શું લાગે છે?
નેક્સ્ટ પાર્ટ આવવો જોઈએ કે નહિ??
)]}
day6

“૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-3 ♥

ઉપલો કૌંસ:~
{[(
વાત જરાક એમ થઇ કે ૨૨ જુન 2012 માં મેં અને મારા ફ્રેન્ડ રોનકે નક્કી કર્યું હતું કે ભેગા મળીને એક વાર્તા લખીએ…. અને લખવાનું શરુ પણ કર્યું હતું…. પણ એ વાર્તા ના બે ભાગ લખાયા અને ત્રીજો ભાગ એ મને કાગળ પર આપીને ગયો અને પેલી આવી ગઈ મને હેરાન કરવા, કે મને છેક આજ સુધી લખવા જ ના દીધો ત્રીજો ભાગ!! પેલી મતલબ….. આળસ!! પણ ફાઈનલી…..એ ગઈ….અને વાર્તા આવી….!

હવે જો તમે આગળના ભાગ વાંચ્યા હશે તો અત્યાર સુધી તો ભૂલી જ ગયા હશો, અને નહિ વાંચ્યા હોય તો વાંચવાની ઈચ્છા પણ થશે જ એવું માનીને અહિયાં જ એના આગળના પાર્ટ્સ ની લીન્ક્સ share કરું છું…. તો એન્જોય કરો….
પાર્ટ-1
પાર્ટ-૨
)]}

નવી સવાર, નવો દિવસ…. કોઈએ કીધેલું છે કે સવાર સવારમાં પથારી માં આળસ ખાઈ લઈએ તો આખા દિવસમાં પછી આળસ રહે નહિ….. તો ચાલો હવે તૈયાર થઇ જઈએ, આજે તો પાછું લેખ સબમિટ કરવા જવાનું છે!

ચાલતા ચાલતા, આ ઝરમર વરસાદમાં, રસ્તે મળતા બધા દ્રશ્યો માણવાની મજા જ અલગ છે!

