‘Memories’નાં બીજ…

કોઈની સાથે પસાર કરેલ સમયની યાદગીરી હોય, કોઈ એક જગ્યા સાથેની યાદ હોય કે પછી કોઈ એક ચોક્કસ જગ્યાએ ખાધેલી કોઈ એક સ્પેસીફિક વાનગી હોય કે જેની યાદ તમારા મગજમાં એવી સેટ થઇ ગઈ હોય કે તમે માનવા લાગો કે ‘ધેટ વોઝ ધ બેસ્ટ થિંગ’! પછી તમે એ સમય માટે રાહ જોઇને બેસી રહો, એ માણસને તમે ફરી મળો, પેલી જગ્યાએ તમે ફરી પાછા જાઓ, પેલી વાનગી ફરી ગમ્મે તેટલી વાર બીજી કોઈ જગ્યાએ કે એની એ જ જગ્યાએ ફરીથી ખાઓ, તો પણ તમને એવી મજા ન જ આવે જે તમને પહેલી વખતે આવી હતી. એનું કારણ શું?

આ વસ્તુને આપણે એક અલગ રીતે સમજીએ.

માની લો કે તમે જ્યારે પણ કોઈ સમયમાંથી પસાર થઇ રહ્યા છો, ત્યારે તમારા મગજમાં મેમરીઝનાં સીડ્ઝ ક્રિએટ થતા રહે છે, યાદોનાં બીજ. હવે એ બીજનું કામ એવું છે કે જેમ જેમ સમય પસાર થતો જાય, તેમ તેમ તે સીડ્ઝ મોટા ને મોટા થતા જાય છે. અને એની સુંદરતા પણ સમયની સાથે એટલીજ સરસ રીતે વધતી જાય છે. આખરે સમયના બનાવેલા જ એ બીજ છે, તો સમય એને સુંદર બનાવવાનું કામ પણ કરે જ છે. હવે થાય છે એવું કે બીજ બહારથી તો મોટા દેખાય છે, પણ અંદરનો કન્ટેન્ટ એટલો ને એટલો જ રહે છે. તેના ઇન્ગ્રીડીએન્ટ્સ એ ના એ જ રહે છે, મતલબ કે જો તમે એને ફોડીને ખાઓ તો તેનો સ્વાદ એજ હશે જે હમણાં જ બનેલા તાજા સીડ્સનો છે. તૃપ્તિ પણ એટલી જ આપશે. પણ હવે થાય એવું છે કે પેલી સાઈઝ અને સુંદરતા એક ઇલ્યુઝન ક્રિએટ કરે છે. અને સમય પણ કેવો લુચ્ચો, તમને એ મેમરીઝનાં સુંદર મોટા બીજને એક્સેસ જ નહિ કરવા દે. બસ તમે જુઓ એને, ચાખવા નહિ મળે. એટલે તમને સત્ય શું છે એ જાણવા પણ નહિ જ મળે! ચાખવું હોય તો સપનામાં ચાખી લો! અને સપનું તો સપનું છે, ફૂલ ઓફ ઇલ્યુઝન્સ. અને જયારે તમે તે યાદ ના બીજ જેવા જ નવા મેમરીના બીજ ક્રિએટ કરો છો, એવું વિચારીને કે એવો જ સ્વાદ આવશે, ત્યારે થાય છે એવું કે તમે પેલા સપનામાં ચાખેલા એ મોટા અને સુંદર બીજના સ્વાદ સાથે એને સરખાવો છો. જેણે તમારી એક્સ્પેક્ટેશન એટલી ઉંચી કરીને મૂકી દીધી છે કે તમને એવી મજા આવવાથી રહી!

હવે સમજાયું કેમ પેલા ૮ વર્ષ પહેલા ખાધેલા દુધીના કોફતા જેવા કોફતા ફરી ક્યારેય કેમ ખાવા નથી મળ્યા? કે પછી છેલ્લા વર્ષની ટુરમાં જે મજા આવી હતી એ આ વર્ષે કેમ ન આવી? અને કેમ હવે આ શહેરમાં એવી મજા નથી આવતી જેવી પહેલા આવતી હતી? હવે આનો ઈલાજ શું?

આનો ઈલાજ સમજવા કરતા પહેલા પ્રોબ્લેમને જ સમજીએ. પ્રોબ્લેમ એ છે કે આપણે જે સમય પ્રેઝન્ટમાં ગાળવો જોઈએ, એ કરતા વધારે પાસ્ટમાં વાપરીએ છીએ. એન્ડ વ્હોટ ઈઝ પાસ્ટ? પાસ્ટ એટલે ભૂત. અને ભૂતથી તો દુર જ ભલા! એ જૂની વસ્તુને યાદ કરીને આપણે ફક્ત સમય જ નથી બગાડતા પણ સાથે એ મેમરીઝનાં બીજ ને વધારે શક્તિશાળી બનાવીએ છે અને આપણી આશાઓ નાહકની વધારીએ છીએ. હવે એ કરતા નવી મેમરીઝ બનાવવામાં જ બીઝી કેમ ન રહીએ! મગજમાં જુના સીડ્ઝ મોટા થઈને જગ્યા રોકે એની કરતા નવા નવા બીજા નાના સીડ્ઝ માટે જગ્યા કેમ ન રાખીએ!

ચાલો ત્યારે, લેટ્સ હોપ કે તમારા બધા મેમરી સીડ્ઝ સરખી સાઈઝના થઈને રહે અને તમે ઢગલો નવા સીડ્ઝ બનાવતા રહો. તો ભૂતથી દુર રહો અને વર્તમાનને માણો!

કૌંસમાં:~
{[(
જો પ્રેઝન્ટમાં કંટાળો, ટેન્શન અને સ્ટ્રેસ હોય તો આ એક યુટ્યુબ ચેનલ વિઝીટ કરવા જેવી છે. આ ચેનલ પર તમને રીલેક્સેશન માટેના ઘણા વિડીઓઝ મળશે જે તમને જંગલથી લઈને સ્પેસ સુધીની એક શાંતિમય સફર પર લઇ જશે!


)]} 

Advertisements

લાઈફ – 2 in 1

two sides of life

~~~~~~~(૧) “ગ્રૅન્ડ ઝીંદગી” ~~~~~~~~~~
મસ્ત-મૌલા, જલસા જેવી લાઈફ મારી કહી શકો,
ઝગમગાતી, ધારદાર તલવાર જેવી કહી શકો,
ટ્વીટર ઉપર સ્ટાઈલ મારી કરતી રોજ્જે ટ્રૅન્ડ છે,
હેપ્પીનેસનો મંત્ર જપતી ઝીંદગી આ ગ્રૅન્ડ છે!

પાર્ટી એવરી-ડે નહિ, એવરી-મોમેન્ટ કહી શકો,
પેજ-થ્રીનો રોજનો મહેમાન મુજને કહી શકો,
આખી દુનિયા ફેન નહિ, પણ બેસ્ટ એવી ફ્રૅન્ડ છે,
પોઝીટીવ ઓલવેય્ઝ દીસતી ઝીંદગી આ ગ્રૅન્ડ છે!

ફ્લૉ(flaw) વગરની સ્મૂધ એવી ટાઈમલાઈન કહી શકો,
‘ને લાઈફને મારી તમે તો સુપર ફાઈન કહી શકો,
જીવન મારું સુખ-સાહ્યબીનું મસ્ત એવું બ્લૅન્ડ છે,
ભલભલા જોતા રહે એવી ઝીંદગી આ ગ્રૅન્ડ છે!

~~~~~~~~(૨) “એકાંત” ~~~~~~~~~~~
એકલવાયું લાગતું પ્રાણી દીસતું સૌને ભોળું,
ઉંધા પગલા ભરવા લાગતું જ્યારે જોતું ટોળું.
ઘેરાતું એ લોકોથી, ‘ને વધતા એના શ્વાસ,
એનાં વખાણ કરતા લોકોય લાગતા એને ત્રાસ.

સાથ ખોળતા લોકોથી ‘ને ‘મિત્ર’ નામથી ભાગતું,
એને ખાલીખમ ધાબું ‘ને કોરું આભ જ ફાવતું.

એકલપંડુ એ પ્રાણી પ્રયત્ન કરતું લાખ,
કે “ટોળાથી ભાગી ઉડું, આવે બસ જો પાંખ!
દુર જઈને બેસું બસ કોઈ એક વાદળું પકડી,
ખુદને જાણી, ખુદને ખોળી, રાખું ખુદને જકડી.”

ટોળું વિખરી નાખતું એને, એકાંત રૂડું લાગતું,
વાદળ ઉપર બેસીય એને કોરું આભ જ ફાવતું.

~~(૧+૨=?) “એક વત્તા બે બરાબર?”~~
ગ્રૅન્ડ એવી ઝીંદગીની રોશનીની લાયમાં,
પેજ-થ્રીનો એ ઝગારો કઈ સહારો થાય મા.
સ્મુધ એવી ઝીંદગી છોને બની એક બ્રૅન્ડ છે,
ખુદને જાણી ના શક્યો, ઝીંદગી શું ગ્રૅન્ડ છે?
~~~
જાણવા મથતું એ પ્રાણી ગયું આમથી તેમ,
વાદળું પણ કઈ ટક્યું ના, પરપોટાની જેમ.
જાણવા ને ખોળવા એ ઉભું દર્પણ સામે,
એક ઝગારો આંખ આંજી ગયો એ મુકામે.
~~~
એ ઝગારો શાંત પડતા પડતા થ્યો કઈ ઝાંખો,
‘ને પ્રતિબિંબ સામે જોઈ ચોંકી ઉઠી આંખો.

