સેવ ધ વર્લ્ડ…

જુનનું છેલ્લું અઠવાડિયું હતું, ગરમીની સીઝન હતી, અને તેમ છતાં વાદળ ઘેરાયા હતા અને વરસાદના છાંટા પડવાના શરુ થઇ ગયા હતા. વરસાદ પડતો જોઇને જ અર્થના મગજમાં લેકનો વિચાર આવે છે. એ તરત જ તેની કયુ-૭ તરફ ભાગે છે, ચાવી તો હંમેશાની જેમ જ તેના હાથવગી હતી. કારમાં એન્ટર થતાની સાથે જ બીટ્સ ઓડિયો ના શરણે થઇને તે સીધો જ સત્યના ઘર તરફ ગાડી ભગાવે છે. બહાર અવિચી(avicii)ના levelsનો લાઉડ સાઉન્ડ આવતા જ સત્ય બહાર નીકળે છે, અને ખુલ્લો દરવાજો જોઇને તરત જ ગાડીમાં બેસી જાય છે. ત્યાંથી બંને ફ્રેન્ડસ અદ્વૈતના ઘરે જાય છે.દરવાજો બંધ જોઇને જ અર્થ હોર્ન મારે છે.પણ કોઈ બહાર આવતું નથી, પણ એજ વખતે અર્થના ફોનમાં રીંગ વાગે છે અને કોઇન્સીડેન્ટલી ઈટ વોઝ અદ્વૈત! અદ્વૈત ઓલરેડી લેક પર જ હોય છે. વરસાદના લીધે રસ્તો ખાલી હોય છે, અને જે ગણ્યા ગાંઠ્યા લોકો ફૂટપાથ પર ચાલતા હતા તેઓની નજર ફૂલ સ્પીડે જતી ફૂલ વોલ્યુમ પર સોન્ગ્સ વગાડતી અર્થની કાર પર જાય છે, જે જોતાની સાથે જ એટલી જ સ્પીડમાં ત્યાંથી ગાયબ પણ થઇ જાય છે.

વરસાદ ધીમે ધીમે વધી રહ્યો હતો, અને તે જ કારણ થી તળાવ પર ત્રણ મિત્રો સિવાય બીજા કોઈની હાજરી ન હતી. સાંજ હતી અને ધુમ્મસ પણ ધીમે ધીમે વધી રહ્યું હતું. અર્થ મ્યુઝીકનો  અવાજ તેના મેક્સીમમ લેવલ પર રાખીને ગાડીની બહાર નીકળીને દરવાજો બંધ કરીને બેક-ડોર ખોલી દે છે. ત્રણેય ફ્રેન્ડ્સ હવે વરસાદ અને મ્યુઝીક ની મજા ડાન્સ કરીને માણવા લાગે છે. they were totally lost in music and rain અને ઈ.ડી.એમ. ના સાઉન્ડટ્રેકસ પર બીટ સાથે ફીટ મિલાવીને ઝૂમતા હતા. એજ વખતે અચાનક તળાવની ઓપોઝીટ સાઈડ પર અર્થનું ધ્યાન જાય છે. ધુમ્મસ ના લીધે ક્લીઅર તો દેખાતું ન હતું, પણ કઇક ખોટું થઇ રહેલું તેને ચોક્કસ જણાયું.