“હરતા-ફરતા”-નવી જનરેશનનું નવું મેગેઝીન! ટાઈટલ તો સારું એવું આપ્યું છે પોસ્ટર પર! જે પણ હોય! એડિટર સાહેબ નો વટ જોરદાર પડે છે!! ચાલો હવે આપણું કામ તો આ લેખ દેતા જ પૂરું!
હવે ધોધમાર પડે એ પહેલા ઘરે પહોંચવામાં જ ભલાઈ છે!
*******************
ઘર જેવી શાંતિ ક્યાય નહિ!! એમનેમ લોકો થોડું ને કહેતા હશે “ધરતી નો છેડો ઘર”! હજુ તો ૧૨ વાગ્યા છે… બસ અત્યારે તો આરામ જ કરવો છે….પછી ૩ થી ૬ ની તો અપોઇન્ટમેન્ટ છે આપણી બાલ્કની, ચા અને ખુરશી સાથે!! આજે કદાચ “એ” ફરી જોવા પણ મળી જાય!!
*****************
૬ તો વાગવા આવ્યા! ગઈ કાલે આટલા વાગ્યે જ તો દેખાઈ હતી એ! વરસાદના લીધે નઈ આવી હોય? પણ આ તો બસ ઝરમર પડે છે! ઓહ્હ…. આવી ગયા મેડમ! વગર છત્રીએ! હવે તો લાગે છે રેગ્યુલર કસ્ટમરમાં નામ આવી જ જશે…. 😀
ચાલો થોડાક એક્સપ્રેશન પણ જોઈ લઈએ…. કદાચ લખવા માટે કઈક નવું જ મળી જાય, એના ચહેરાની જેમ જ….અરેરે આ વરસાદ પણ ….હવે કઈ સ્પષ્ટ દેખાતું નથી પણ ટ્રાય કરવામાં શું જાય છે. ચાલો કૈક તો દેખાય છે, ગઈ કાલ કરતા આજે કૈક અલગ જ મૂડ માં લાગે છે .ચેહરા પર સ્ટ્રેસ જણાય છે. લટમાં ઝડપથી આંગળી ફેરવી રહી છે , હમ્મ્મ્મ …. હવે સામે કોઈએ ફોન ઉપાડ્યો લાગે છે , અરે અરે બૂમો પાડતી હોય એવું લાગે છે , ગુસ્સા માં બોલતી હોય એમ લાગે છે …… અચાનક શાંત ??? લે આણે તો ફોન પટકીને મૂકી દીધો .
અરે સાડા છ થઇ ગયા!! જીત્યો ને  પ્રવીણીઓ આવતા જ હશે , ચાલો નીચે જઈને ઉભો રહું .
******************
ધવલ : અલ્યા આજે કેમ ખુશ ખુશ લાગો છો ?!
પ્રવીણ : એતો અમે હોસ્ટેલ સાઈડ આંટો મારવા ગયા હતા ને એટલે ….
ધવલ : તો એમાં શું ?
જીતુ : અરે “કુદરતી દ્રશ્ય” જોવા ની મઝા આપડી ગઈ એટલે ખુશ છીએ . તું બી યાર આટલું સિમ્પલ પણ સમઝતો નથી ….
ધવલ : ભાઈ એમ તો મને બધી ખબર પડે છે, આ તો તારા મોઢે થી બોલાવડાવુંતુંને એટલે …!
પ્રવીણ : હા લેખક સાહેબ , તમને તો કોણ પહોચી શકે …??
જીતુ : ચાલો બે આપડી વાતો માં કાકા ક્યાંક બંધ કરીને જતા ના રે …
ધવલ : અલ ચિંતા ના કરીશ કાકા આપડ ને જમાડયા વગર કદી જાય છે તે આજે જતા રેહશે!!
પ્રવીણ : એ વાત તો સાચી … પણ આતો આજે વરસાદ જેવું છે એટલે જેટલું જલ્દી જઈને આવતા રહીએ એટલું સારું …
*****************
(ત્રણેય જણા કાકાની લારીએ પહોચે છે અને કાકા જોડે આડી અવળી વાતો માં પરોવાઈ જાય છે . જીતુ અને પ્રવીણ કાકા જોડે વાતો માં પરોવાયેલા છે અને ધવલ પોપટલાલ જોડે પહોચે છે .)
ધવલ : પોપટ કાકા બે દિવસ થી પેલી છોકરી જે ૬ વાગ્યાની આસપાસ આવે છે એના વિષે કઈ ખબર ?
પોપટલાલ : કોણ..? પેલા મિલી બેન ને ?… હમણાં પેલી હોસ્ટેલ માં જ રેહવા આયા છે …
ધવલ :(આનંદ અને આશ્ચર્ય સાથે) હા બસ એજ …
પોપટલાલ :તે એમનું સુ છે ??
ધવલ : આજે કૈક મૂડ બરાબર નતો લાગતો એનો …
પોપટલાલ : હા થોડા ગુસ્સામાં ને ટેન્શન માં લગતા હતા , મેં પૂછ્યું’તુ પણ કઈ વાત કર્યા વગર જ પૈસા આપની ને નીકળી ગયાતા એતો ….
ધવલ : હમમમ …. તમે બી એમાં શું કરી શકવાના હતા … કઈ નહિ ત્યારે પછી મળીએ , હું જમી આવું
પોપટલાલ : હવ કઈ વાંધો નઈ … જમીલો તમતમારે ….
***************
(ધવલ પાછો કાકાની લારીએ પહોચે છે , ત્રણેય જણા જમીને ઉભા થાય છે અને ઘરે જવા ના રસ્તે નીકળે છે , રસ્તામાં વાતો કરતા કરતા …….)
જીતુ : અબે કાલે સવારે પેલી હોસ્ટેલે જવું છે ને આંટો મારવા …?
પ્રવીણ : હાસ્તો! એમાં પૂછવાનું શું હોય …!
જીતુ : અલા તને નઈ ધવલ ને પૂછું છું , બોલ ધવલ ઈચ્છા ખરી કે નહિ ?
ધવલ : (થોડું વિચાર્યા પછી ) હવ ચાલોને આમેય નવરો જ છું , ઘરે એકલો કંટાળું એના કરતા તમારી જોડે આવીશ .
પ્રવીણ : અલા ના હોય તું તૈયાર થઇ ગયો !!!કઈક તો છે!! બોલીજા …
ધવલ : અલા કશું  નથી …
પ્રવીણ : પેલા પોપટલાલ જોડે કૈક વાત કરતો હતો ને! પેલી ફોનબૂથ વાળી નું કૈક ચક્કર લાગે છે ….
ધવલ : હા જા એવું જ છે … શું કરી લઈશ …
પ્રવીણ : અલા એમાં આટલો બગડે છે શેનો , સાચું કહીએ એમાં બૂમો પાડે છે …
જીતુ : અલા મુકોને બબાલ કાલે જઈને સાબિતી જોઈ લઈશું એતો ….
પ્રવીણ : જીત્ત્યા જીંદગીમાં પેલી વાર કૈક સરખી વાત કરી ….
ધવલ : લો પહોચી ગયા , હવે કાલે જ મળીશું …
(ત્રણેય જણ બીજી થોડી આડી અવળી વાતો કરી ને છુટ્ટા પડે છે )
*******************
નીચલો કૌંસ:~
{[(
હવે આમ તો અમે નક્કી કર્યું હતું કે ત્રીજો પાર્ટ જ છેલ્લો હશે, પણ એવું ન થવાના કારણ એવા છે કે,
~> કાગળમાં લખી રાખી હતી એ સ્ટોરી જ ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ….
~> અને સ્ટોરી યાદ રહી નહિ એટલે સ્ટોરી ચેન્જ કરવી પડી :Pજો કે નેક્સ્ટ પાર્ટ માટે તો રાહ નહિ જ જોવી પડે…. કારણ કે સ્ટોરી શું છે એ અમે ડિસ્કસ પણ કરી લીધું છે અને નેક્સ્ટ પાર્ટ કાલે જ પોસ્ટ કરવાના છીએ…… હોપફૂલી 😛 😀
)]}
day4

ઉંદરની વેલેન્ટાઇન ♥

વેલેન્ટાઈને ઉંદરે કરી ઉંદરડી ને વાત,
“ચાલને ફરવા જઈએ ઉન્દી, રોમેન્ટિક છે રાત.”