એકલું એ પ્રાણી મારું પ્રતિબિંબ છે!
ગ્રૅન્ડ ઝીંદગીનું મુખોટુ પ્રતિબિંબ છે!

ગૂંચવાયેલા મગજમાં ઉભી થઇ બબાલ,
જવાબ ન મળે એવા થયા બે સવાલ,
“ઝીંદગી આ સત્ય છે કે ડ્રીમલૅન્ડ છે?
ઝીંદગી એકાંત છે કે રીઅલ-ગ્રૅન્ડ છે?”

~વિરાજ રાઓલ

વેકીંગ લાઈફ

~~ ‘વેકીંગ લાઈફ’ ( Waking Life​ ) ~~

રીચાર્ડ લીન્ક્લેટરની સ્ટોરી ટેલીંગની સ્ટાઈલ મને માફક આવી ગઈ છે. અથવા તો તેની સ્ટાઈલ એવી છે કે કદાચ જો શાંત મગજથી કોઈ જુએ તો બધાને માફક આવી જાય.

‘બીફોર સનરાઈઝ’, ‘બીફોર સનસેટ’ અને ‘બીફોર મિડનાઈટ’ જોયા પછી આમ તો એ ટ્રીલોજી અને એના ડાયરેક્ટર, બંનેનો ફેન બની જ ગયો હતો (સાથે ઈથન હોવ્કનો પણ!) અને પાછુ બોયહુડ જોયું અને મજા જ પડી ગઈ.

હમણા જ જ્યારે સ્યુસાઈડ સ્કવોડનું ટ્રેઈલર જોયું અને જેરેડ લેટો ના મુવીઝ વિષે થોડું વધારે સર્ચ કર્યું ત્યારે ‘મિસ્ટર નોબડી’ મુવી વિષે થોડું વાંચ્યું અને તેની સ્ટોરીમાં ઈન્ટરેસ્ટ પડતા જોઈ લીધું, અને એના પછી એ મુવી એવી તો હાવી થઇ મગજ પર કે એના વિષે ઘણું બધું વાંચતા વાંચતા ‘ડોન્ની ડાર્કો’ ના થોડા વખાણ પણ વાંચવા મળ્યા… હવે એ મુવી ઘણા સમય થી મારે જોવું હતું, અને આ વાંચ્યા પછી રહેવાયું જ નહિ અને મુવી જોયું, એન્ડ અગેઇન માય માઈન્ડ ગોટ બ્લોવ્ન! અનધર માઈન્ડ બ્લોઇંગ મુવી! ઓલ અબાઉટ થોટ્સ!! ઓલ અબાઉટ કોન્સીક્વન્સીસ! અને થોટ્સ અને ઇલ્યુઝન્સના માટે જાણીતી અને હજુ સુધી ન જોવાયેલી એવી “મેટ્રીક્સ” જોવામાં આવી! અને એ મુવી વિષે એટલું બધું લખાયેલું છે કે કઈ પણ લખીશ તો એ રીપીટેશન જ હશે!

the-matrix-poster1

હવે થયું એવું કે આ બધા મુવીઝ જોયા અને એક ઈચ્છા થઇ કે આવા નવા નવા આઈડીયાઝ વાળા જ નવા નવા મુવીઝ સર્ચ કરી-કરીને જોવા છે!! અને એ સર્ચ કરવા અલગ અલગ મુવી ફોરમ્સમાં આંટા માર્યા, બ્લોગ્સમાં આંટા માર્યા… અને મળ્યું રીચાર્ડનું ‘વેકીંગ લાઈફ’!

Confusedmatthew-WakingLifeMovieReview101-278

સપનાઓની આસપાસ, અથવા તો સપનાઓની અંદર ચાલતું આ મુવી એટલા બધા સવાલોના જવાબ આપી જશે અને જો સવાલ નહિ હોય તો એટલા બદહ સવાલ ઉભા કરી જશે કે મગજ કામે લાગી જશે, પોઝીટીવ વે માં. હોપફૂલી. 😛
સપનાઓ ઉપર પહેલા પણ લખ્યું છે. સપનાઓ ઉપરથી પણ ઘણું લખ્યું છે. અને સપનાઓ પણ મારી એક ડાયરીમાં લખ્યા છે. સપનાઓ વિષેના મુવીઝ પણ ઘણા જોયા છે. ‘ઇન્સેપ્શન’, ‘મિસ્ટર નોબડી’, અને હવે ‘વેકીંગ લાઈફ’. પણ જેટલું મને ઇન્સેપ્શન ટચ નકારી શક્યું એટલું બાકીના બે મુવીઝ કરી ગયા. કદાચ એનું રીઝન એ હતું કે હું બાકીના બંને મુવી સાથે ઘણું એવું ખુદને રીલેટ કરી શક્યો. હવે એ રીલેટ કરવા પાછળનું રીઝન એટલું મોટું છે કે એના વિષે એક આખી અલગ પોસ્ટ જ લખવી પડશે. (અને કદાચ એવું પણ થાય કે એ પોસ્ટ લખવા વિશે જો વિચારવા બેસીસ તો કદાચ વિચારવામાં ને વિચારવામાં પોસ્ટ કા તો બહુ લાંબી થઇ જશે, કા તો લખાશે જ નહિ!) પણ ટૂંકમાં કહું તો ઈટ હેઝ સમથીંગ અબાઉટ માય (એમ.બી.ટી.આઈ.)પર્સનાલીટી ટાઈપ.

હવે વેકીંગ લાઈફની વાત રીલેત કરવાનું મેઈન રીઝન તો સપનાઓ અને સપનાઓમાં થતી વાતો, સપનામાં આવતી અજીબ અજીબ ઘટનાઓ, અલગ અલગ સપનાની સ્ટાઈલ્સ, સપના પાછળનું સાયંસ, સપનાઓ પાછળની ફિલોસોફી અને સપનાઓની અંદર હોવા છતાં પણ જાણવું કે આ સપનું છે અને બે વાર ઉઠ્યા પછી પણ એજ સપનામાં રહેવાનું નું અનુભવવું. આમ તો એ વિષે પહેલા પણ બે ‘અલગ(1)’ – ‘અલગ(2)’ પોસ્ટમાં ઘણું લખેલું છે. એના ઉપરથી જ એક થીઅરી વિશે પણ લખેલું અને થયું એવું કે એવી જ કોઈ થીઅરી આ મુવીમાં પણ ડિસ્કસ થાય છે.
આ મુવી એવું છે કે એ મુવી મેં જેટલું એન્જોય કર્યું છે એટલી સારી રીતે હું લખી નહિ શકું. બીકોઝ નોટ એવેરીથીંગ કેન બી ડીસ્ક્રાઇબ્ડ વિથ symbols (known as language)! અને એટલે જ આ મુવી વિશે વાંચવા કરતા એ મુવી જોઇને અનુભવ કરવા જેવું છે! તો તક મળે તો આ મુવી ખાસ જોજો! અને જો ઓલરેડી જોયું હોય તો આપના આ મુવી વિશેના વિચારો જાણવા ખુબ જ ગમશે અને ના જોયું હોય તો જોઈ લો એ પછી પણ કમેન્ટ ચોક્કસ કરજો. I would love to discuss this movie! 🙂

અને અહિયાં મેન્શન કરેલા મુવીઝ જેવા બીજા કોઈ મુવીઝ પણ હોય તો પ્લીઝ સજેસ્ટ! અત્યારે ચસ્કો લાગ્યો છે આવા મુવીઝનો તો બસ માણી જ લેવા છે હવે! 🙂 🙂

કૌંસ માં:~
{[(
સપનાઓ અને તેના ઇન્ટરપ્રીટેશન વિશે Sigmund Freud અને Carl Jung એ ઘણું એવું લખ્યું છે, પણ શું લખ્યું છે અને કેટલું લખ્યું છે એ ડીટેઇલમાં તો નથી ખબર પણ તેની ઉપર લખાયેલા ઘણા આર્ટીકલ્સ વાંચ્યા. તેમ છતાં ખરેખર સપનાઓ શું છે તેના વિશે કોઈ બુક વાંચવાની પણ ઈચ્છા તો છે જ. અને કોઈ ફિક્શન પણ હશે તો ચાલશે, કોઈ પણ વાર્તાઓ જે આવી જ કોઈ થીમ પર બેઝ્ડ હોય જે તમારા ધ્યાનમાં હોય તો જરા એ પણ સજેસ્ટ કરજો. 😀

બાકી ત્યાં સુધી આ ટ્રેઇલર એન્જોય કરો!

અને ‘ડોન્ની ડાર્કો’માં એક સોંગ સાંભળેલું, જે એવું તો મગજમાં ઘૂસ્યું કે સાંભળતાની સાથે જ ફેવરીટ બની ગયું! 😀


)]}

સ્ટોરી ~ એપ્રિલનો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!

ઉપરનો કૌંસ:~
{[(
એપ્રિલ ૨૦૧૨માં એક સ્ટોરી લખી હતી, એ સ્ટોરી લખવાનું રીઝન એ હતું કે ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો, અને મારે પથારી લઈને નીચે ભાગી આવવું પડ્યું હતું. રાતના ૨-૩ વાગ્યે. અને એ વખતે જ એકદમ મગજમાં એક સ્ટોરી આવી ગઈ હતી જે મેં લખી દીધી હતી. એ પછી coincidentally ૨૦૧૩ અને ૨૦૧૪માં પણ ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો. પણ ૨૦૧૫માં ૧૫ એપ્રિલમાં જ વરસાદ પડી ગયો અને થોડુંક ખોટું લાગ્યું હતું મને. પણ આજે એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા મને અચાનક એ સ્ટોરી યાદ આવી અને એની સિકવલ લખવાનો વિચાર આવ્યો!