અર્થ ઇશારાથી સત્ય અને અદ્વૈતને તે દિશામાં જોવાનું કહે છે. ત્રણેય જણ થોડાક આગળ વધે છે. ત્યાં કેટલાક છોકરાઓ એક છોકરી સાથે છેડતી કરી રહેલા નજરે પડે છે. તેમાંથી એકના હાથમાં બંદુક સાફ નજર આવી રહી હતી. તે જોઇને જ અદ્વૈત સત્ય અને અર્થને સાવચેત રહેવા જણાવે છે અને ગાડીમાં બેસી ને તે લોકોને જતા રહેવાનું કહે છે પણ સત્ય ફક્ત અદ્વૈત ને જણાવે છે કે,”તારે જવું હોય તો તું જઈ શકે છે.” અદ્વૈત હમેશની જેમ પોતાની લાઈફને પહેલો પ્રેફરન્સ આપીને, સત્ય હજુ કઈ આગળ કહે એ પહેલા જ, દોડતો જઈને તેની બાઈક ની ચાવી ફેરવીને બાઈક ભગાવી મુકે છે. સત્ય પણ અર્થને કહે છે કે કઈ પણ કરતા પહેલા આ વાતની જાણ તેમણે પોલીસને કરવી જોઈએ. પરંતુ અર્થ ઓલરેડી ઘણો આગળ નીકળી ગયો હોય છે, તે દોડતો જઈને ત્રણમાંથી એક માણસને પંચ મારે છે. તે બીજાને મારવા જાય તે પહેલા જ એક ગોળી નો અવાજ આવે છે અને તે સાથે જ સત્ય એક ધબકાર ચુકી જાય છે. અર્થનું ધ્યાન છોકરી તરફ જાય છે, છોકરીની લાશ તરફ. અર્થ કઈ પણ કરવા જાય તે પહેલા જ બંદુકધારી અર્થ પર પણ ગોળી ચલાવી દે છે, અને બાજુમાં અચાનક આવેલી એક ગાડીમાં બેસીને ત્રણેય બદમાશો જતા રહે છે. ગોળીનો અવાજ સાંભળીને સત્ય સ્તબ્ધ થઇ જાય છે, તેણે ઓલરેડી પોલીસને ફોન કરી દીધો હોય છે. સત્ય અર્થ તરફ દોડે છે, અને તેનો ઘવાયેલો ખભો જોઇને ૧-૦-૮ ડાયલ કરે છે. વરસાદના પાણી સાથે અર્થ અને અજાણી છોકરીનું લાશનું લોહી પણ આજુ બાજુ પ્રસરી રહ્યું હતું અને સત્યની આંખમાં ગુસ્સો અને આંસુ જોવા વાળું તળાવની આસપાસ કોઈ દેખાતું નહોતું. વરસાદ પણ જાણે ડર નો માર્યો શાંત થઇ રહ્યો હોય તેમ લાગી રહ્યું હતું. ગાડીમાં હજુ પણ “સ્વીડીશ હાઉસ માફિયા”નું “Save the world” ગીત વાગી રહ્યું હતું… ♪♫ Who’s gonna save the world tonight? Who’s gonna bring it back to life? ♫♪
અને દુર ક્યાંક પોલીસ/એમ્બ્યુલન્સનું સાયરન સંભળાઈ રહ્યું હતું.

*** *** *** *** ***

“સો આય્મ સ્ટીલ લીવીંગ?!?” અર્થ ભાનમાં આવતાની સાથેજ બાજુમાં બેઠેલા સત્યને પૂછે છે.
સત્ય હસવા લાગે છે, “૩ દિવસ થઇ ગયા છે ભાઈ, તમે પણ મરીને પાછા ફર્યા છો, જસ્ટ લાઈક જીસસ, ઇફ યુ નો વ્હોટ આઈ મીન” સત્ય આંખ મારીને કહે છે.
સત્ય અર્થને બધી વાત જણાવે છે, કઈ રીતે પોલીસે આવીને પુછતાછ કરી, કઈ રીતે છોકરીના પરિવારને તે લોકોએ બધી જાણ કરી, અને કઈ રીતે અર્થને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા, વગેરે વગેરે…
“તે નંબર તો જોઈ લીધો હતો ને, તે લોકોની ગાડીનો?” અર્થ બધી વાત સાંભળીને સત્યને પૂછે છે.
“કોઈ મિનીંગ નથી યાર એનો”, સત્ય નિ:સાસો નાખીને કહે છે, “નંબર તો મેં  પોલીસને સૈથી પહેલા જ આપી દીધો હતો, પણ ‘મોટા માથાના હાથ’ હતા યાર. અને તને ખબર જ છે એવા કેસીસનું શું થતું હોય છે. અને ઉલટાનું પોલીસે આપણને આવા મામલાઓથી દુર જ રહેવું એવી…”
“એડવાઈસ?” અર્થ સત્યની વાત અટકાવીને પૂછે છે.
“વોર્નિંગ. સાફ શબ્દોમાં વોર્નિંગ આપી છે!” સત્ય ગુસ્સા અને દુઃખની મિશ્ર લાગણી સાથે કહે છે.
અર્થના મગજમાં પણ ગુસ્સો હોય છે. તે તેનો ચહેરો ફેરવીને રૂમની બારીની બહાર નજર કરે છે. હોસ્પિટલની સામે આવેલા મલ્ટીપ્લેક્સ પર “મેન ઓફ સ્ટીલ”(સુપરમેન)ના પોસ્ટર તરફ એક નજર કરીને અર્થ આંખો બંધ કરીને વિચારોમાં ખોવાઈ જાય છે.