ઉંદરડીયે ઓછી ન’તી કઈ, બા’ના આપી બોલી,
“તમેય સુ ગાંડા કાઢો છો!”, મનમાં છો એ ડોલી!

ઉંદરભઈ પણ તાન માં આવ્યા, ગીત ગાવાનો મૂડ બનાવ્યો,
ઉન્દી સામે ઘૂંટણે ઉભા, સૂરમાં તેમણે સુર મિલાવ્યો!
“તેરે લિયે દેખ ઉન્દી મેરી, નઝરાના હમ હૈ લાયે”,
ગાવા લાગ્યા, “તેરે ‘દર’ પર સનમ ચલે આયે….”!!

ઉન્દીના પણ રોમ રોમ માં છવાઈ ગયો રોમાંસ,
એણેય વિચાર્યું જવા દેવા જેવો નથી આ ચાન્સ.

દરને તાળા મારી નીકળ્યા ઉંદર ને ઉંદરડી,
દોડતા જાતા એકબીજાની પૂંછ પ્રેમથી કરડી…

મસ્તી-પ્રેમમાં પાગલ થઇ બેઉ જણા ભટકતા’તા,
પણ બંનેના પેટમાં તો હવે ઉંદરડા દોડતા’તા!!
મનગમતાની જોડે ફરતા સુખ તો મળી જાય છે,
પ્રેમથી પેટ ભરાય ક્યાં! ભૂખ જ નડી જાય છે…

ઉંદરડી બોલી “જાનું, આ ભૂખ નહિ સહેવાય,
ચલને કોઈ રેસ્ટોરન્ટમાં, હવે નહિ રહેવાય….”
ઉંદર બોલ્યો, “ડીનર આપણે કેન્ડલ-લાઈટ કરીશું,
પ્રેમની વાતો કરતા કરતા આપણે પેટ ભરીશું…”

સંતા-કૂકડી રમતા રમતા એક હોટલમાં પેઠા,
રસોડાનો માહોલ લાગ્યો જોઇને વાસણ એઠા.

રેસ્ટોરન્ટના મેઈન હોલમાં તેમણે એન્ટ્રી લીધી,
ખૂણે ચમકતી એલ.ઈ.ડી.ને કેન્ડલ માની લીધી.

બોલ્યો ઉંદર, “વેઇટ હની, હું મેનુ જરા જોઈ આઉં,
તારી ફેવરીટ સ્પેશ્યલ ડીશ તારા માટે લઈ આઉં…”

બોલી આટલું ઉંદર દોડ્યો મારતો કુદકો એક,
ફેંદી વળ્યો રસોડું જોઈ ખૂણો એકી-એક,
થાળી, વાડકા જોયા ને જોયા કબાટ દરેક,
એક ખૂણામાં પડેલી જોઈ સરસ મજાની કેક!

આજુ બાજુ કરી નજર, કોઈ નજરે ના ચડ્યું,
માન્યું કરી જે મહેનત, એનું જ આ ફળ મળ્યું!

દોડતા જઈને ઉંદરભાઈએ કેક હાથમાં લીધી,
પાસે પડેલી ક્રીમથી તેને સરસ સજાવી દીધી!

દુરથી ઉંદર જોરથી બોલ્યો, “આઈ લવ યુ માય મિસ”,
ઉન્દીએ પણ દુરથી ઉંદરને દીધી બ્લો-કિસ..!

કેક લઈને ઉંદરડીની પાસે પહોંચ્યો ઉંદર,
“આ લે તારી માટે લાવ્યો કુદી સાત સમુંદર!,
તારા પ્રેમના તીરથી થ્યો’તો હું તો શૂટ એટ સાઈટ!
પ્રેમનો ટુકડો સમજી, તું લે કેકનો પહેલો બાઈટ…”

કેક ઉન્દીને ખવડાવીને ઉંદરે પણ ખાધી,
ન દીઠયું કે સામે આવતી હતી એક ઉપાધી!
બહારથી તો દેખાતી’તી કેક સુંદર ને સાદી,
જાણ્યું ના ઉંદરડાએ આ કેક હતી બરબાદી!!

ધડકવા લાગ્યું હતું બેઉનું હવે જોર થી દિલ,
ક્યારેય ના કર્યું હોય એવું થઇ રહ્યું’તુ ફિલ,
પરસેવે ભીનું થઇ ગ્યું’તુ બંને નું તો ડીલ,
કેકના નામે ખાઈ લીધું’તુ મોર્ટીન-રેટ-કિલ!