આ સ્ટોરીનો પ્રથમ ભાગ તમે વાંચીને આ વાંચશો તો વધારે મજા આવશે!

અને એ વાંચ્યા પછી જો આ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા આજનો લખેલો ભાગ વાંચશો તો ચોક્કસ એક અલગ જ મજા આવશે. 🙂

)]}

અત્યારે જુન હોવા છતાં પણ ગરમીનો ત્રાસ છે, પણ એપ્રિલ નો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!
બે મહિના થયા હતા સ્તુતિને મળ્યે. એક્યુરેટલી જોવા જઈએ તો ૧ મહિનો અને ૧૪ દિવસ.
નવી શરૂઆતનો સંકેત દેખાયો તો હતો…પણ…
~~~~~~~~~~

“ભૂલ મારી પણ હતી અને મારે જ સમજવું જોઈતું હતું, that your career was important too, and not only I. કદાચ હું પણ નાસમજ હતી એ વખતે.” આ શબ્દોની સાથે આવેલી સ્માઈલ જ સૌથી મોટો સંકેત દેખાડી રહી હતી. અને ઓછું હોય એમ એના આઈ-પેડમાં યુ-ટ્યુબ પર કોઈ અજાણી સિંગરના અવાજમાં મેહદી હસનનું “રંજીશ હી સહી” વાગી રહ્યું હતું. એક તરફ એની સ્માઈલ જોઇને મારા મગજમાં રહેલા બધા જ શબ્દો ગાયબ થઇ ગયા હતા, અને બીજી તરફ ગીતના શબ્દો માહોલને મારા માટે વધારે જ heavy બનાવી રહ્યા હતા.

“किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम, 
किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम…”

ગીતની આ કડી વાગી અને સ્તુતિની પેલી સ્માઈલ પણ જતી રહી સાથે. તે અચાનક જ કઈ પણ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહી. અને થોડી વારમાં જ રસોડામાંથી સ્ટીલના ગ્લાસમાં પાણી લઈને આવી અને પાણી મારી સામે ધરતા જ કહ્યું, “I hope you still prefer your water steelના ગ્લાસમાં જ…”

મેં ગ્લાસ હાથમાં લીધો. હજુ પણ પેલી સ્માઈલમાં જ ખોવાયેલો હતો હું. શું બોલવું એ સમજાયું જ નહિ. આંખો બંધ કરી, અને એક જ ઘૂંટમાં બધું પાણી પી લીધું. તરસ્યો હતો એટલા માટે નહિ, પણ ગ્લાસમાં જે પાણી હતું એમાં મારી આંખનું પાણી પડે નહિ એ માટે. થોડી વાર આંખો બંધ જ રાખી. પેલું સોંગ હજુ પણ વાગી રહ્યું હતું. કદાચ તેણે કોઈ પ્લે-લીસ્ટ બનાવીને તે સોંગને રીપીટ મોડ પર રાખ્યું હશે તેવું લાગ્યું.

“आ फिरसे मुझे छोड़ के जाने के लिए आ, रंजिश ही सही….”

આ કડી ફરી વાગી રહી હતી, અને પેલું અટકી રહેલું ડાબી આંખનું પાણીનું ટપકું રોકી ન શક્યો હું. આંખથી ટપકીને ગાલથી સરકતું એ આંસુ મારી થોડી વધી ગયેલી દાઢીમાં આવીને સંતાઈ ગયું, પણ મારી ફીલિંગ સંતાઈ ન શકી. I was feeling the guilt for what I had done. “Can you please..”
હું આટલું જ બોલ્યો અને સ્તુતિએ સોંગ બંધ કરી દીધું.
“No, આ તો જસ્ટ સોંગ ચેન્જ કરવાનું કહેતો હતો. પણ, You know, I don’t have words to share. અચાનક જ સવારે વરસાદ પડ્યો અને ખબર નહિ કેમ, બધું જ યાદ આવી ગયું. બે વર્ષ પહેલા સેમ આવું જ એપ્રિલમાં માવઠું પડ્યું હતું. અને આજ સવારનો વરસાદ ભલે એટલો વધારે નહોતો, મને બહુ જ heavy લાગ્યો. બે વર્ષ! કરીઅરમાં ભલે થોડોક આગળ વધ્યો, પણ ‘થોડોક’ જ વધ્યો. એક સકસેસ માટેની સેલ્ફ હેલ્પ બુક વાંચી હતી ત્યારે, જેમાં ઈમોશન્સ, ફીલિંગ્સ વગેરેને અવરોધ તરીકે દર્શાવ્યા હતા. અને એ વાંચ્યા પછી તો કરીઅર વિષે વિચાર્યા કરતા છુટા કેમ પડવું એ જ વિચાર વધારે આવતો હતો. એક જુસ્સો હતો સિંગર બનવાનો. નવા નવા કોન્ટેક્ટસ બની રહ્યા હતા અને કેમ પણ કરીને ઊંચાઈ હાસિલ કરવી હતી. એ વખતે એ ઊંચાઈના સપનાના પડછાયામાં તારા તરફથી મળતો સપોર્ટ, તારો પ્રેમ ખરેખર કેટલા પ્રબળ ફેકટર્સ હતા મારી સફળતા માટે, તે જોઈ જ ન શક્યો હું! બે વર્ષમાં જ્યાં પહોંચ્યો ત્યાં સફળતાનો એક કોળિયો છે, પણ ત્યાં એકલતા છે. અને એ કોળિયો share નહિ કરું ત્યાં સુધી એ થાળીમાંથી બીજો કોળિયો લેવાની ન તો ઈચ્છા થાય તેમ છે ન તો મારી તાકાત છે કે બીજો કોળિયો લઇ શકું હું તારા વગર.”
સ્તુતિ કઈ પણ બોલ્યા વગર સાંભળી રહી હતી. એની આંખમાં પાણી પણ દેખાતું હતું. મેં તેમ છતાં પણ બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું.
“મારે મારી સફળતા તારી સાથે share કરવી છે. હું અહી આવ્યો ત્યારે મને આશા પણ નહોતી કે તું મારી સામે પણ જોઇશ! બે વર્ષ પહેલા તારી આંખમાં વરસાદમાં ધોવાઈ રહેલા તારા એ આંસુ મને સાફ દેખાઈ રહ્યા હતા પણ એ વખતે મારી આંખો તેને ઇગ્નોર કરવા માટે જ તૈયાર થઈને બેઠી હતી. I have always been selfish, અને કદાચ અત્યારે પણ હું સેલ્ફીશ જ બની રહ્યો છું એક રીતે. પણ હું તને મારા સેલ્ફમાં સમાવવા માંગુ છું. સેલ્ફીશ બનીને આપણી ખુશી જોવા ઈચ્છી રહ્યો છું. એ વખતે તારા આંસુ જોઇને એક જ બીક લાગી રહી હતી કે તું ક્યાંક તારા મજાકિયા સ્વભાવને ખોઈને લોકો પર ભરોસો કરવાનું ખોઈ ન બેસે! આજે મને તારો ભરોસો જોઈએ છે. મારે તારા સપનાઓ જાણવા છે સ્તુતિ. અને એ સપનાઓ બસ જાણવા નથી, પણ તેમને પુરા કરવા માટે જે પણ કરી શકું એ કરવું છે. મારા સપનાઓની સફળતાનો સ્વાદ અને તારા સપનાઓ પુરા કરીને તેની ખુશીનો પણ સ્વાદ મારે તારી સાથે જ લેવો છે. સ્તુતિ, બે વર્ષ પહેલા મેં જે પણ કર્યું, I’m going to regret that for my whole life. એ ભૂલ ફરી તારી સાથે તો હું સપનામાં પણ ન કરી શકું, પણ બીજા સાથે ન કરું એ માટે તારી સલાહ, તારો સપોર્ટ અને તારો પ્રેમ ઝંખું છું.” આટલું બોલીને હું ચુપ થઈને સ્તુતિની સામે જોઈ રહ્યો.

સ્તુતિની આંખમાં જે થોડી વાર પહેલા પાણી દેખાતું હતું, તે પાણી હવે ત્યાં હતું નહિ. જાણે એની આંખો એ આંસુને પી ગઈ હોય. સ્તુતિએ તેની નજર બાજુમાં ફેરવી લીધી હતી એ દિવસે આટલું કહેતી વખતે કે, “મેં ભૂલ તારી માફ કરી. પણ મારી એક સ્માઈલ જોઇને તે વિચારી લીધું કે હું હજુ પણ એકલી હોઈશ?” સ્તુતિ આટલું બોલીને જ ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લઈને રસોડામાં જતી રહી.
~~~~~~~~~~

નવી શરૂઆતનો સંકેત તો દેખાયો હતો….પણ એ સંકેત આવું સરસ પરિણામ લાવશે તેવું ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું મેં.
સ્તુતિને ખબર હતી કે હું હમેશા તેને જુઠું બોલતા પકડી જ પાડું છું, એટલે જ એ દિવસે તેણે નજર ફેરવીને બસ મને હેરાન કરવા માટે થઈને ‘એકલી ન હોવા વાળી વાત’નો shock આપ્યો હતો. એની વાત જો કે સાચી હતી. મેં તે વિષે જરાય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ મેં એ પણ ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે સ્તુતિને હમેશાથી રાઈટર બનવું હતું. ન તો મને એ ખબર હતી કે છુટા પડ્યાના છ મહિના પહેલા તેણે તેની પ્રથમ નોવેલ લખવાની શરૂઆત કરી હતી, જેનો અંત તેણે હજુ સુધી પણ લખ્યો ન હતો. અને તે પણ ખબર નહોતી કે તે એક એડ એજન્સીમાં કોપીરાઈટર તરીકે કામ કરી રહી હતી, being an engineer!