Viraj Raol & Ronak HD

પાર્ટ ૨  –

કૌંસમાં:~
{[(

ગયા મહીને એક વાર્તા પોસ્ટ કરી હતી, અને આ મહીને ફરી એક કરી! હોપફૂલી દર મહીને એક એક સ્ટોરી મીનીમમ પોસ્ટ થાય એવી આશા છે. બાકી આ વખતે કૌંસમાં ઉપર મેન્શન કરેલા બે સોન્ગ્સ જ મુકું છું. બંને સોન્ગ્સ રોનકે સંભળાવ્યા હતા, અને બંને સોન્ગ્સ ટ્રાવેલ કરતી વખતે સાંભળવાની મજા આવે એવા છે!
તમે પણ એન્જોય કરો! 🙂
અને સ્ટોરીનો ફીડબેક પણ આપજો ભૂલ્યા વગર. 😀

Avicii – Levels

Swedish House Mafia – Save The World

)]}

Advertisements

લવારો, બબળાટ, ધુમાડો અને લંચબોક્સ

આમ તો આ પોસ્ટ બે ભાગમાં આવવાની હતી, જેમાં પહેલા બે શબ્દો પહેલી પોસ્ટમાં(જે પરમ દિવસે રાત્રે પોસ્ટ કરવાનો હતો) અને છેલ્લો વર્ડ અલગ પોસ્ટમાં(જે ગઈ કાલે જ પોસ્ટ કરી દીધી હોત), પણ પરમ દિવસે જ લખવા બેઠો ત્યારે નક્કી કરી લીધું હતું કે બે ની જગ્યાએ એક જ કામ્બાઇન પોસ્ટ સારી પડશે…. અને હા, ત્રીજો વર્ડ જે છે એ બંને પોસ્ટને જોડતી કડી જેવો છે.

ઘણા દિવસોથી એક અગત્યનું કામ-એક અગત્યની મુલાકાત બાકી રહી ગઈ હતી, જે પરમ દિવસે સવાર સવારમાં આવેલા વિચારને લીધે જ અમલમાં મુકવાનું નક્કી કરી દીધું. વિચાર શું હતો એ મને અત્યારે યાદ જ નથી, પણ મુલાકાત થઇ એ વધારે અગત્યનું છે.
અમદાવાદમાં બહુ ખાસ કોઈના ઘરે હું ગયો નથી. અને એમાં પણ આ વખતે એવા એરિયામાં જવાનું હતું જે મેં ક્યારેય જોયો જ ન હતો… પણ જ્યાં સુધી હું ફરેલો હતો ત્યાં સુધી મારી રીતે પહોચી ગયો અને બાકીની સફર યજમાનને જ ફોન કરીને, તેમની જ બાઈક પર બેસીને પૂરી કરી.
અને આમાં આમ તો સસ્પેન્સ જેવું છે નહિ કે હું નામ ગોળ-ગોળ ફેરવીને વાત કરું છું, તમે પણ કદાચ ગેસ કરી જ લીધું હશે કે યુવરાજભાઈ સાથે મુલાકાત થઇ…

પહેલી વખત એવું બન્યું કે કોઈને હું પ્રથમ વાર મળ્યો હોઉં અને આટલી બધી વાતો કરી હોય કે જયારે હું ઘરે પહોંચ્યો ત્યાર સુધીમાં મારું ગળું જ બેસી ગયું! શું વાતો આકરી એ તો કહેવું થોડું અઘરું પડી જશે કેમ કે ક્યાંથી શરુ કરું એજ સૌથી મોટો સવાલ છે, પણ બધું મગજમાં તો મસ્ત સ્ટોર થઇ જ ગયું છે, અને મારી ડાયરીમાં પણ એની એન્ટ્રી પાડી દીધી છે.
ઘરે આવ્યા પછી કઈ બોલાય એવું હતું નહિ તો “સળગતા શ્વાસો”નો જ સહારો લેવામાં આવ્યો, અને રાતના ૧ વાગ્યા સુધી (“ઊંઘી જા હવે..” એવી બુમ સંભળાઈ<મમ્મીની જ તો> ત્યાં સુધી) એજ વાંચ્યા કર્યું…