જાણી લીધું અંતિમ આવી બેઠી છે આ ઘડી,
ટાળ્યે ન ટળાય એવી મુશ્કિલ આવી પડી.

“દરેક જનમમાં સાથે જીવશું, સાથે મૃત પામીશું,
દુનિયા સામે છો પડે, આપણે જોડી જમાંવીશું”

આટલું કહીને જીવન-મરણની જનમ જનમ ની કસમો લીધી,
એકબીજાની જ બાહોમાં ઉંદર-યુગલે જાન દીધી!

વેલેન્તાઇનની જવા દીધી ના રાત ઉંદરે કોરી!
પ્રેમની સાથે જ શરુ કરી ને ખતમ થઇ લવ-સ્ટોરી!

|~~~~ રેસ્ટ ઇન ચીઝ ~~~|

-વિરાજ રાઓલ

કૌંસ માં :~
[{(

સાત દિવસ પહેલા ઘર માં ઉંદર હોય એવું લાગ્યું હતું, પાંચ દિવસ પહેલા ઉંદરની નીશાનીઓ દેખાઈ, ત્રણ દિવસ પહેલા ઉંદરે દર્શન દીધા, તરત જ લાકડી લઈને મારવાનો ટ્રાય કર્યો… પણ ઉંદર મારી સામે હતું અને અવાજ બીજી દિશામાંથી આવતો હતો…!
તરત જ દુકાને ભાગ્યો, રેટ-કિલ લઇ આવ્યો, અને રાત્રે એક ખૂણા માં મૂકી દીધું…. ગઈ કાલે રેટ-કિલ કેક ગાયબ થયેલી જોઈ એટલે હાશ થઇ…. પણ જેમ પહેલા લાગ્યું હતું એવું જ થયું…. ઘર માં ઉંદરનું કપલ રહેતું હતું!!
ગઈ કાલે રાત્રે ઉંદરડી પણ સામે આવી! બીજી કેક મૂકી અને પંદર જ મિનીટ માં કેક સાફ કરીને ઉંદરડી બહાર ભાગી…. બસ તો એ ઉંદરોની યાદમાં જ આજની પોએમ… 

)}]

“લ-વા-રો” (ચોખ્ખે-ચોખ્ખો)

ફરી પાછો ગૂંચવાયો, ફરી પાછો બોર થયો, ફરી પાછો કંટાળ્યો ને ચાલુ થયો મગજમાં નકરો લવારો…
અને જેવો તેવો નહિ પાછો! બ્લોગીયો લવારો…..
એકલો શું કરવા બોર થાઉં? મગજ પર બહુ ટેન્શન નહિ લેવાનું વિરાજ….. એક કામ કર, તું તો બોર થાય જ છે, લોકો પણ થતા જ હશે, અને ના થતા હોય તો શું થયું? તું જા….. કર “પ્રસિદ્ધ કરો” પર ક્લિક અને કર બોર લોકોને….. લોકોનું જે થવું હોય એ થાય, તને તો એટલીસ્ટ હળવું ફિલ થવું જ જોઈએ ને…. હું પણ જોઉં છું, કેટલાય દિવસથી તને જોઉં છું…. વગર કારણે માઈન્ડ પર લોડ લે છે. ચલ જા ખોલી દે તાળા મગજના…. જવા દે બધા વિચારો ને આજે….. મૂકી દે છુટ્ટા એમને…. તબાહી કરશે તો શું થયું? માઈન્ડ તો છૂટશે ને એ તબાહી થી તારું….

