ભુરીનું કાળિયું….

કૌંસમાં:~
{[(
ઘણા દિવસો પછી ફરી થી પોસ્ટ ની શરૂઆતમાંજ કૌંસ ઠપકાર્યો છે…..
આજની પોસ્ટ લખવાનું કારણ એ છે કે ઘણા દિવસ પછી મારી પહેલી ડાયરી આજે વાંચી. અને એમાંથી કેટલીક વાતો અહી share કરવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ…. તો ફરીથી એજ ‘નાના viraj’ ની સ્ટાઈલમાં લખવાનું મન થયું…. અને આવું થાય ત્યારે હું રોકતો નથી મને (કે ‘મન’ને). તો બસ…… વાંચો આગળ…. 🙂
)]}

દુ……ર એક જંગલમાં એક શહેર હતું…. 
શહેરનું નામ તો તમને બધાને ખબર જ હશે ને….. 😉
આપણું ગાંધીનગર…. !!
એ શહેર વિકસતું ગયું અને ધીમે ધીમે કરીને જંગલ ગાયબ થતું ગયું……. પણ વાત એમ થઇ કે ટાઈટલ કઈક આપ્યું છે અને હું લખવા કઈક બેઠો છું…… 😛
તો હવે મેઈન વાત પર પાછા ફરીએ તો એ સીટીમાં એક ‘હું’ રહેતો હતો(બીજા લોકો પણ રહેતા જ હતા, પણ આ તો…)….(બાય ધ વે હું હજુ પણ રહું જ છું…. )
હજુ પણ ‘ટાઈટલ ક્લીઅર’ નથી થતું…..(સ્ટોરી નું… 😉 )

તો સ્ટોરીમાં વધારે ઊંડાણ માં ઉતરીએ(અને થોડું મારી ડાયરીમાં ફંફોસીએ) તો તારીખ સાથે આ વાર્તા ના કેરેક્ટર્સ ની ડીટેઈલ  એવી છે….કે, ૨૦૦૫ ના ડીસેમ્બર મહિનામાં અમારા ઘર આગળ રહેતી એક કુતરીએ સાત બચ્ચાને જન્મ આપ્યો હતો, અને બસ, મને મસ્ત મજાના રમકડા મળી ગયા હતા…. આમ પણ મારા એટલા ફ્રેન્ડસ(માણસોમાં) હતા નહિ તો મને ‘રમકડા’ કરતા ‘મિત્રો’ મળી ગયા હોય એવું વધારે લાગ્યું,  પણ મોટા ભાગે થતું હોય એમ જ એક-એક કરી ને બધા જ બચ્ચા મરી ગયા….. એ વખતે કુતરીને મમ્મી-બા લોકોએ ‘ભૂરી’ નામ આપ્યું હતું, એના વ્હાઈટ કલર ના લીધે જ (હાફ ટાઈટલ ક્લીઅર્ડ 😀 ).  હવે ‘બચ્ચા’ એક પણ ‘બચ્યા’ નહિ એના દુખમાં ભૂરી રોજ અમારા દરવાજા આગળ આવીને રડવા લાગતી..(તેના અવાજ પરથી એવું લાગતું હતું). અને બસ, એજ સમયે ભુરીને પહેલી વાર ગેટની અંદર એન્ટ્રી મળી હતી, ઘરના ઓટલા પર બેસવા માટે….

પછી તો ટાઈમ જતો ગયો અને ભૂરીની જગ્યા પણ ફિક્સ થઇ ગઈ. દિવસ દરમિયાન ઓટલા પર અને રાત્રે ઓટલાની પાળી પર. રાત્રે કોઈ ઘર ની આસ પાસ ફરે એટલે ભસવાનું ચાલુ અને ઘરની અંદરથી એક બુમ પડતાની સાથે જ ભસવાનું બંધ.
વધારે ટાઈમ વીત્યો….. હવે તો ભૂરી બહારનો ગેટ તેના મોઢા અને હાથની મદદથી ખોલતા પણ શીખી ગઈ હતી. એક વર્ષ જેટલો ટાઈમ થયો અને ભુરીએ ફરીથી સાત બચ્ચા ને જન્મ આપ્યો….. તેમાંથી ૩ બચ્ચા તો ક્યારે મરી ગયા તે મને યાદ પણ નથી, પણ બચેલા ચાર બચ્ચા જોડે રમવાની અને ખાસ તો તેમના નામ પાડવાની જે મજા આવી હતી તે કદાચ ક્યારેય નહિ ભૂલાય. જેમાં બે ‘મેલ’ અને બે ‘ફીમેલ’ ગલુડીયા હતા… 😀
તેમના નામ તેમના ગુણ પ્રમાણે જ પાડ્યા હતા,
~>એક જે ભૂરી જેવું લાગતું હતું તેનું નામ ‘ભૂરી-ટુ’.(f1)
~>બીજું જે દુરથી ચપટી વગાડતા પણ ભાગી જાય તે ‘બીકણ’ (હવે એ ટાઈમે તો એવા જ નામ સુઝતા હતા મને…. :P)(f2)
~> ત્રીજું જે બાકીના ગલુડિયા ને તેની આસ-પાસ પણ ફરકવા નહોતું દેતું….એવું ‘ડોન’ (m1)
~> અને ચોથું એવું કે જેના કોઈ એવા ખાસ લક્ષણ જ નહોતા દેખાતા જેના પરથી એનું નામ પાડી શકાય, તો એનું નામ મારા કઝીન ભાઈએ ‘સામાન્ય’ પાડ્યું હતું….. (m2)