બીજા દિવસે સવારે ફર્સ્ટ-શોમાં ‘લંચબોક્સ’ જોવાનું વિચાર્યું હતું પણ સવારે શો ના ટાઈમ પર જ ઉઠ્યો, તો પહેલો શો મિસ થયો અને બીજા શોમાં મુવી જોવામાં આવ્યું….
કોઈ કંપની હતી નહિ એટલે એકલા જ એ મુવી જોઈ લીધું, અને એવું થયું કે એજ બરાબર કર્યું…. કોઈ ડીસ્ટર્બ કરવા વાળું હતું નહિ એટલે ‘લંચબોક્સ’ મસ્ત રીતે પચી ગયું. જો કે કોઈ હોત તો પણ ફરક ના પડ્યો હોત, કેમ કે શીરા જેવું એકદમ સરળ મુવી છે કે સીધે સીધું જ ઉતરી જાય અને પેટમાં નહિ પણ ડાયરેક્ટ દિલમાં ઉતરી જાય…
મુવીનું પણ એવું જ છે કે એના વખાણ કરવા કરતા હું એટલું જ કહીશ કે જેમ બને એમ વહેલું જોઈ આવો, એટલે ફરી જોવા જવાની ઈચ્છા થાય તો ચાન્સ મળી રહે… 😉
પ્રોબ્લેમ એ છે કે મુવી જોવા ગયો ત્યારે મોટા ભાગ  ના લોકો ‘ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો’ અને ‘ગ્રાન્ડ મસ્તી’ ની ટીકીટ જ લેતા હતા, અને મારી સાથે મુવી જોવા વાળા બહુ બહુ તો ૨૦ લોકો હશે. અને કદાચ એ જ કારણ થી આ મુવી જલ્દી જ થીએટર્સમાંથી ઉતરી જશે એવું લાગે છે….

હશે ત્યારે… બાઘા મહારાજ કેહ છે એવું “જૈસી જિસકી સોચ”….

અને પેલું ધુમાડા વાળું ક્લીઅર ના કર્યું ને મેં!!
એ તો “સળગતા શ્વાસો”માં પણ સ્મોકિંગ ને મસ્ત રીતે વણ્યું છે(હજુ આખું વાંચ્યા પછી ડીટેઇલમાં લખીશ), અને મુવીમાં પણ એક સીનમાં સીગ્રેતનો ધુમાડો જોઇને એક વાત યાદ આવી ગઈ હતી કે મુવીમાં એક સીનમાં ‘સાજન ફર્નાન્ડીસ’ બાલ્કનીમાં ઉભા રહીને સિગરેટ પીવે છે અને સામેના ઘરમાં રહેતી એક નાની છોકરી એ બાજુની બારી બંધ કરી દે છે. That is something I used to do when my neighbor used to smoke every evening….

આટલું બધું લખ્યા પછી હવે ટૂંક માં કહું તો ૨ દિવસ બહુ જ મસ્ત ગયા અને યાદગાર બનીને રહેશે એવું લાગે છે…. યુવરાજભાઈ સાથેની મુલાકાત અને ‘ધ લંચબોક્સ’ મુવી જયારે યાદ કરીશ તો ફેસ પર સ્માઈલ તો આવી જ જવાની છે…. 🙂

કૌંસમાં :~
{[(
મુવીમાં સાજન મૂવીનું એક સોંગ મસ્ત રીતે વણી લીધું છે, અને રહી રહી ને એ સોંગ મારા ફેવરીટ સોન્ગ્સની યાદીમાં આવી ગયું છે!!


)]}

P.S. : 
મુવીના એક્ટર્સની વાત કરવાની તો રહી જ ગઈ…
આમ તો કરવાની ખાસ એવી કોઈ જરૂર નથી જ, કેમ કે ઈરફાન ખાનની એક્ટિંગ થી તો સૌ કોઈ વાકેફ છે જ. હી ઈઝ લાઈક અ મજીશીયન! અને નાવાઝુદ્દીનની એક્ટિંગ પણ ધાંસુ છે. તેને સૌથી વધારે તો ‘ગેન્ગ્સ ઓફ વાસેપુર’માં એન્જોય કર્યો હતો, તે સિવાય હમણાં જ ૪-૫ દિવસ પહેલા જ જોયેલા ‘બોમ્બે-ટોકીઝ’ જોયું તેમાં તેનો રોલ બાખૂબી નિભાવ્યો હતો.
એ સિવાય નીમરત કૌર ના નામ વિષે સિદ્ધાર્થભાઈના બ્લોગથી જાણ થઇ, અને તે પણ કે આ એક્ટ્રેસ જે જોએલી જોએલી લાગતી હતી તેને આ મુવી પહેલા કેડબરી સિલ્ક ની કમર્શિયલમાં જોઈ હતી. પણ હમણાં IMDB ફેંદતા ખબર પડી કે આ તો ‘લવ શવ તે ચીકન ખુરાના'(અગેઇન અ નાઈસ મુવી!)માં મુસ્કાન નો રોલ ભજવ્યો તે જ છે!!
(થોડુક એડ કરતા કરતા બધું વધારે જ લખાઈ ગયું…. 😀 :P)