પણ મને એ વાતની ખબર ચોક્કસ છે કે તેની પ્રથમ નોવેલના છેલ્લા ચેપ્ટર પર એ અત્યારે કામ કરી રહી છે અને એ પણ ખબર છે કે તે આજે તે નોવેલ પૂરી કરીને જ રહેશે અને પૂરી નહિ કરે ત્યાં સુધી કોઈને એના રૂમમાં પણ નહિ આવવા દે!
વેલ, જોરદાર વાત એ છે કે તેની નોવેલનું ફક્ત શરૂઆતનું એક જ ચેપ્ટર વાંચીને મારો પબ્લીશર ફ્રેન્ડ (કોન્ટેક્ટસ કામ તો લાગ્યા જ) એટલો ખુશ થઇ ગયો હતો કે તેણે શ્યોરીટી સાથે આ નોવેલના સકસેસ માટે પાર્ટી અરેંજ કરવાનું કહી દીધું હતું. અને સ્તુતિને જે વાતની ખબર નથી તે વાત એ છે, કે આજે રાત્રે જ મેં એના માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી અરેંજ કરી છે!
And guess what!! આટલી વાત કરી ત્યાં સુધી બહાર ધીમા ધીમા વરસાદના છાંટા ચાલુ થઇ ગયા છે. અને કદાચ સ્તુતિના રૂમનો દરવાજો ખુલી રહ્યો છે, છેલ્લું ચેપ્ટર પતાવી દીધું લાગે છે! 🙂
અને પેલી સરપ્રાઈઝ વાળી વાત અત્યારે આપણી વચ્ચે જ રાખજો…Shhhhhh…. 😉

નીચેનો કૌંસ:~
{[(
‘રંજીશ હી સહી’નું ઓરીજીનલ version અને કોક-સ્ટુડીઓનું version પણ સાંભળતા જાઓ હવે!! 😀


)]}

ટચુકડી : “પણ મમ્મી અને બા તો…”

“તમે વાત કરી ક્રીશીવ જોડે?” પલ્લવી અજયને પૂછે છે.
“કઈ વાત?” અજય ચાનો કપ બાજુમાં મુકતા પૂછે છે.
“એજ કે એ જેની જોડે આખો દિવસ વાતો કરે છે એ ખરેખર છે જ નહિ…”
“ઓહ! એનો ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડ? કરીએ ચાલો આજે વાત….” અજય પલ્લવીને સ્માઈલ આપીને કપ હાથમાં લઈને છેલ્લી ચૂસકી ભરીને ક્રીશીવને બુમ પાડે છે.
ક્રીશીવ તરત જ હીંચકા પરથી ઉતરીને દોડતો દોડતો આવે છે અને અજયના ખોળામાં આવીને બેસી જાય છે.
અજય ક્રીશીવના વાળ ફેંદીને મસ્તી થી વ્હાલ કરતા પૂછે છે, “બેટા, એક વાત ખબર છે તને? તારો જે ફ્રેન્ડ છે ને….”
“નુંનું! એની જ જોડે બેઠો હતો હું બહાર…”, ક્રીશીવ પપ્પાની વાત અડધે જ કાપતા બોલે છે, “અરે આજે…”
અજય પણ ક્રીશીવની વાત અધુરી કાપતા, સમજાવતા કહે છે, “બેટા એ ખરેખર છે નહિ. એ બીજા કોઈને નથી દેખાતો…. પછી એની જોડે વાતો કરીશ તો લોકો તને ક્રેઝી કહેશે….”
ક્રીશીવ વિચાર્યા વગર તરત જ જવાબ આપે છે, “હું તો ખાલી વાતો કરું છું, બા અને મમ્મી તો પેલા કાન્હા સાથે વાતો બી કરતા હોય છે અને ખાવા પીવાનું બી આપે છે…એ પણ ક્યાં કોઈ દિવસ દેખાય છે…. તો મમ્મા અને બા પણ ક્રેઝી છે?”
અજય આગળ કઈ સમજાવ્યા કરતા ક્રીશીવના ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડને સમય પર જ છોડવાનું નક્કી કરે છે.

સેવ ધ વર્લ્ડ…

જુનનું છેલ્લું અઠવાડિયું હતું, ગરમીની સીઝન હતી, અને તેમ છતાં વાદળ ઘેરાયા હતા અને વરસાદના છાંટા પડવાના શરુ થઇ ગયા હતા. વરસાદ પડતો જોઇને જ અર્થના મગજમાં લેકનો વિચાર આવે છે. એ તરત જ તેની કયુ-૭ તરફ ભાગે છે, ચાવી તો હંમેશાની જેમ જ તેના હાથવગી હતી. કારમાં એન્ટર થતાની સાથે જ બીટ્સ ઓડિયો ના શરણે થઇને તે સીધો જ સત્યના ઘર તરફ ગાડી ભગાવે છે. બહાર અવિચી(avicii)ના levelsનો લાઉડ સાઉન્ડ આવતા જ સત્ય બહાર નીકળે છે, અને ખુલ્લો દરવાજો જોઇને તરત જ ગાડીમાં બેસી જાય છે. ત્યાંથી બંને ફ્રેન્ડસ અદ્વૈતના ઘરે જાય છે.દરવાજો બંધ જોઇને જ અર્થ હોર્ન મારે છે.પણ કોઈ બહાર આવતું નથી, પણ એજ વખતે અર્થના ફોનમાં રીંગ વાગે છે અને કોઇન્સીડેન્ટલી ઈટ વોઝ અદ્વૈત! અદ્વૈત ઓલરેડી લેક પર જ હોય છે. વરસાદના લીધે રસ્તો ખાલી હોય છે, અને જે ગણ્યા ગાંઠ્યા લોકો ફૂટપાથ પર ચાલતા હતા તેઓની નજર ફૂલ સ્પીડે જતી ફૂલ વોલ્યુમ પર સોન્ગ્સ વગાડતી અર્થની કાર પર જાય છે, જે જોતાની સાથે જ એટલી જ સ્પીડમાં ત્યાંથી ગાયબ પણ થઇ જાય છે.

વરસાદ ધીમે ધીમે વધી રહ્યો હતો, અને તે જ કારણ થી તળાવ પર ત્રણ મિત્રો સિવાય બીજા કોઈની હાજરી ન હતી. સાંજ હતી અને ધુમ્મસ પણ ધીમે ધીમે વધી રહ્યું હતું. અર્થ મ્યુઝીકનો  અવાજ તેના મેક્સીમમ લેવલ પર રાખીને ગાડીની બહાર નીકળીને દરવાજો બંધ કરીને બેક-ડોર ખોલી દે છે. ત્રણેય ફ્રેન્ડ્સ હવે વરસાદ અને મ્યુઝીક ની મજા ડાન્સ કરીને માણવા લાગે છે. they were totally lost in music and rain અને ઈ.ડી.એમ. ના સાઉન્ડટ્રેકસ પર બીટ સાથે ફીટ મિલાવીને ઝૂમતા હતા. એજ વખતે અચાનક તળાવની ઓપોઝીટ સાઈડ પર અર્થનું ધ્યાન જાય છે. ધુમ્મસ ના લીધે ક્લીઅર તો દેખાતું ન હતું, પણ કઇક ખોટું થઇ રહેલું તેને ચોક્કસ જણાયું.

અર્થ ઇશારાથી સત્ય અને અદ્વૈતને તે દિશામાં જોવાનું કહે છે. ત્રણેય જણ થોડાક આગળ વધે છે. ત્યાં કેટલાક છોકરાઓ એક છોકરી સાથે છેડતી કરી રહેલા નજરે પડે છે. તેમાંથી એકના હાથમાં બંદુક સાફ નજર આવી રહી હતી. તે જોઇને જ અદ્વૈત સત્ય અને અર્થને સાવચેત રહેવા જણાવે છે અને ગાડીમાં બેસી ને તે લોકોને જતા રહેવાનું કહે છે પણ સત્ય ફક્ત અદ્વૈત ને જણાવે છે કે,”તારે જવું હોય તો તું જઈ શકે છે.” અદ્વૈત હમેશની જેમ પોતાની લાઈફને પહેલો પ્રેફરન્સ આપીને, સત્ય હજુ કઈ આગળ કહે એ પહેલા જ, દોડતો જઈને તેની બાઈક ની ચાવી ફેરવીને બાઈક ભગાવી મુકે છે. સત્ય પણ અર્થને કહે છે કે કઈ પણ કરતા પહેલા આ વાતની જાણ તેમણે પોલીસને કરવી જોઈએ. પરંતુ અર્થ ઓલરેડી ઘણો આગળ નીકળી ગયો હોય છે, તે દોડતો જઈને ત્રણમાંથી એક માણસને પંચ મારે છે. તે બીજાને મારવા જાય તે પહેલા જ એક ગોળી નો અવાજ આવે છે અને તે સાથે જ સત્ય એક ધબકાર ચુકી જાય છે. અર્થનું ધ્યાન છોકરી તરફ જાય છે, છોકરીની લાશ તરફ. અર્થ કઈ પણ કરવા જાય તે પહેલા જ બંદુકધારી અર્થ પર પણ ગોળી ચલાવી દે છે, અને બાજુમાં અચાનક આવેલી એક ગાડીમાં બેસીને ત્રણેય બદમાશો જતા રહે છે. ગોળીનો અવાજ સાંભળીને સત્ય સ્તબ્ધ થઇ જાય છે, તેણે ઓલરેડી પોલીસને ફોન કરી દીધો હોય છે. સત્ય અર્થ તરફ દોડે છે, અને તેનો ઘવાયેલો ખભો જોઇને ૧-૦-૮ ડાયલ કરે છે. વરસાદના પાણી સાથે અર્થ અને અજાણી છોકરીનું લાશનું લોહી પણ આજુ બાજુ પ્રસરી રહ્યું હતું અને સત્યની આંખમાં ગુસ્સો અને આંસુ જોવા વાળું તળાવની આસપાસ કોઈ દેખાતું નહોતું. વરસાદ પણ જાણે ડર નો માર્યો શાંત થઇ રહ્યો હોય તેમ લાગી રહ્યું હતું. ગાડીમાં હજુ પણ “સ્વીડીશ હાઉસ માફિયા”નું “Save the world” ગીત વાગી રહ્યું હતું… ♪♫ Who’s gonna save the world tonight? Who’s gonna bring it back to life? ♫♪
અને દુર ક્યાંક પોલીસ/એમ્બ્યુલન્સનું સાયરન સંભળાઈ રહ્યું હતું.