હવે સ્ટોરીમાં ટ્વીસ્ટ એવો આવ્યો કે આ વખતે ગલુડિયા નહિ પણ ખુદ ભૂરી જ વિકનેસ ના લીધે મરી ગઈ….(૨ જાન્યુઆરી’૦૭), અને બસ બધા ગલુડિયા બે દિવસ ભૂખ્યા રહ્યા…. દૂધમાં આપેલી રોટલીને અડ્યા સુદ્ધા નહિ….! અને પછી ફરી નોર્મલ બિહેવિયર….. હું રોજ સ્કુલથી આવતો અને તેમની સાથે જ રમવા બેસી જતો….પછી થોડાક દિવસ ગયા અને ૧૪ જન્યુઅરિએ ભૂરી-૨ નો પણ રોડ પર એકસીડન્ટ થયો…. એ પછી ૨૦ ફેબ્રુઆરીએ ડોન પણ એક કાર નીચે આવી ગયું. અને જે ગલુડિયું સૌથી વધારે વિક લાગતું હતું તે(બીકણ) એક વર્ષ જેટલું જીવ્યું….અને ટપકી પડ્યું…. ક્યારે મર્યું, ક્યાં મર્યું કોઈને ખબર જ ના પડી!!
અને પછી તો જે એક બચ્યું તે ‘સામાન્ય’ ઉર્ફે ‘તોફાની’ ઉર્ફે ‘ટાઈગર’ ઉર્ફે ‘શ્યામબહાદુર’ ઉર્ફે ‘કાળિયું’ જ….(હવે ફૂલ ટાઈટલ ક્લીઅર થયું…..હાશ!!).
અને બસ પછી તો સારું એવું જીવી ગયું, જેટલા મહેમાન આવે એ બધાને બહાર ગેટ પર આગળના બે પગ અને માથું ઝુકવીને પ્રણામ કરે, અને મહેમાન એને જુદા જુદા નામ આપતા જાય….. અરે હા, કોઈએ ‘શિયાળ’ નામ પણ આપ્યું હતું….. પણ આવા નામ કઈ સારા થોડા લાગે…. 
એ પછી તો માર્ચ ૨૦૧૧થી એણે પણ ગલુડિયાનું યોગદાન ચાલુ કરી દીધું…. 😛

અને બસ….. હજુ પણ અત્યારે આ લખવા હું હીંચકા પર બેઠો છું અને એ ઓટલા પર ઊંઘતું ઊંઘતું મને ઘૂરી રહ્યું છે……!

બસ તો આ જ હતી સ્ટોરી ‘ભૂરી’ની અને ‘ભૂરી’ના ‘કાળિયા’ની…. .

Bread Please (-_-)

Advertisements

અને હું ઉડ્યો…..(SecondLife)