લવ સર્કલ, ટ્રાએન્ગલ નહિ….

“યાર સીરીયસ્લી, આ ઉપર વાળો લવસ્ટોરીઝમાં ‘ભૂમિતિ’ શું કરવા ઘુસાડતો હશે??” ધૈવત સોડાશોપ આગળ આવતાની સાથે જ બુમ પાડીને બોલે છે.
નીખીલ અને અમિત ધૈવતની રાહ જોતા જ તેમની રોજની જગ્યાએ ગપ્પા મારતા ઉભા હતા.
“કેમ? લવ ‘ટ્રાએન્ગલ’ બને છે તારી સ્ટોરીમાં?” અમિત ધૈવતની સામે જોઇને પૂછે છે….
લવ જેવો બોરિંગ ટોપિક આવતા જ નીખીલ સોડા લેવા જતો રહે છે…
“સાલા ‘ટ્રાએન્ગલ’ નહિ આખું ‘૩૬૦ ડીગ્રીનું સર્કલ’ બને છે અને એય ખબર નહિ કેટલી ‘ત્રિજ્યા’ વાળું છે!!”ધૈવત કપાળ પર મુઠ્ઠીઓ પછાડતા બોલે છે….
“‘સર્કલ’ બને છે એવું તો ના કહી શકે!! કેમ કે એવી તો કઈ તને ગમાડવાની હતી કે જે તને ના ગમતી હોય!!” અમિત હસતા હસતા બોલે છે….
“હા તો ‘swirl’ કહેજે તું… પણ સાલું ‘ચક્રવૃદ્ધિ’ બનતું જાય છે આ સર્કલ હવે તો…. ક્યાંથી ઘૂસવું એજ ખબર નથી પડતી….” ધૈવત નિસાસો નાખતા બોલે છે…
“ભૂમિતિ ખબર પડી, સર્કલ અને ત્રિજ્યા પણ ખબર પડી, પણ આ ચક્રવૃદ્ધિ ટર્મનો યુઝ કઈ રીતે કરે છે!!” અમિત નવાઈ પામતા પૂછે છે.
“બે લ્યા પેલું મહાભારતમાં આવતું હતું ને….એ….પેલો અભિમન્યુ ઘુસુ ઘુસુ નતો કરતો…એ!!” ધૈવત ફૂલ કોન્ફિડન્સ સાથે અમિતને સમજાવે છે….
અમિત ફેસપાલ્મ આપીને કઈ પણ બોલ્યા વગર ધૈવતની સામે જોયા વગર જ નિખિલની જોડે જઈને સોડાની રાહ જોતો ઉભો રહી જાય છે.

કૌંસમાં :~
{[(
નક્કી તો એવું કર્યું હતું કે બધી ટચુકડીઓ બુધવારે જ પોસ્ટ કરીશ પણ એવું યાદ આવે તો ને!!
અત્યારે તો બસ બધી સીરીયલો જોવામાં જ પડ્યો છું,
અને હા સીરીયલ પર થી યાદ આવ્યું કે મેં સીરીયલ માટે પણ એક સીરીઝ સ્ટાર્ટ કરી હતી ને?!
ચાલો નેક્સ્ટ ટાઈમ એની પર લખીશ…..લગભગ 😛 😉

અને હા, એક ફ્રેન્ડ “તપન”ના બ્લોગ પરથી એક નવી સીરીયલ the goodwin games વિષે જાણ થઇ, તમે પણ એનું ટ્રેઇલર જોઈ લો, અને સીરીયલ વિષે વધારે વાંચવું હોય તો તપનની પોસ્ટ વાંચી લો…. 🙂

બાય ધ વે શાહરૂખ ના ફેન હો તો અને તો જ આ ટ્રેઇલર તમારી માટે છે, ચેન્નાઈ એક્સપ્રેસ નું, ફેન ના હોવ તો ન જ જોતા….