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
આ ઉપર જે પણ લવારો કર્યો છે, એવો જ લવારો પહેલા કરતો હતો હું…. મારા જુના બ્લોગ પર. જયારે મેં લખવાનું ચાલુ કર્યું હતું…!
અને કઈ ચિંતા વગર લખતો હતો હું….. મારે ના તો કોઈ સ્ટોરીનો એન્ડ આપવાનો આવતો હતો, ના તો કોઈ કવિતાના છંદ સંભાળવાના હતા.
ના તો હું કમેન્ટ્સ જોવાની તસ્દી લેતો હતો(જો કે કોઈ કમેન્ટ કરતુ પણ નહોતું… :P),
ના તો કોઈ વાંચવા વાળું હતું(એવું મને લાગતું હતું….)
અને બસ!
એજ તો હતું મારું રીઅલ ફ્રેન્ડ એ વખતે…..!
ત્યારે હું ડાયરી પણ નહોતો લખતો….વિચારતો હતો કે બ્લોગ છે જ ને…
પણ પછી મગજમાં ફરી વિચાર આવ્યો,
લવારો જ કરવો છે તો કર ને ડાયરી માં જ….. આમ પણ કોઈ છે નહિ વાંચવા વાળું….
અને બસ, લખી દીધી એક પોસ્ટ “મેય બી ધ લાસ્ટ પોસ્ટ” ના નામે….
અને એક અઠવાડિયા પછી ચેક કર્યું તો મેક્સીમમ વ્યુવ્સ જ એ પોસ્ટ ના હતા…!
“તારી ભલી થાય!” જેવું જ કઈક વિચાર્યું હતું એ વખ્તે મેં બ્લોગ માટે….
પછી ફરી પાછો વિચારે ચઢ્યો… વાંચતું કોણ હશે!
અને પછી ફેસબુક પર જ ‘કોઈક’નો મેસેજ આવ્યો…..
“મેં તારો બ્લોગ વાંચ્યો છે/ હું તારો બ્લોગ વાંચું છું…” 😮
ફરી પાછું મગજ ચકરાવે ચઢ્યું! આ છે કોણ! મારો બ્લોગ કેમ વાંચે છે?!
હશે…. વાંચવું હોય તો વાંચે…. આપણે કેટલા ટકા?!
પણ મગજ કઈ જેવી તેવી વસ્તુ છે!?
“માંકડા જેવું” મગજને/મનને એમનેમ તો નથી જ કહેતા લોકો….!
આઈ શૂડ ટોટલી ઈમ્પ્રુવ માય રાઈટીંગ સ્કીલ……(એ વાંચે છે!! 😀 )
એને વાંચવું ગમે છે! મારે વધારે સારી રીતે લખવું જોઈએ….
શૂડ આઈ સ્ટાર્ટ રાઈટીંગ પોએમ્સ? એને ગમશે જ ને….!
અને બસ….. નીકળવા લાગી પોએમ્સ એની માટે….!
નીકળવા લાગી સ્ટોરીઝ! લવ સ્ટોરીઝ, સેડ સ્ટોરીઝ, મીસ્ટીરીયસ સ્ટોરીઝ, સીરીઝ ઓફ સ્ટોરીઝ…. વધારે ને વધારે વાંચતો ગયો….. નોવેલ્ઝ વાંચી. અને વધારે ને વધારે લખતો ગયો…..
અને એણે પણ પૂછ્યું….. દરેક પોસ્ટ પછી પૂછ્યું, “કોની માટે લખી છે આ પોએમ?!”
અને બસ એક જ જવાબ…. “જરૂરી થોડું છે કોઈના માટે જ લખ્યું હોય…. લખવું ગમે છે એટલે લખું છું….”
પણ કદાચ મને પણ ખબર નહોતી કે એને વાંચવું ગમતું હતું એટલે હું લખતો હતો….. કે ખબર હતી?!
એનો એક ક્વેશ્ચન એ પણ હતો…..”તું નોવેલ નથી લખવાનો?”
અને એક ઊંડે થી ઈચ્છા થઇ હતી, એક સપનું રોપાયું હતું…..અને મગજમાં ચાલતી થોડી ઘણી સ્ટોરીઝ ભેગી કરીને નોવેલનો આઈડિયા પણ વિચાર્યો હતો….. અને જવાબ પણ આપી દીધો હતો,”લખવાની જ છે ને….પણ વાર લાગશે પૂરી થતા નોવેલ….”
લખવાનું ચાલુ પણ કરી દીધું….. સ્ટોરીને પોઈન્ટ વાઈઝ થોડાક પેજ માં ઉતારી, ટાઈમ મળે પૂરી કરવાનું સ્ટોરીને પ્રોમિસ પણ કર્યું……