*** *** *** *** ***

“સો આય્મ સ્ટીલ લીવીંગ?!?” અર્થ ભાનમાં આવતાની સાથેજ બાજુમાં બેઠેલા સત્યને પૂછે છે.
સત્ય હસવા લાગે છે, “૩ દિવસ થઇ ગયા છે ભાઈ, તમે પણ મરીને પાછા ફર્યા છો, જસ્ટ લાઈક જીસસ, ઇફ યુ નો વ્હોટ આઈ મીન” સત્ય આંખ મારીને કહે છે.
સત્ય અર્થને બધી વાત જણાવે છે, કઈ રીતે પોલીસે આવીને પુછતાછ કરી, કઈ રીતે છોકરીના પરિવારને તે લોકોએ બધી જાણ કરી, અને કઈ રીતે અર્થને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા, વગેરે વગેરે…
“તે નંબર તો જોઈ લીધો હતો ને, તે લોકોની ગાડીનો?” અર્થ બધી વાત સાંભળીને સત્યને પૂછે છે.
“કોઈ મિનીંગ નથી યાર એનો”, સત્ય નિ:સાસો નાખીને કહે છે, “નંબર તો મેં  પોલીસને સૈથી પહેલા જ આપી દીધો હતો, પણ ‘મોટા માથાના હાથ’ હતા યાર. અને તને ખબર જ છે એવા કેસીસનું શું થતું હોય છે. અને ઉલટાનું પોલીસે આપણને આવા મામલાઓથી દુર જ રહેવું એવી…”
“એડવાઈસ?” અર્થ સત્યની વાત અટકાવીને પૂછે છે.
“વોર્નિંગ. સાફ શબ્દોમાં વોર્નિંગ આપી છે!” સત્ય ગુસ્સા અને દુઃખની મિશ્ર લાગણી સાથે કહે છે.
અર્થના મગજમાં પણ ગુસ્સો હોય છે. તે તેનો ચહેરો ફેરવીને રૂમની બારીની બહાર નજર કરે છે. હોસ્પિટલની સામે આવેલા મલ્ટીપ્લેક્સ પર “મેન ઓફ સ્ટીલ”(સુપરમેન)ના પોસ્ટર તરફ એક નજર કરીને અર્થ આંખો બંધ કરીને વિચારોમાં ખોવાઈ જાય છે.

Viraj Raol & Ronak HD

પાર્ટ ૨  –

કૌંસમાં:~
{[(

ગયા મહીને એક વાર્તા પોસ્ટ કરી હતી, અને આ મહીને ફરી એક કરી! હોપફૂલી દર મહીને એક એક સ્ટોરી મીનીમમ પોસ્ટ થાય એવી આશા છે. બાકી આ વખતે કૌંસમાં ઉપર મેન્શન કરેલા બે સોન્ગ્સ જ મુકું છું. બંને સોન્ગ્સ રોનકે સંભળાવ્યા હતા, અને બંને સોન્ગ્સ ટ્રાવેલ કરતી વખતે સાંભળવાની મજા આવે એવા છે!
તમે પણ એન્જોય કરો! 🙂
અને સ્ટોરીનો ફીડબેક પણ આપજો ભૂલ્યા વગર. 😀

Avicii – Levels

Swedish House Mafia – Save The World

)]}

how? exactly કઈ રીતે? (100!!!)

“મતલબ કોઈનો વાંક છે જ નહિ?” મેં પૂછ્યું.
“ના” એણે હાથ આગળ લાવીને, આંખો પહોળી કરીને આગળની એની બધી વાતો માટે એ કેટલો શ્યોર હતો એ દર્શાવતા કહ્યું.
“મતલબ…સમજાયું નહિ યાર, થોડું ડીટેઇલમાં કેહ. How.Exactly.Does.It.WORK???” બધું મારા મગજની એકદમ દુરથી બાઉન્સ થઇ રહ્યું હતું.
“જો, તે કહ્યું કે ઓલ ધ કીલર્સ શૂડ બી કીલ્ડ, રાઈટ?”
“હા….”
“તો એમને મારવાથી એમને મારવા વાળો પણ કીલર થઇ ગયો, રાઈટ?
“અમ….હા?”
હા. મતલબ એમને પણ મારવા પડે? એઝ ધેય આર ઓલ્સો કીલર્સ….?”
“હા…” હવે હું વધારે ગૂંચવાઈ ગયો હતો. પણ એણે બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું, “મતલબ કે આપણે એમને મારીશું, એ આપણને મારશે, અને બધું બેલેન્સ થઇ જશે….સમજાયું?”
“ના, ના……. કઈ રીતે યા…..ર!!!? બેલેન્સની વાત જ ના આવે ને!” હું ઉભો થઇને આંટા મારવા લાગ્યો આગળ પાછળ. મને લાગતું હતું કે નવીન સમજતો જ ન’તો જે હું કહેવા માંગતો હતો. એ બસ કદાચ એની જ વાત લઈને બેસી ગયો હતો અને એણે માનવું પણ નહોતું.
“ત્યાં જ તો તુ નથી સમજતો ને…. તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે.” એણે થોડા મોટા અવાજ સાથે કહ્યું, કેમ કે હું આંટા મારતા મારતા થોડો વધારે જ દુર જતો રહ્યો હતો, અજાણતા જ, વિચારોમાં.
“ક્યાંથી ખોટી રીતે યા…..ર!!!?? લોકો જો એકબીજાને આમ ને આમ કાસ્ટ, રીલીજ્ય્ન એન્ડ કન્ટ્રી એન્ડ ઇવન સ્ટેટ્સ ના નામે જો મારતા રહે તો બેલેન્સ કઈ રીતે??? મરવાના હુમન્સ જ છે ને!! કેવું બેલેન્સ? કાસ્ટનું કે રીલીજ્ય્નનું? તને લાગે છે કે ધ યુનિવર્સ વર્ક ઓન ધ બેઝીઝ ઓફ ધીઝ થીંગ્ઝ??” આખરે મારા વિચારોને કઈક શબ્દોમાં ઢાળીને મેં એને પૂછી જ લીધું જે પૂછવું હતું.
નવીન બસ નિ:સાસો નાખતો હોય એ રીતે હસ્યો, મારી સામે જોયું, અને કહ્યું, “સી, મેં કહ્યુંને! તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે. અને હા, તુ જ ખોટી રીતે જુએ છે, હું નહિ.”
“અમ….કેર ટુ એક્સ્પ્લેઇન, સર?” મેં સાર્કેસ્ટીક ટોન માં પૂછ્યું.

“સી, એ વસ્તુ ભૂલી જા કે તુ કઈ કાસ્ટનો છે, ઓકે? એ પણ ભૂલી જા કે તુ હ્યુમન છે. તુ જસ્ટ એક ક્રીચર છે ધેટ લીવ્સ ઓન ધીસ પ્લેનેટ અર્થ. ઓકે?”
“અ….” હું હજુ કન્ફયુઝ હતો.
“હવે જો, વિચાર કે તારી પાસે એક બાસ્કેટ છે, એન્ડ ઇન ધેટ બાસ્કેટ યુ હેવ ટુ પુટ સમ બલૂન્સ.હવે એ તું એક એક કરીને એમાં બલુન્સ નાખતો જાય છે, એકદમ આરામથી, તારે મથવું નથી પડતું. ઓકે? અને પછી એવો ટાઈમ આવે છે, કે…”નવીન અટકી જાય છે અને મારી સામે જુએ છે કે હું ધ્યાન આપું છું કે નહિ.
“બલુન્સ? આનું મારા કોઈ ક્રીચર હોવા સાથે રીલેશન?” હું પૂછવા જતો હતો પણ પૂછ્યું નહિ. મારે લીન્ક તુટવા નો’તી દેવી. હું જસ્ટ નોડ કરું છું.
નવીન કન્ટીન્યું કરે છે, “અને ટાઈમ એવો આવે છે કે હવે બલુન્સ અંદર સમતા નથી, એક બીજા સાથે અથડાય છે, દબાય છે. અને હવે તારે મથવું પડે છે બલુન્સને મવડાવવા માટે. તુ એક બાલુન નાખે છે તો બીજું બહાર નીકળી જાય છે, અને તુ ફરી બીજું નાખવા જાય છે ત્યાં બીજા બે બલુન્સ બહાર નીકળી જાય છે. અને હવે તને થાય છે કે તુ વધારે ને વધારે ફુગ્ગા સમાવવા માંગે છે, એક પણ ફુગ્ગો બહાર ન જાય એ રીતે. તુ બાસ્કેટને એના કવર થી ઢાંકી દે છે અને ઉપર એક હોલમાંથી એક એક બલુન એડ કરે છે. હવે ફુગ્ગા બહાર નથી આવતા, પણ અંદર દબાતા જાય છે. અને એ ફુગ્ગાઓને બહાર નીકળવા માટે જગ્યા નથી મળતી. અને એક એક કરીને જેમ જેમ તુ મારી-મચડી ને ફુગ્ગાને અંદર એડ કરે છે એમ એમ બાસ્કેટની કઈક નહિ જેવી રફ સપાટીના લીધે એક ફુગ્ગો ફૂટી જાય છે, અને એના ફૂટવાના લીધે એની બાજુના કોઈ ફુગ્ગાને થોડું નુકશાન પહોંચે છે અને એ પણ થોડા પાતળા થઇ જાય છે, અને હવે ફરી બીજો ફુગ્ગો એડ કરતા એ ફૂટે છે. કેટલાક ફુગ્ગા તારા હાથમાં જ ફૂટી જાય છે. પણ અંદર ફુગ્ગાઓની સંખ્યાનું એક એવરેજ બેલેન્સ બનેલુ રહે છે.” આટલું કહીને નવીન મારી સામે જોઈ રહે છે. એવી રાહ જોઇને કે હું સમજી ગયો હોઈશ, ડાઈરેક્ટ વાત કહ્યા વગર પણ.