)]}

યાદ તો રહેશે….કદાચ ચોક્કસ…

કેજી થી લઈને બારમાં ધોરણ સુધી છ સ્કુલ્સ અને પાંચ સીટીઝ ચેન્જ કર્યા, અને મને ક્યારેય ખાસ ફરક નથી પડ્યો.
પહેલેથી મને ઓછું બોલવા જોઈએ, અને એજ રીઝન થી ફ્રેન્ડસ પણ ઓછા અને એ પણ રેન્ડમલી કોઈને પણ ફ્રેન્ડ બનાવી લઉં એવું નહિ… સિલેક્ટેડ લોકો જ….કેટલાક ઓબ્ઝર્વેશન પછી જ બનાવેલા..
જો કે મારા ફ્રેન્ડ્સ ને કેટેગરાઈઝ્ બે રીતે કરી શકાય.
1. મારા જેવા જ… જે બહુ એટલે બહુ જ ઓછા લોકો સાથે બોલતા હોય.
૨. મારાથી ટોટલી ઓપોઝીટ, મતલબ કે બહુ જ બોલતા હોય અને લગભગ જે ભટકાય એ બધા જ સાથે બોલવાનું ચાલુ કરી દે….!

પાછું મેઈન વાત શું હતી એ ભૂલી ગયો અને બીજી લવારીએ ચડી બેઠો!!
હવે વાત એમ કરતો હતો કે ઓછા ફ્રેન્ડસ હોય એટલે જયારે છુટા પાડવાનો ટાઈમ આવે ત્યારે પણ ખાસ દુખ ન થાય….. આમ પણ ગણીને ૨-૩ ફ્રેન્ડસ હોય, જેમની સાથે બહુ ધીંગા મસ્તી કરેલી ન હોય…. કારણ વગરના કે પછી લોજીકલ એવા ડિસ્કશન કર્યા હોય, પણ એટલા માટે થઈને કઈ છુટા પડવાનું અઘરું થઇ પડે એવું ક્યારેય થયું નથી…અને આમ પણ આજ સુધી પણ એ જુના ફ્રેન્ડસ સાથે પણ ફોન અને ઈન્ટરનેટથી તો કનેક્ટેડ છું જ…(દિલથી તો ખરો જ… :D)
અને એટલે જ આટલા બધા ચેન્જ લાઈફમાં થયા તો પણ કઈ ખાસ ફરક પડ્યો નથી…..
પણ….
પણ પણ પણ થયું એવું કે ભાઈ ૨૩મિ મે ના રોજ કોલેજનો છેલ્લો દિવસ હતો અને ખરેખર ઘણું બધું પાછળ રહી જતું હોય તેવું લાગ્યું….
અને એમાં સૌથી ખરાબ જો કઈ થયું હોય તો એ એમ કે કોલેજ ૨૩મિ ની જગ્યાએ ૨૨મિએ જ પૂરી થઇ ગઈ…. એક્સ્ટર્નલ ફેકલ્ટીઝ ને દયા આવી ગઈ કે પછી ગરમીથી કંટાળીને બીજા દિવસે આવવું ના પડે એટલા માટે, રીઝન જે પણ હોય, બે વાઈવા એક જ દિવસે રાખીને ખરેખર મને ઝટકો જ આપ્યો હતો.
એ દિવસ હતો કે જયારે મને ખરેખર ફરક પડ્યો એક ‘ફેઝ’ના એન્ડ થી.
વેલ, એના પણ રીઝન્સ છે….ઘણા રીઝન્સ છે…
એક તો મેં જયારે કોલેજ જોઈન કરી એજ દિવસે નક્કી કર્યું હતું કે જુના વિરાજને રિપ્લેસ કરીને એક નવો વિરાજ લોન્ચ કરીએ! એક નવું વર્ઝન મુકીએ લોકોની સામે…. આમ પણ માર્કેટમાં કોઈ જુના વિરાજ ને તો ઓળખતું નહોતું…. તો બસ થોડા ઘણા ચેન્જીસ સાથે જ કોલેજની શરૂઆત કરી હતી.
પહેલા જે વિરાજ સ્કુલમાં ૫-૬ લોકો થી વધારે કોઈની પણ સાથે વાત પણ નહોતો કરતો તેણે કોલેજ ના પહેલા જ દિવસે ૫-૬ જેટલા તો ફ્રેન્ડ્ઝ બનાવી લીધા હતા. અને બોલવાની વાત છે તો લગભગ ૯૦% લોકો જોડે તો વાત કરી જ હશે રેગ્યુલરલી આ ૪ વર્ષ દરમિયાન! ભલે બધા લોકો માટે એ નોર્મલ હતું, પણ મારા માટે એક અચીવમેન્ટ થી ઓછું નહોતું…