અને બસ………ફરી થી….. ટાઈમ એનું કામ કરતો ગયો…. સંજોગો એમનું કામ કરતા ગયા….!
લાઈક અ મુવી…… લાઈક અ નોવેલ, લાઈક સમ સ્ટોરીઝ….એક પોએમ જેવો જ એન્ડ……અધુરો!
અને ફરી ચાલુ થયો એ પાર્ટ…..એક સ્પેસ! અનંત જેવો દેખાતો અંત!
અને બસ, ફરી થી એ જાગ્યો! એ જ જુનો વિરાજ….
એના એજ વિચારો સાથે…. એજ અવ્યાખ્યાયિત લવારાઓ સાથે. એજ રોજ-બરોજ ના કિસ્સાઓ સાથે. હથોડા છાપ ઈમેજીનેશન્સ સાથે…. અગડમ-બગડમ જોડકણા અને હેમર લાઈક સ્ટોરીઝ સાથે.
જાગ્યો સફાળો ઊંઘમાંથી, ડાયરીમાં લાંબા લાંબા સેલ્ફ-કોન્વોઝ લખવા. ઈમેજનરી કેરેક્ટર્સ ક્રિએટ કરીને તેમને કોઈ મુદ્દે ડિસ્કશનમાં ઊંડે ઉતારવા(ડાયરીમાં જ)…..!
સ્ક્રેપબુક માં ચિતારડા કરી ફ્રી-હેન્ડ ઈમેજનારી કેરેક્ટર્સ ડ્રો કરવા!
દરેક વાક્યના અંતે એક થી વધારે ઉદગાર ચિન્હો મુકવા!!!
રાત્રે અગાસીમાં એકલા બેસીને લાંબો સમય સુધી ચાંદા અને તારાઓને કંપની આપવા…
બ્રુનો માર્સના “રોક એન’ બ્લુ” જોનરના સોન્ગ્સ સાંભળવા….. ફરીથી જાગી ગયો!

~~~~~~~~~~~~~~
ઓબ્વીયસ્લી (મારી કે સંજોગની)ઈચ્છા થશે તો ફરી થી સ્ટોરીઝ લખીશ, ફરી થી પોએમ્સ લખીશ…. ફરી થી લવ-લેટર્સ લખીશ…..
અધુરી પડેલી સ્ટોરીઝ-પોએમ્સ, અધૂરા લવ-લેટર્સ પૂરા પણ કરીશ…..
પણ જુઓ, એ ટાઈમ ક્યારે આવશે એ તો નહી જ કહી શકાય….
બાકી આ લવારો તો છે જ….. ચાલુ જ રહેશે આ તો.

લાઈક ધ બીગીનીંગ! 
એક જૂની શરૂઆત!

કૌંસમાં :~
{[(
બ્રુનો માર્સ નું જ સોંગ…….
http://www.youtube.com/watch?v=x94m407UJSI
)]}

એવું કઈ નથી….કેમ નથી?

કાશ એવું હોત, પણ એવું કઈ નથી.
સ્વર્ગ જેવું હોત, પણ એવું કઈ નથી.

મે’નત અને નસીબ ના યુદ્ધ જે થયા છે,
મે’નત જીતી હોત, પણ એવું કઈ નથી.

હોવામાં તો આજે ખબર બધી મનને છે,
જલ્સા પાણી હોત, પણ એવું કઈ નથી.

ગમતી તો એ થઇ જયારે નજર મળી’તી,
હૈયા’ય મળ્યા હોત, પણ એવું કઈ નથી.

લોકોએ તો અફૅરની વાત ફેલાવી છે,
મનેય ગમ્યું હોત, પણ એવું કઈ નથી.

લખતો આ ‘વિરાજ’, બસ તારા માટે થયો,
શાયર એ પણ હોત, પણ એવું કઈ નથી.
(મે’નત – મહેનત)

-વિરાજ રાઓલ. (08/08/2012)

dreamy શમણા! ♥

sorry , થોડો બીઝી હતો, કામમાં હતો હમણાં,
સાચું કહું તો જોતો હતો હું તો એના શમણા…!

એક તો મળતી છે નહિ ને એ હેરાન કરે છે,
નાહક માં મુજ જીવતા જીવ ને એ બેજાન કરે છે.

મળવું હોય તો પણ એ તો એવા ભાવ ખાશે!
એક દિ એ તો સાચે મુજને હાર્ટ-અટેક દઈ જાશે!

કાલે કાલે કરીને મળવાના પ્રોમિસ એ કરશે,
તોયે મળવા નહિ આવે ને સો બહાના ધરશે!

આમ જોઈએ તો હું પણ એનાથી છું કંટાળ્યો,
વિચાર પણ આવે કે આવો તે શું પ્રેમ પાળ્યો!

કંટાળીને બેસું લઈને હાથ ની વચ્ચે લમણા,
ત્યાં ફરીથી પ્રેમમાં ખેંચી જાય છે એના શમણા!

-વિરાજ રાઓલ.(04/08/2012)

day-dreamer-man

મારી આ લવ સ્ટોરી છે ♥

મારા માઈન્ડનું તારા માઈન્ડની સાથે કઈક કનેક્શન છે;
માઈન્ડની સાથે હાર્ટ-બીટ્સનું પણ તું જો ટ્રાન્ઝેક્શન છે.

તારી આંખોની જ્યાં મારા ફેસ તરફ કઈક મુવમેન્ટ છે;
આપણા લવબ્રીજમાં દેખીતું આ તો સાફ ઈમ્પ્રુવમેન્ટ છે.

નજર ચૂકવી લોકોની મને જોતી તું, એ સિક્રેટ છે;