હમણા બે દિવસ પહેલા હું એક મેરેજ માં ગયો હતો….
દર વખતે જે લોકોની કંપની હોય છે એ લોકો આવી શક્યા નહોતા…
હું ખુરશી લઈને બેઠો… આજુ બાજુ જોતો રહ્યો…
નાનું ગામ હતું અને નેટવર્ક આવતું નહોતું…
છતાં પણ મેં મારા ફ્રેન્ડને પીંગ કર્યો…. તેને IM મોકલીને મને ટેલીપોર્ટ રીક્વેસ્ટ સેન્ડ કરવા કહ્યું….
થોડી વાર રહીને નેટવર્ક પકડાયું અને મારો મેસેજ નીકળી પડ્યો…. ફ્રેન્ડનો રીપ્લાય પણ આવ્યો… તેણે મને વેઇટ કરવા કહ્યું… અને હું ટેલીપોર્ટ રીક્વેસ્ટની રાહ જોઇને બેઠો….
અને ત્યાં જ નેટવર્ક ફરી જતું રહ્યું….
હવે બીજી બાજુ બેન્ડ-બાજા વાળાઓએ ફાયરબ્રિગેડ ગાવાનું ચાલુ કર્યું જે મારા થી જરા પણ સહન ન થતા નજીકની જ એક ટેકરી પર જંગલ જેવા એરિયામાં જવાનું નક્કી કર્યું…. ટેકરી પર નેટવર્ક મળશે તેવી આશાએ….!
હું ટેકરી બાજુ આગળ વધ્યો અને એજ વખતે નોટીફીકેશનનો સાઉન્ડ સંભળાયો….
“Aryan has sent you request to join him in CDI”

મેં કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ ટેલીપોર્ટ પર ક્લિક કરી દીધું…. આજુ બાજુ બધું જ બ્લેન્ક થઇ ગયું હતું…. નોર્મલી એવું થતું નથી હોતું, કદાચ નેટવર્ક પ્રોબ્લેમ ના લીધે એરિયા ફાઈન્ડ કરવામાં પ્રોબ્લેમ થયો હશે…આજુ બાજુ કેટલાક લોકોની બ્લરી ઈમેજ નજરે ચઢી… કદાચ એ લોકો પણ મારી જેમ ખરાબ નેટવર્ક ના લીધે ફસાઈ ગયા હશે…..
થોડી વાર રહીને મારી આંખો પર એક ફ્લેશ થઇ…. અને હું સમજી ગયો કે ટેલીપોર્ટ કમ્પ્લીટ થઇ ગયું હશે…..
પણ ના…… આઈ વોઝ સ્ટીલ એટ ધ સેમ પ્લેસ!
હવે તો  હદ થઇ ગઈ હતી..મારી સ્ક્રીન પર ‘ટેલીપોર્ટ ફેઈલ્યર’નો મેસેજ દેખાતો હતો.. જો આ નો-ફ્લાય ઝોન ન હોત તો કદાચ ઉપરની બાજુ ઉડીને જ નેટવર્ક માટે ટ્રાય કરી દીધો હોત….
પછી ટેકરી પર થોડું વધારે ચઢીને મેં ફરીથી ટેલીપોર્ટ થવા માટે ટ્રાય કર્યો… આ વખતે બહુ ઝાઝી રાહ જોવી ન પડી…. થોડીજ વારમાં મારી આંખો પર ફ્લેશ થઇ…. અને હું જોરથી પાણીમાં જ પડ્યો…. ઉપર નજર કરી તો આર્યનભાઈ અને ડોરીઓનભાઈ હસતા-ઉડતા દેખાયા…. તેઓએ જાણે જોઇને મને પાણી ની ઉપર ની લોકેશન પર ફ્લોટ થતા થતા જ રીક્વેસ્ટ મોકલી હતી…

મેં ઇન્વેન્ટરીમાં ચેક કરીને બીજા સુકા કપડા વિઅર કરી લીધા…. બીજી બાજુ ડાંસ ફ્લોર પર જતીનભાઈ ઉભા હતા…. તેમને મળે ઘણો ટાઈમ થઇ ગયો હતો… હું ઉડીને તેમની બાજુ ગયો, તેમની નજર બીજી દિશામાં હતી…. હું નજીક પહોંચ્યો અને જતીનભાઈ ગાયબ થઇ ગયા….
મેં આર્યનભાઈ ની સામે નવાઈ થી જોયું, અને તેમણે પણ ખભા હલાવીને આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યું….
મારા ફોનમાં એક નવો IM આવ્યો….
જતિન : શું વિરાજભાઈ! ક્યા ખોવાઈ ગયા છો!
અને હું સમજી ગયો કે ચોક્કસ તેમને ઓસ્ટ્રેલીયા જવાનું થયું હશે….
જતીનભાઈ મોટાભાગે જયારે ઓસ્ટ્રેલીયા જાય ત્યારે મને આઇ.એમ. કરતા હોય છે….
મેં પણ તેમને તેમના અચાનક ગાયબ થવા વાળી વાત કરી અને તેમણે મને ઓસ્ટ્રેલીયા માટે રીક્વેસ્ટ મોકલી….. મેં આર્યનભાઈ અને ડોરીભાઈ ને બાય કહીને ટેલીપોર્ટ થવા માટે ક્લિક કર્યું….અને ફરી થી એક્સ્ટ્રા  Lagના કારણે હું ફસાઈ ગયો….
અચાનક પપ્પાનો મેસેજ આવ્યો કે હવે વરઘોડો નીકળે છે તો જલ્દી આવી જા પાછો….
અને મેં ફરી થી ડી-ફોલ્ટ બટન પર ક્લિક કરીને ના-છૂટકે પાછા આવવા માટે પ્રયાણ કર્યું… અને આ વખતે ટેલીપોર્ટ થતા એક સેકંડ જેટલી પણ વાર ન લાગી!
અને બસ….બોરિંગ મેરેજ (ખાસ તો બકવાસ બેન્ડ ના લીધે બોરિંગ લાગતા…) સહન કર્યા….