“અં…. કદાચ હું સમ્જ્યો તુ શું કહેવા માંગે છે…”
“કદાચ??” નવીન થોડું હસીને પૂછે છે.
“અં….મતલબ બેલેન્સ પ્રજાતિનું થાય છે. નેચરનું થાય છે? આઈ મીન, જે જગ્યાએ હ્યુમન્સની જરૂર નથી ત્યાંથી કોઈ નહિ ને કોઈ કારણથી એ ગાયબ થાય છે, રાઈટ? અને જ્યાં જરૂર છે ત્યાં એ લોકોને માઈગ્રેટ થવા માટે નેચર મજબુર કરે છે? લોકો નહિ પણ નેચર ડીસાઈડ કરે છે બધું?” હું થોડું થોડું સમજવા લાગ્યો હતો.
“યેસ, બરાબર ડાઈરેકશનમાં જઈ રહ્યો છે. બટ ખાલી પ્રજાતિઓનું જ નહિ, આખા યુનિવર્સનું બેલેન્સ છે. પણ અત્યારે આપણે ફક્ત હ્યુમન્સ પર જ ફોકસ કરીએ છીએ.અને નેચર ડીસાઈડ કરે છે, પણ એક પેટર્ન….” નવીન અટકી ગયો અને તેના ગાલ પર અંગુઠાનો નખ ફેરવવા લાગ્યો. એની આંખોમાં કઈક અલગ ચમક હતી.
“સો, વ્હોટ ઈઝ નેક્સ્ટ? ડિસ્કશનનું ક્ન્ક્લુઝન?” નવીને આમ તો મને ગૂંચવી દીધો હતો, પણ એની વાતમાં દમ પણ હતો.
“ઈટ ઈઝ જસ્ટ ધ બીગીનીંગ. હજુ ઘણું સમજાવવાનું છે. આ ફક્ત એક ડેમો ડિસ્કશન હતું. હજુ ઘણા સેશન્સ બાકી છે. વેલકમ ટુ ધ ક્લબ, શાલીન!”

– Virajsinh Raol & Ronak HD

કૌંસ માં :~
{[(
Wait for it… 😉
)]}

P.S. It’s 100th post!!
મને તો એમ જ હતું કે થોડી ઘણી પોસ્ટ્સ થશે ત્યાં સુધી તો મારી આદત પ્રમાણે મારી લખવાની આદત પણ બંધ થઇ જશે અને કઈક નવું ભૂત ચઢશે. નવું ભૂત ચોક્કસ ચઢ્યું (નવા ભૂત વિષે ફરી ક્યારેક લખીશ) પણ લખવાનું ભૂત મસ્ત રીતે ચોંટીને બેઠું છે અને મને મજા પણ કરાવે છે! જો આ બ્લોગ ઉપર પણ કોઈ વાંચવા વાળું કે કમેન્ટ કરવા વાળું ન હોત તો શરૂઆતની ૧૦-૧૨ પોસ્ટ પછી આ બ્લોગ પણ ધૂળ ખાતો થઇ ગયો હોત, પણ એક-એક કમેન્ટ અને એક-એક વ્યુવ મને લખવા માટે જોઈતું પરિબળ બની રહ્યું છે. મને હેલ્પ કરતુ રહ્યું છે અને કરતુ રહેશે જ!!
Thanks to each and every one for helping me getting better at writing. તમારી કમેન્ટ્સથી મને ઘણું બધું શીખવા મળ્યું છે. બીજા બ્લોગર્સના બ્લોગ વાંચીને તો એનાથી પણ વધારે શીખ્યો છું. અને આઈ હોપ કે તમારા જેવા હેલ્પફુલ ક્રિટીક્સ મળતા રહે. 🙂
બાકી મારા બ્લોગની ૧૦૦મી પોસ્ટની પાર્ટી છે, તમારા નજીકના પાણીપુરી/પીઝા/વડાપાવ/દાબેલી વાળાના ત્યાં જઈને મારા બ્લોગનું નામ દઈને જેટલું ખાવાની ઈચ્છા હોય એટલું ખાઈ આઓ! અને પૈસા આપીને એમને મદદરૂપ થાઓ, પુણ્ય મળશે… 😀 😉 😛

‘લોંગ ટાઈમ, નો સિંહ’….(સપના, વિચારો, લવારો, ઇન્ટરસ્ટેલર)

ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે મારે શોધવું પડશે કે ‘નવું ઉમેરો’નું બટન ક્યા હોય.
ઈટ ફેલ્ટ અ લીટલ બેડ. મારા વ્હાલા એવા બ્લોગને હું જ ભૂલી ગયો. 😦
એ બધું હવે જવા દઈને લખવાનું ચાલુ કરું, અને સૌથી પહેલા તો ટાઈટલમાં લખેલા ‘સિંહ’ નું લોજીક સમજાવું. એ લોજીક કઈ એટલું ખાસ છે નહિ, જસ્ટ ‘સી’ ની જગ્યાએ ‘સિંહ’ લખ્યું છે કેમ કે, ‘સિંહ’ એ શબ્દ છે જેનાથી સ્કુલમાં મને ૧૧, ૧૨ ધોરણમાં મારા કેટલાક ક્લાસમેટ્સ બોલાવતા હતા.

હવે વાત, હું કેમ ન આવ્યો આટલા ટાઈમ સુધી,એની કરવા જેવી છે નહિ, તો એ બધું જવા દઈને વાત કરું કેટલાક વિચારોની. જે આટલા ટાઈમ સુધી મગજમાં આવતા રહેતા હતા. આટલા ટાઈમ સુધી મતલબ જસ્ટ આ 6 મહિનાઓમાં નહિ, પણ ઘણા વર્ષોથી. કદાચ સ્કુલમાં હતો ત્યારથી. વાત ફરી સપનાઓની. અને કેટલાક વિચારો જે સપનાના રીલેટેડ આવ્યા હતા. અને આ વિચારોને અહી લખવા માટે આ બે રીઝનનો ધક્કો મળ્યો.
૧) ઈન્ટરસ્ટેલર
૨) જે.વી. નું ઇન્ટરસ્ટેલર વાળું શતદલ વાળું આર્ટીકલ.

ગઈ કાલે કઝીન સાથે મુવી જોવા ગયો, ઇન્ટરસ્ટેલર. આમ તો નેટ પર ઘણા એવા આર્ટીકલ્સના ટાઈટલ વાંચ્યા હતા કે આ મુવી જોવા જતા પહેલા તમારે આટલી થીઅરીઝ જાણવી જરૂરી છે, ફીઝીક્સના આટલા કન્સેપ્ટ્સ જાણવા જરૂરી છે, વગેરે વગેરે. અને મેં પણ વિચાર્યું કે મુવી જોવા જઈશ એની ૧૫ મીનીટ્સ પહેલા એ બધું વાંચીશ અને પછી જોવા જઈશ. પણ એક્ઝામ આગળના દિવસે જ ખતમ થઇ હતી અને વાંચવાનો એવો કઈ મૂડ હતો નહિ. તો એમનેમ જ મુવી જોઈ આવ્યો. અને તેમ છતાં પણ ટપ્પો પડ્યો! એનું રીઝન, આગળ જોયેલા ઘણા બધા સાય-ફાય મુવીઝ. અને ઘણા બધા મુવીઝમાં યુઝ થયેલા ઘણા બધા કન્સેપ્ટ્સની કલેરીટી.

ઇન્ટરસ્ટેલરમાં વાત થઇ હતી સીન્ગ્યુલારીટીની, ટાઈમ-ટ્રાવેલ-ટાઈમ-લેપ્સની, સ્પેસ ટ્રાવેલની, રીલેટીવીટી ઓફ ટાઈમની. અને એ બધી વાત પરથી આજે શતદલમાં જે.વી.એ વાત કરી “પેરેલલ યુનિવર્સીસની. એક સાથે ચાલતા અલગ અલગ ટાઈમલાઈન વાળા યુનિવર્સિસ. જેમાં ડોકિયું કરી શકાય. જેનાથી સોર્સ અને ડેસ્ટીનેશનની જાણ થાય, આપણી જ લાઈફના વહેણની.” અને આ બધી વાતો ફરી પાછી ખેંચી ગઈ મને મારા ફેવરીટ ટોપિક પર. એ ટોપિક પર કે જેના વિષે મને વિચારવું સૌથી વધારે ગમે છે. “સપનાઓ”.