પહેલા કેમ તું ના મળી એ કરતો ‘વિરાજ’ રિગ્રેટ છે.

તને જોવી એ મારી આંખોની જાણે ફેશન છે;
તને પામવાનું હવે મારા રોમ રોમનું પેશન છે.

મારા જીવતરની બેંકની તું જ હવે કરન્સી છે;
મારી સાથે મેચ થતી તુજ એક ફ્રિકવન્સી છે.

લેટ મી ટેલ યુ, તું જ મારી લાઈફની એ ગ્લોરી છે;
કમ્પ્લીટ કરવા આવી જે મારી આ લવ સ્ટોરી છે.

-વિરાજ રાઓલ

પોએમ લખવા મેં તને વિચારી! ♥

પોએમ લખવા મેં તને વિચારી,
પણ વિચારોએ તો ગુટલી મારી!
પોએમ તો સાઈડ ટ્રેકમાં ઘુસી,
ને બાજુમાં બત્તી થઇ ગુલ મારી!

ખોવાયેલો સપને ક્યાં હું પોન્ચ્યો
લઈને તને, સાથે શાહી સવારી!
શાહી રાખી હતી દાવત મેં ત્યાં તો,
વ્હાલની ડીશ હતી પ્રીતે વઘારી!

માણીને બેઠા એ પ્રેમ આપણે તો,
મુખ્વાસમાં લેતા પ્રેમની સોપારી,
સાંજની મુલાકાતે નીકળ્યા હતા
જોવા ક્લાઉડ્સની ગોલ્ડન કિનારી,

એટલામાં જ વરસ્યા એ વાદળ,
દાખવી ગયા મને મારી લાચારી.
ભીંજાયો લાગણીએ બોલી ગયો હું,
“કાવ્ય માટે પણ ક્યાં તને વિચારી!?!”

જાણે છે? સહેલું નથી હોતું એ તો,
આ તો દિલે પથ્થર મૂકી વિસારી(?),
તો પણ સીમિત રહ્યો તારા સુધી હું,
સૃષ્ટિ વિચારોની મેં જયારે વિસ્તારી!

~વિરાજ

પોએટિક કૌંસ :~
{[(
ટૂંક માં પોએમની તે ફેરવી પથારી! 😦
)]}

“એક વેમ્પાયરની ડાયરીના અંશ”- ♣

કૌંસ માં :~
{[(
~> પોસ્ટની એન્ડમાં જ કૌંસ માં લખાય એવો કોઈ નિયમ નથી (નિયમ તો મારા જ હાથ માં ને 😉 ) એટલે આજે પોસ્ટ ની પહેલા જ કૌંસ માં લખી દઉં છું!
~> કોલેજ જતી વખતે બસમાં આવતા વિચારોમાંથી પહેલા પણ ઘણી પોસ્ટ્સ બનાવેલી છે, એમાં જ આ એક વધુ પોસ્ટ!
~> ડ્રેક્યુલા, વેમ્પાયર્સ ડાયરીઝ, ટ્વાઈલાઈટ સીરીઝ જેવી મુવીઝ અને સીરીઅલ અને બુક્સમાં બતાવેલા એક કાલ્પનિક(?) એવા વેમ્પાયરની ડાયરી મળી છે! જેમાંથી કેટલાક પેજીસ માંથી કેટલાક કિસ્સાઓ આજે બ્લોગ પર પોસ્ટ કરું છું (એન્ડ આ ચોક્કસ પણે ઇન્સ્પાયર્ડ ઓન્લી ફ્રોમ ધોઝ મુવીઝ જ છે!), એય પાછો ગુજરાતી વેમ્પાયર જે કદાચ આપણી આસપાસ જ રહે છે! (બીક લાગે તો આંખો બંધ કરીને પણ વાંચી જજો એક વાર! આવું ક્યાં વારે ઘડીએ વાંચવા મળે! 😉 )
)]}

♣——————————————————————–♣

માન્યું કે એક સિમ્પલ લાગતો જ યુવાન છું હું, ભલે લોકો માટે હું સિમ્પલ કોલેજ જતો સ્ટુડન્ટ હોઉં! ભલે મારા ભાઈ-બહેનને મારા પિતા નો એ વારસો નથી મળ્યો! પણ શાપ કહો કે નસીબ, મને મળ્યો છે એ વારસો! શું મારા ભાઈ-બહેન જેવું નસીબ મને નહોતું મળી શકતું? શું મારે પણ હજારો વર્ષો સુધી પપ્પા ની જેમ જ જીવતા રહેવું પડશે? આવી યુવાની નો ફાયદો શું કે જેમાં કોઈના પ્રેમમાં પડતા પહેલા તેને પોતાનો જ શિકાર બનતા રોકવાનું શીખવું પડે!? શું કરવાનું એ જીવનનું કે જેમાં મિત્ર ન બને તેનું ધ્યાન રાખવું પડે બસ એટલા માટે કે કોઈ દિવસ તેના જ લોહી નો સ્વાદ ન ચખાઈ જાય કે એક જરીક એવી પણ લોહીની (સુ)ગંધ  ન આવી જાય! જો ખરેખર ઈશ્વર જેવું કોઈ હોય તો મને આ દાનવના અવતારથી છુટકારો આપો.

♣——————————————————————–♣