ઓબ્વીયસ્લી શરૂઆતમાં મારે એક્ટિંગ જ કરવી પડી હતી લોકો સાથે  ફ્રેન્ડલી બનવા માટે…. પણ પછી એજ મારો સ્વભાવ બની ગયો હતો…. હતો નહિ પણ છે જ એવું કહીએ તો પણ ચાલે… જો કે હજુ પણ નવા લોકો સાથે વાત કરવાની શરૂઆત કરતા થોડોક તો અચકાઈ જ જાઉં છું… પણ હવે આટલે સુધી પહોંચ્યો છું તો એ હર્ડલ્સ પણ પાર કરી જઈશું…!

હવે આટલા ચેન્જીસ જો મેં લાઈફમાં અને નેચરમાં કર્યા હોય તો ફરક પડે એ તો ઓબ્વીયસ જ છે ને!
અને એટલે જ, જયારે ખબર પડી ૨૨મિએ કે આજ છેલ્લો દિવસ છે, બધું જ અલગ દેખાવા લાગ્યું…જાણે કોઈ મુવીનો સીન શૂટ થતો હોય અને એમાં મને અચાનક મૂકી દીધો હોય. જાણે મૂવીનું ક્લાઈમેક્સ શૂટ થાય છે…. જ્યાં નજર કરું ત્યાં જાણે કોઈ કેમેરાનું ક્લોઝ-અપ શૂટ થતું હોય તેવું લાગ્યું. જાણે બધું ફોકસ ત્યાં જ છે ને આજુ બાજુનું બધું બ્લરી થઇ ગયું હોય….. એકી એક જાણ સામે નજર ગઈ…. ચાર વર્ષ જે કઈ પણ કર્યું એ બધું ફ્લેશબેકમાં દેખાવા લાગ્યું….
મેં કઈ એવી ખાસ મસ્તી નહિ કરી હોય, પણ મેં લોકોને મસ્તી કરતા જોયા હતા…. એમાં મને પણ એન્જોય્નમેન્ટ મળ્યું જ હતું…! બધા એકબીજાને ભેટી ભેટી ને મળતા હતા…. છોકરીઓએ ગંગા-જમના વહેવડાવવાનું સ્ટાર્ટ કરી દીધું હતું… નજીક નજીક રહેતા લોકો રોજ મળવાના પ્રોમિસ કરતા અને હોસ્ટેલના ફ્રેન્ડસ બધાને એમના ઘરે આવવાનું ઇન્વીટેશન આપતા હતા….. અને લેબ ના એક કોર્નરમાં હું બેઠો હતો…. બધાને જોતો…એમ જ… કઈ પણ કર્યા વગર… લોકોને દુર થી જ સ્માઈલ આપતો…લોકોને જોતો… અને વિચારતો…પાસ્ટ વિષે, ફ્યુચર વિષે, પ્રેઝન્ટ વિષે….

એ ટાઈમ પણ જતો રહ્યો…. અત્યારે પણ બેઠો જ છું…. એજ રીતે, એજ સ્ટાઈલ થી જેવી રીતે કોલેજમાં એ દિવસે બેઠો હતો…. પગ લંબાવીને…. વિચારોમાં ખોવાયેલો…. ફ્રેન્ડસને યાદ કરતો…. બસ આજુ બાજુ અત્યારે કોઈ છે નહિ, અને જગ્યા કોલેજ નહિ પણ ઘરનો આ રૂમ છે….ફ્રેન્ડસ વગર નો રૂમ….

ફરીથી ફ્રેન્ડ્ઝ બનશે જ, એ વાતની ના નથી…. પણ એ વાતને પણ ઇગ્નોર ના જ કરી શકાય કે આ ગોલ્ડન ટાઈમ પાછો તો નથી જ આવવાનો…

I had a great time with all my friends during these four years and I’m going to miss them all…forever….
(એમ તો બીજું પણ ઘણું છે જે લાઇફટાઈમ યાદ રહેવાનું છે, પણ હવે થોડુક ડાયરી માટે પણ સાચવવું પડે ને…. 😉 )

હવે જોઈએ કે આ ફરક ખરેખર અસર કરશે કે સમય સાથે એ પણ આગળના ટાઈમ ની જેમ જ ગાયબ થઇ જાય છે…!