સપનાઓ પર મેં પહેલા પણ એક પોસ્ટ લખી હતી. પણ આ પોસ્ટ થોડીક અલગ છે. એ સપનાઓની વાત પર પહોચીએ એ પહેલા એક બીજી વાત, એક બીજા વિચારને લઈને કે જેની પર મેં ઘણું મંથન કર્યું છે. ઘણી વાર કોઈ પણ રેન્ડમ થોટ મને એ કન્સેપ્ટ પર લઇ જાય છે. એ લોજીક વગરના જણાતા એક વિચાર પર. એક ઈમેજીનેશન પર. એ વિચાર કઈક એવો છે કે,

તમે જે લાઈફ જીવો છો, એ તમારા માટે બસ એક સિમ્પલ લાઈફ જ છે. જેમ બધા છે તેમ તમે છો. બધાના સુખની જેમ તમારા સુખ છે. બધાના દુઃખ ની જેમ તમારા પણ દુઃખ છે. થોડા વધારે છે તો થોડાક ઓછા છે. પણ હવે ટ્વીસ્ટ એવો છે કે તમારી લાઈફના સીક્રેટ્સ તમારા સિવાય પણ કોઈક જોઈ શકે છે. તમારી લાઈફમાં શું થયું છે એ બધું એ જોનારને ફ્લેશબેક ની જેમ દેખાય છે, જયારે જયારે પણ તમે તમારી યાદોને વાગોળો છો ત્યારે ત્યારે. અને જે પણ ફ્યુચરમાં થવાનું છે એ “યેટ ટુ કમ” તરીકે જોઈ શકે છે.

હવે કોણ જુએ છે અને કઈ રીતે જુએ છે એની વાત.
એક ગ્રહ છે. અને ત્યાં એક એલિયન છે, એક નહિ, ઘણા છે, જેમાંથી એક ફક્ત અને ફક્ત બસ તમારી લાઈફ જુએ છે, એક સીરીયલની જેમ. ત્યાં રહેતા દરેકે દરેક જીવનું  બસ આ એક જ કામ છે. બધાને અલગ અલગ કેરેક્ટર્સ(આપણામાંથી જ બધા) મળેલા છે. જેના થકી તેઓ તેમને મળેલા એ કેરેક્ટર ની લાઈફ જોઈ શકે છે, એ લાઈફ ખતમ થતા જ બીજી સીરીયલ ચાલુ થાય છે. એક નવા કેરેક્ટરની. અને હવે એ તેને જોયા કરશે. વાત બસ જોવાથી નથી ખતમ થતી. એ લોકોની જોબ છે આ. એ લોકોને પણ બ્રેક મળે છે. અને એ બ્રેકમાં એ લોકો આરામ નથી કરતા. એ લોકો એ લાઈફ ને એનલાઈઝ કરે છે. અને તેના પરથી વિચારોને જનરેટ કરે છે. અને એ વિચારો ને જનરેટ કરીને એના સિગ્નલ્સને યુનિવર્સમાં છુટા મૂકી દે છે. વહેતા કરી મુકે છે. અને એ વિચારો ફરતા ફરતા ક્યારેક આપણા ત્યાં આવી જાય છે. જયારે પણ ફ્રિકવન્સી મેચ થાય છે ત્યારે એ વિચારો કોઈના મગજમાં એન્ટ્રી લે છે. અને એ વિચારો ને ફોલો કરીને એ રીતે વર્તે છે. અને એ રીતે પેલા ક્રિચર્સ, કે જેમણે આ વિચારો જનરેટ કર્યા હતા, તેઓ ખુશ થાય છે. જે વિચારો તેમણે જનરેટ કર્યા હોય, એ વિચારો જો તેમના પોતાના જ કેરેક્ટર(કે જેમની લાઈફ તેમણે એનલાઈઝ કરવાની હોય છે)ને  મળે, તો એ પ્રમાણે તેમના પોઈન્ટ્સ વધે છે. અને તેઓનું પ્રમોશન થાય છે. પ્રમોશન થાય તેમ તેમ તેઓને વધારે વિચારશીલ કેરેક્ટર્સ મળતા જાય છે, જીનીયસીસ મળતા જાય છે, એનલાઈઝ કરવા માટે! અને બસ આમને આમ ચાલ્યા જ કરે. અને એ લોકોને નોટીસ કરે છે એક બીજા ગ્રહ ના કઈક બીજા જ વાસીઓ. અને બસ આ જ બધું ચાલ્યા કરે છે.

તો હવે આ જ વિચારને સાંકળતો એક વિચાર ‘મુવી અને આર્ટીકલ’ પરથી આવ્યો, કે જે સપનાઓ સાથે રીલેટ થયેલો હતો. જે રીતે મારા ઈમેજીનેશન વાળો એલિયન મને જુએ છે, એજ રીતે ખરેખર આપણે જે સપનાઓ જોઈએ છીએ, એ કોઈ રેન્ડમ વિચાર નથી. કોઈ ઈમેજીનેશન નથી. એ સપનું ખરેખર એક ઝાંખી છે મારા જ જીવનની. મારા એ જીવનની જે હું જીવી રહ્યો છું કોઈ બીજી જ ટાઈમલાઈન માં. અથવા તો જે હું જીવી રહ્યો છું કોઈ બીજા જ યુનિવર્સમાં. એવા યુનિવર્સમાં કે જ્યાં કદાચ મારી પાસે ઉડવાની શક્તિઓ છે. અને એ ઉડતા વિરાજ સાથે ટેલીપથિક કનેક્શન ત્યારે જોડાય છે જયારે મારું મગજ શાંત હોય છે. જયારે એ રોજ-બરોજની વાતો વિષે નથી વિચારતું. જયારે એ સ્ટ્રોંગ બને છે. જયારે એ આરામ કરવાના બહાને કનેક્શન્સ કરવામાં બીઝી થઇ જાય છે. બીજા ‘સ્વ’ સાથે. અને એ કનેક્શન જયારે પેલા ઉડતા ‘સ્વ’ સાથે થાય છે ત્યારે એ ‘સ્વ’ ના વિચારો સાથે સીન્ક્રોનાઈઝ થઇ જઈને તેને ફિલ કરી શકું છું. અને એ મેમરી મારી પાસે રહી જાય છે, જે મારા કરન્ટ ‘સ્વ’ની નહિ પણ બીજા યુનિવર્સના ‘સ્વ’ની છે.

મને કોઈક મંદિર દેખાતું હતું સપનામાં જે મેં સપનું આવ્યા ના ઘણા વર્ષો પછી જોયું. હોઈ શકે કે એ સપનું ખરેખર મારા એ ‘સ્વ’ સાથેના કનેક્શનથી આવેલી મેમરી હતી કે જે બીજી ટાઈમલાઈનમાં છે. એ ટાઈમલાઈન, જે સમયમાં મારા અત્યારની ટાઈમલાઈન કરતા કેટલાક વર્ષ આગળ ચાલે છે. હું મારા બધા જ ‘સ્વ’ સાથે કનેક્ટ થઇ શકું છું, બધી જ ટાઈમલાઈન, બધા જ યુનિવર્સના મારા ‘સ્વ’ સાથે.

હોઈ શકે કે લોકોને જ્યારે પૂર્વ-જન્મના સપના આવે છે અથવા તો પૂર્વ-જન્મના કીસ્સા યાદ રહી જતા હોય છે, જે ઘણી વાર સાચા પડતા હોય છે, તે ખરેખર રોંગ નંબર લાગી ગયાના કારણે થયા હોય. કોઈ બીજાના જીવન સાથે થઇ ગયેલું કનેક્શન કે જે કોઈ બીજી ટાઈમલાઈનમાં અત્યારે ચાલી રહ્યું છે. કે જે મેચ થાય છે આ જ ટાઈમલાઈન સાથે, પણ ફક્ત થોડું lag થઈને ચાલે છે, જે થોડું પાછળ રહી ગયું છે. અને જેના કારણે લોકોને ભાસ થાય છે કે એ એનું પોતાનું જ જીવન છે. કેમ કે એની મેમરી રહી ગઈ છે, જે કનેક્શન થી સ્ટોર થઇ છે, કહેવાતા ‘સપનાઓ’ના કારણે!

હોઈ શકે કે જે જીનીયસ ભેજાઓ સાય-ફાય મુવીઝ બનાવે છે, “૨૦૦૧: અ સ્પેસ ઓડીસી”, “ઇન્ટરસ્ટેલર”, “અવતાર” કે “ઇન્સેપ્શન” જેવા. તેઓ ખરેખર સફળ રહ્યા હોય છે આવા જ કનેક્શનની મેમરી ને યાદ રાખીને તેના પર કામ કરવામાં. એ કનેક્શન કે જે તેઓએ તેમના પોતાની કે બીજાની સાથે કનેક્ટ થઇને તે વિચારોને ઇન્સ્ટોલ કર્યા હોય છે પોતાની મેમરીમાં. તેમની પાસે કોઈ ઇક્વેશન્સ નથી હોતા. તે ફક્ત સાય-ફાય નોવેલ કે મુવી બનીને રહી જાય છે. અને વર્ષો પછી એ જ બધું હકીકત બનીને આપણી આંખોની સામે આવે છે. કારણ કે એ વિચારો આવ્યા છે એક હકીકતના પેરેલલ યુનિવર્સ અથવા પેરેલલ ટાઈમલાઈન માંથી, ફક્ત એક વિઝ્યુઅલ તરીકે. તેની પાછળ નું બસ એક બ્લરી લોજીક જ દેખાય છે.