આજે કદાચ મારી લાઈફ નું સૌથી ખરાબ કહી શકાય તેવું કામ કર્યું. કંટાળી ગયો છું હું આ લોહીની તરસથી. કંટાળી ગયો છું આ અનવોન્ટેડ શક્તિઓથી. નથી જોઈતી મારે આ અમાનવીય ઝડપ. નથી જોઈતો આ મેસીવ પાવર. શું એક નોર્મલ માણસની જેમ જીવી ના શકું હું? શું કરવાનું આ શક્તિઓનું જો હું જાહેર માં એનો ઉપયોગ ન કરી શકું તો? શું કરવા બનાવ્યા છે વેમ્પાયર સમાજના આ રોમન નિયમો અને ગ્રંથો?
માંડ બનેલા એવા એ મારા મિત્ર ને એકસીડન્ટ માંથી ઉગારી શક્યો હોત! ટ્રકના આવતા પહેલા હું પણ એને બચાવી શક્યો હોત! આજે એને હોસ્પિટલ માં જોયા કરતા કદાચ ફેસબુક પર ચેટ પણ કરતા હોત! જો શક્તિ દીધી છે તો જાહેરમાં ઉપયોગ કરવાનું કોઈ ફ્રીડમ કેમ નથી દીધું?
♣——————————————————————–♣

ધ્રુજે છે મારા હાથ આ લખતા લખતા,
કદાચ થોડાક જાદુ-ટોણા પછી લોકોને તો યાદ નહિ રહે કે મારો ભાઈ હતો, પણ મારા જીવન ઉપર તો ડાઘો લાગી જ ગયો ને! હું તો મારા ભાઈ નો હત્યારો જ કહેવાઈશ ને! પપ્પા તો કદાચ તો પણ સમજી શકશે મારી મનોદશા, પણ મમ્મીનું શું? મમ્મી તો નોર્મલ માણસ જ છે ને! લોહી ની તરસ કેવી હોય છે એ મમ્મી તો ક્યારેય નહિ સમજી શકે! માન્યું કે માણસના લોહી ની તરસ પર કંટ્રોલ કર્યો હતો, માન્યું કે ફક્ત પ્રાણીઓના લોહીની ટેવ પાડી હતી મેં! ભાઈ ને બ્લેડ વાગવી એ એક અકસ્માત હતો પણ મારું તેના લોહીની ગંધ તરફ ખેંચાવું એ તો મારી જ ભૂલ હતી ને?! કદાચ એવી ભૂલ કે જે મારા માનસપટ પરથી ક્યારેય નહિ ભૂસાય. એક ભાઈ ના હત્યારા તરીકે લોકો તો નહિ પણ મારું જ અંતરમન મને ગાળો ભાન્ડતું રહેશે!
♣——————————————————————–♣
એવો તો શું ગુનો કરવો જોઈએ મારે કે મને રોમન વેમ્પાયર્સ મોત ની સજા આપે?

શા માટે એ મોતના નિયમો જાહેર નથી કરવામાં આવતા? ક્યાં સુધી એ ભૂલ થવા માટે રાહ જોવાની મારે?
ક્યાં સુધી એક નોર્મલ માણસ બનવાનો ડોળ કરતા રહેવાનું? અને ક્યાં સુધી રાત્રે ફક્ત પ્રાણીઓના શિકાર માટે નીકળવાનું?
શું ક્યારેય આ માણસોની જેમ મળતી ઊંઘ મને નસીબ નહિ આવે? શું ક્યારેય મોતની બીક નો અનુભવ નહિ થાય મને? બસ સ્વજનોના મોત નો ખેલ જ જોતા રહેવાનો મારે હજારો વર્ષો સુધી?
મારે જો કઈ જોઈતું હોય તો એ બસ મોત કાં તો આ દરિન્દાપણા માંથી છુટકારો જ જોઈએ છે.
♣——————————————————————–♣
બસ આ જ બાકી હતું ને? પ્રેમ-લવ-ઈશ્ક!

“નથી કોઈ ફાયદો ઈઝહાર-એ-ઈશ્ક કરવાનો,
શું કરું એ પ્રેમનું જે છે કઈક વર્ષ જ ટકવાનો?”
બહુ બહુ તો શું થશે! લગ્ન? કેટલા વર્ષ ટકશે? જયારે તેનું મૃત્યુ થશે ત્યાં સુધી જ ને? હવે એ “બ્લડ-તરસ” ની સાથે “પ્રેમ-તરસ” પર પણ કંટ્રોલ કરતા શીખવાનું?
નથી રહેવું હવે આ સમાજમાં મારે….. સારું રહેશે કે કોઈ જંગલમાં જતો રહું, આમ પણ માનવ-વસાહતમાં રહીને કઈ ફાયદો નથી થવાનો મને. બહુ બહુ તો જંગલી બની જઈશ ને હું! જે હું છું જ.
છેલ્લી વાર લખું છું આજે, અને છેલ્લી વાર તેને જોવા પણ જઈશ.
નવું જીવન શરુ કરીશ હું વરસાદી જંગલોમાં બસ એક આશા સાથે કે એવી ભૂલ કરી જાઉં કે મોત ની સજા મળી જાય.
♣——————————————————————–♣
બીજો કૌંસ :~ 😉

{[(
~> વેમ્પાયર છોકરાનો ફોટો કે સ્કેચ શોધવા ખાસ્સી મથામણ કરી પણ છેલ્લે જાતે જ જેવું આવડ્યું એવું દોરી ને અપલોડ કરી દીધું. 😛
)]}