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

મારી તબિયત નથી બગડી(ના શારીરિક રીતે, કે ના તો માન’સિક’ રીતે… :P)
આ તો મેરેજ માં ગયો હતો…(ખરેખર ગયો જ હતો… :D) અને બોર થતો હતો….(એ પણ ખરેખર… :D) તો બસ આવું જ બધું વિચારતો હતો…. હવે તમને કઈ બીજા વિચાર આવે એ પહેલા હું કહી દઉં કે આવા વિચારો મને એટલા માટે આવ્યા કેમકે આ બધું મેં ખરેખરમાં પણ કરેલું છે… નોટ ઇન ધીસ લાઈફ, બટ ઇન “સેકન્ડ લાઈફ”!

હવે ઊંડાણમાં વાત કરું તો એવું છે કે ટ્વેલ્થના વેકેશનમાં (ફ્રેન્ડસની અછત અને ઓછાબોલી-ગુણ ના વધારાના લીધે) (નેટ પર)ફરતા ફરતા એક સાઈટ પર આવી ચઢ્યો…. નામ એનું “સેકન્ડલાઈફ.કોમ”…
સાઈટની ઇન્ફર્મેશન વાંચી, રસ પડ્યો… અકાઉન્ટ બનાવ્યું, ડાઉનલોડ કરી અને શરુ થઇ ગઈ મારી “સેકન્ડલાઈફ”!

સૌથી પહેલા તો એક હેલ્પ આઈલેન્ડ થી શરૂઆત થઇ… જ્યાં બધા બોર્ડ્ઝ મુકેલા હતા, તે બધા બોર્ડ પર લખેલી અને ચીતરેલી વસ્તુઓ જોઇને સેકન્ડલાઈફ જીવતા આવડી ગઈ…. થોડોક આગળ વધ્યો ત્યાં એક બોર્ડ પર ફ્રીબીઝ મળતી હતી…. મફતના કપડા, સ્કીન, શેપ્સ, અવતાર, ઓબજેક્ટ્સ, ફર્નીચર, ઘર…વગેરે..!
જેટલું હતું તે બધું જ ખરીદી લીધું, અને ત્યાં થી હું આઇલેન્ડના મિડલ પાર્ટમાં ગયો કે જ્યાં મારા જેવા ઘણા બધા ન્યુબીઝ હતા અને એકબીજાની ઇન્ફો share કરતા હતા… કયા દેશમાંથી આવ્યા છો? સાચું નામ શું છે? સાચું જેન્ડર શું છે? વગેરે વગેરે….અને એક હેલ્પર હતો/હતી જે લોકોના પ્રશ્નોને સોલ્વ કરવામાં હેલ્પ કરવા માટે જ ત્યાં મુકવામાં આવતા હતા…
થ્દિક ઇન્ફર્મેશન લીધા પછી ખબર પડી કે આ તો બસ શરૂઆત હતી!
હેલ્પરે આપેલા એક ફોલ્ડરમાં ઘણા બધા લેન્ડમાર્ક્સ હતા કે જેમાં ઘણા રીઅલ વર્લ્ડની હુબહુ જયારે કેટલીક ટોટલી કાલ્પનિક જગ્યાઓ હતી…..
શોપિંગ સેન્ટર્સ, ડાંસ કલબ્સ, RPG આઇલેન્ડ્સ, લાઈબ્રેરીઝ, અને રીઅલ વર્લ્ડ જેવી જ લાખો જગ્યાઓ!!
તમારે બસ મેપ માં સર્ચ કરવાનું અને ટેલીપોર્ટ થઇ જવાનું…..