લિઓનાર્ડો-દ-વિન્ચી નું કનેક્શન પણ થયું હશે આવા જ પોતાના ‘સ્વ’ સાથે, અને એ બધા જ ચિત્રો એ વિચારોને લઈને તેણે ઉતાર્યા હશે, જે ભવિષ્યમાં(એટલે કે અત્યારના વર્તમાનમાં) આપણે પ્રેક્ટીકલી જોઈ શકીએ છીએ. આપણા મહાન ગ્રંથો પણ લખાયા હોઈ શકે આવા જ કેટલાક કનેક્શન્સને બેઝ લઈને!
હોઈ શકે ને આવું પણ?
આ તો બસ એક ઈમેજીનેશન છે.
અથવા તો નથી.
કદાચ એટલે જ કહેતા હોય છે ને કે, “પહેલા ‘સ્વ’ને ઓળખો, ‘સ્વ’માં ઝાંખો.”

કદાચ મારી લાઈફને જોતા પેલા એલિયનનો પણ આ વિચાર હોઈ શકે છે, કે જે મેં ઝીલી લીધો છે અને અહિયાં આજે અચાનક જ આ બ્લોગ પર ઉતારી દીધો છે.

“થેંક યુ મારા એલિયન-મેન્ટર, આવી મસ્ત મજાની વિચારોની ચેઈનમાં મને સાંકળવા માટે!! થેંક યુ વેરી મચ!!!”

– વિરાજ’સિંહ’ રાઓલ. 😀

કૌંસમાં :~
{[(

એકદમ જ યાદ આવ્યું કે આવી રીતે હું કૌંસમાં લખતો હતો કઈક!! 😛
આજે બસ એટલું જ, કે ઇન્ટરસ્ટેલર ઈઝ અ મસ્ટ ફોર ઓલ ધ ‘ક્રેઝી ફોર સાયન્સ અને સાય-ફાય’ પીપલ.
અને જો તમે બીજા સાય-ફાય મુવીઝ ન જોયા હોય, નોવેલ્સ ન વાંચી હોય કે પછી થીઅરીઝ થી અજાણ હોવ તો પણ આ સાઈટ પર થોડુક વાંચીને જશો તો ચોક્કસ મુવી તમને ‘જુદી જ દુનિયામાં’ અને ‘તારાઓની વચ્ચે'(Interstellar) લઇ જશે અને મજા કરાવશે!! 😀

Enjoy! 🙂

)]}

દરવાજા…

તો થયું એવું,
કે જે દરવાજા બંધ થતા હતા,
એક પછી એક,
જોર થી,
અવાજ સાથે,
એ ધ્યાન બધું જ ખેંચી લેતા હતા.

અને જ્યાં સરસ,
ઓઈલીંગ કરેલા,
સ્મુધલી ઓપન થતા દરવાજા,
ક્યાંક ખુલતા તો હતા,
જરાય અવાજ કર્યા વગર,
ત્યાં ધ્યાન જ ન ગયું!

-વિરાજ

વરસાદ… કે … વિરાજ…?

(નોંધ : બીજી વાર વાંચ્યા વગર પબ્લીશ કર્યું છે તો ભૂલોને ઇગ્નોરવા વિનંતી!)
તો આ વખતે વાત એટલે બધે પહોંચી ગઈ કે “નવું ઉમેરો” કઈ જગ્યાએ હોય એ શોધવા માટે પણ મારે થોડા ફાંફા મારવા પડ્યા!
ગઈ કાલે “ગ્રેવ ઓફ ધ ફાયરફ્લાઈઝ” (નીરવભાઈએ સજેસ્ટ કર્યું હતું ને?) જોયું અને મને થયું કે ૩૧ માર્ચ પર મેં લખેલી પોસ્ટ પછી મારા બ્લોગની હાલત પણ મારી જૂની પોસ્ટ્સની ગ્રેવ જેવી જ થઇ જશે, ક્યાં કોઈ કોઈ વાર યાદ આવતા હું ખુદ એક વિઝીટરની જેમ આંટા મારવા આવતો રહીશ!

પણ ભલું થજો મારા એ ફ્રેન્ડસનું કે જે હજુ પણ મને રોજ લખવાનું કન્ટીન્યુ કરવા માટેની સલાહ (એન્ડ એન્કરેજમેન્ટ) આપતા રહે છે! અને બસ એજ ફ્રેન્ડસની સલાહોથી અને બીજા કેટલાક ફેકટર્સ (જે આગળ ગણાવીશ) ના લીધે આજે ફરી લખાવનું સ્ટાર્ટ કરી દીધું.

મેં એક વાર મારા નવસારીવાળા મારા ચડ્ડી-બડ્ડીઝની વાત બ્લોગ પર કરી હતી, આજે એ ફ્રેન્ડસ નવસારીમાં વરસાદ પડ્યો એની વાતો કરતા હતા અને મારી નજર સીધી આકાશ સામે ગઈ! નો સિંગલ કલાઉડ એટ ઓલ! ગરમી હોય તો સમજ્યા, કેમ કે બફારો જોઇને પણ એવું લાગે કે ચાલો કદાચ વરસાદ પડશે! પણ આ તો તડકાવાળી ગરમી! ઉનાળા જેવી! આવી ચીટીંગ થોડી ચાલે!!!!! જુલાઈ ના પણ ૯ દિવસ પુરા થયા!

હા, તો વાત હું એમ કરવા જતો હતો કે આ ગરમી વિષે હું વિચારતો હતો અને થોડી વારમાં મને આકાશમાં દુર થી ધીમે ધીમે વાદળ આવતા દેખાયા…. અને પેલી થોડીક એવી ઝલક મને ‘રે ઓફ હોપ’ જેવી જણાઈ! હવે તમને કદાચ ખબર નહિ હોય પણ ચોમાસું મને ક્યારેય મારી લાઈફમાં ગમ્યું નથી. ઉનાળો પણ નથી ગમતો આમ તો, પણ ચોમાસાની પોઝીશન એનાથી પણ નીચે આવે. શિયાળો મારો બેટો મને બહુ જ વહાલો! એટલો બધો કે મેં જન્મ પણ શિયાળામાં જ લેવાનું નક્કી કર્યું હશે અને શિયાળામાં જ જન્મ્યો! અને આમ હોવા છતાં પણ આ મારા ઘરની સામે આંબા પર બેસીને કોયલ જેટલી જ બુમો હું એકલો એકલો ચોમાસા માટે પાડું છું!

અને હા, વાત એમ હતી કે મેં એ વાદળ આવતું જોયું અને હું હતો એ વખતે કોલેજમાં (કઈ કોલેજ? કેવી કોલેજ? એ બધી વાત પછી ક્યારેક….) હતો. મેં વિચાર્યું કે ચાલો રેસ લાગી જાય! હું ઘરે પહેલા પહોંચુ છું કે વરસાદ પહેલા પડે છે!

અને થયું એવું કે હું ઘરે આવ્યો ત્યાં સુધી તો બધા વાદળા સાફ થઇ ગયા અને ફરી પાછો તડકો આવી ગયો! તો મને થયું ચાલો ભાઈ, જે હોય એ! વરસાદનો ચેલેન્જ લેવાનો મૂડ નહિ હોય. પણ થોડી વાર થઇ અને ફરી પાછા વાદળા દેખાવા લાગ્યા, બફારો પણ થવા લાગ્યો! અને જેમ પેલા વરસાદ માટે થઈને લોકો ભાતભાતના ટોચકા, મંત્રો વગેરે કરતા હોય છે એમ મેં પણ કઇક વિચાર્યું!
મેં વિચાર્યું એમ, કે હવે વરસાદ પહેલા પડે છે કે મારી બ્લોગ પર પોસ્ટ પહેલી લખાય છે! અને આ વખતે તો હું હોપફૂલ હતો કે ચોક્કસ વરસાદ જ પડશે. પણ મને થયું કે વરસાદને હવે ચેલેન્જ જ આપવો છે! કે જો વિરાજ ફરી થી લખવાનું ચાલુ કરી શકે તો પછી તુ તો વરસાદ છે! કમ ઓન! તારું તો પડવું જ રહ્યું હવે!

હવે મેં લખી તો દીધું જ છે!
હવે તારે જે કરવું હોય એ જલ્દી કર ભાઈ વરસાદ! હદ થઇ!
અને જે કરવું હોય એટલે તારી પાસે પડવું એજ એક ઓપ્શન છે.
તો આવ રે વરસાદ, દીધા બહુ સાદ! બીજું તો શું કહેવાનું!

ચાલો ત્યારે, વરસાદને તો વિચારવા દીધો…. વિરાજની વાત છે તો એ તો હવે ફરી પાછો આવી જ ગયો છે બ્લોગ પર. બીજા બ્લોગ્સ વાંચવાનું ક્યારે સ્ટાર્ટ થશે એનું હજુ કઈ નક્કી કહેવાય નહિ પણ લખવાનું તો એટલીસ્ટ રેગ્યુલર થશે જ, મીનીમમ વન પોસ્ટ ઇન અ મન્થ વાળા જુના પ્લાન સાથે!

તો મળતા રહીશું!
તમારા ત્યાં વરસાદ પડી ગયો હોય તો હેપ્પી મોન્સૂન! અને ન પડ્યો હોય તો પણ, હેપ્પી મોન્સૂન!
🙂 🙂 🙂