આઈલેન્ડ પર જ ફરવું હોય અને ચાલવાનો કંટાળો હોય તો કઈ વાંધો નહિ, ઉડીને પહોંચી જાઓ….
ચાલવું ના ગમે તો ઉડતા જ રહો…!
જુદી સ્ટાઈલ થી ચાલવું છે? એનીમેશન ઓવરરાઈડ વિઅર કરી લો…
કપડા નથી ગમતા? ખરીદીને બીજા પહેરી લો…(પહેરવા તો પડે જ…મોટાભાગ ના આઇલેન્ડ પર… ;))
ચહેરો નથી ગમતો? શેપ નથી ગમતો? તો ચેન્જ કરી દો, કઈ જ વાંધો નહિ?
માણસ નથી રહેવું? કઈ વાંધો નહિ… જે જાનવર બનવું હોય તે બની શકો….
રીઅલ લાઈફ માં કોઈ રીલેશનશીપ માં નથી? સેકન્ડ લાઈફ માં મેરેજ કરી લો!!  😀
ડ્રેસ-ડીઝાઈનર થવું હતું પણ ડોક્ટર બની ગયા? સેકન્ડ લાઈફ છે ને…. બનો જે બનવું હોય એ…!
સિંગર છો? શરમાઓ છો? કઈ વાંધો નહિ, સેકન્ડલાઈફમાં રોકસ્ટાર બનવાના પુરા ચાન્સીસ છે….

બસ…. આ બધું જ ફોલો કરતો ગયો,
ફરતો ગયો….
૮-૯ મહિના જેટલું ફર્યો અને એક અઈલેન્ડ પર ફાઈનલી સેટલ થવાનું વિચાર્યું…. અને એ હતો હેલ્પ અઈલેન્ડ પીપલ….. બસ ત્યાં જ રહીને હેલ્પર તરીકે ન્યુબીઝ ને હેલ્પ કરવાનું ચાલુ કરી દીધું….
૩-૪ મહિના તરીકે હેલ્પર તરીકે સેવા કરી…. જોડે જોડે બીજા આઇલેન્ડ પણ એક્સ્પ્લોર કરતો ગયો…. અને અચાનક એક આઇલેન્ડ પર એક એક દિવસ એક ઇન્ડિયન નજરે ચડ્યો…!
નામ વગેરે પૂછ્યું અને ખબર પડી કે એક ઇન્ડિયન આઇલેન્ડના ઓનર હતા એ ભાઈ! એ આઇલેન્ડ પર ગયો અને ઘણા ઇન્ડિયન્સ સાથે ફ્રેન્ડશીપ થઇ…. અને એવી ફ્રેન્ડશીપ જેવી કદાચ મારે રીઅલ લાઈફમાં પણ નહિ હોય…..

આ એક ઈમેજીનરી વર્લ્ડ હતું… જેવી દુનિયા મેં નાનપણમાં ઈચ્છી હતી…. એક એવી દુનિયા કે જ્યાં મારા ઘણા બધા ફ્રેન્ડસ હતા….. એક એવી દુનિયા જ્યાં હું બિન્દાસ બોલી શકતો હતો, મસ્તી મઝાક કરી શકતો હતો….. જ્યાં હું કોઈની પણ પરવાહ કાર્ય વગર નાચી શકતો હતો, જ્યાં હું ઉડી શકતો હતો…. જ્યાં હું ગ્રુપ્સમાં રહી શકતો હતો! એક ફેમિલીની જેમ…..

સેકન્ડલાઈફ નું એડીક્શન થઇ ગયું હતું….!
જો કે અત્યારે તો જવલ્લેજ લોગીન કરું છું….
ઘણી વાતો છે સેકન્ડલાઈફની…. ઘણા કિસ્સાઓ છે…. કઈક અજીબ, કઈક મઝેદાર…. કઈક ફિક્કા, કઈક  ચટાકેદાર!

એ પણ share કરીશ…. કરતો રહીશ…. ત્યાં કેપ્ચર કરેલા પિક્ચર્સ સાથે…. ત્યાં કેપ્ચર કરેલી મોમેન્ટસને બનશે તેટલી લાઈવ કરીને બતાવવાનો પ્રયત્ન કરીશ….

આ સેકન્ડ લાઈફ ના અનુભવ પછી એટલીસ્ટ હું તો એવું નહિ જ કહું કે “યુ ઓન્લી લીવ વન્સ”…. જો ફર્સ્ટ લાઈફ માં કઈક ગુમાવ્યું છે, તો સેકન્ડ લાઈફમાં ચોક્કસ મળી રહેશે….
એક વાર તમે પણ જીવી જોજો….
તમારી સેકન્ડલાઈફ…… 🙂

[આ પોસ્ટ ફરીથી વાંચી નથી અને ઉતાવળ માં લખી છે…. તો ભૂલ દેખાય તો ચલાવી લેજો… :P]