(અને હા, ચેન્જીસ એક્સેપ્ટ કરતા શીખવાડનાર મેઈન તો “who moved my cheese” બુક છે જે સ્કુલ ટાઈમ થી જ મારી ફેવરીટ રહી છે… 🙂 )

નવા જુના અને લેટેસ્ટ “Cine-લવારા” (IM3)

હમણા ૩ દિવસ કોલેજના ઇન્ટર્નલ-વાઈવા અને સબમીશનથી કંટાળીને ઘણા દિવસે(અઠવાડિયા પછી જ આમ તો 😉 ) ફરીથી આવી ગયો લખવા માટે…. ઓકે, લવારો કરવા માટે 😀

અને ફરીથી ઘણા દિવસ પછી કેટલાક મુવીઝ વિષે લખવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ….
હવે આમ જોઈએ તો કયા મુવીઝ વિષે લખવાનો છું એના વિષે આગળ (એટલે કે અહિયાં) કઈ જ નથી લખવાનો કેમ કે આમ પણ મારા રિવ્યુઝ ટૂંકમાં જ પતિ(<~ જોડણી ખોટી છે ને? 😛 ) જતા હોય છે….

બસ તો હવે બીજા લાવારાઓને બાજુમાં મૂકી ને ચાલુ કરીએ સીને-લવારા!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~
નવાથી જુના તરફ જઈએ તો….
1) ફૌલાદી રક્ષક!!! 
ઓબ્વીયસ્લી આ નામથી ખબર પડી જ જવી જોઈએ કે હું iron man-3 ની જ વાત કરું છું…. ટીવી પર એડ્ઝ નથી જોતા!!
આજે જ સવારે પહેલા શોમાં જ થ્રી-ડી માં આ મુવી જોવામાં આવ્યું…
આયર્નમેન ને બીજા હીરોઝ થી જો કઈ અલગ પાડતું હોય છે તો તે હ્યુમર છે and his coolness!
પ્લસ ઘણા પ્રીડીકટેબલ scenes સાથે અનપ્રીડીકટેબલ અને મજા કરાવી જાય તેવા પણ ઘણા scenes હતા. અને હવે આ મુવી વિષે વધારે લખવા કરતા આ મુવી જોઈ આવવાની સલાહ જ આપીશ… કેમ કે કુછ બાતે લિખી નહિ જાતી 😉

૨) નૌટંકી સાલા + Après Vous
 બે મુવીઝના ભેગા રીવ્યુ કેમ! એ પણ તમને લગભગ તો ખબર જ હશે…. અને ખબર ના હોય તો એ એ પણ કહી જ દઉં…. પહેલું જે છે ને…. એ બીજાનું રીમેક છે 
અને આમ તો બંને મુવીઝ જોરદાર જ છે….
ઘણા ટાઈમ પછી હિન્દી મુવી મોટી સ્ક્રીન પર જોયું… અને ફરારી કી  સવારી જોયા પછી પહેલી વાર કોઈ હિન્દી મુવી જોવાની આટલી મજા આવી…. છેલ્લે એ મુવીમાં ઈમોશન સાથે વહ્યો હતો…એ પછી ડાયરેક્ટ નૌટંકી સાલામાં એવું થયું…. બસ ઈમોશનમાં ચેન્જ હતો કે આ વખતે તાળીઓ પાડીને મુવી એન્જોય કર્યું, અને બરાબર નો હસ્યો છું….!
એ મુવી જોઇને ઘરે આવ્યો અને બીજા જ દિવસે  Après Vous જોઈ લીધું….
સ્ટોરીમાં ખાસ કઈ ચેન્જ નથી, ફરક એટલો છે કે ફ્રેંચ મુવીમાં હોટેલનો પ્લોટ હતો અને હિન્દીમાં નાટક કંપની નો….
તો પણ હિન્દી વાળું જોવાની મજા વધારે આવી, આખરે લેન્ગવેજનો પણ ફરક તો પડે ને…. 😉

૩) The Perks of Being a Wallflower
આમ તો આ નોવેલ ઘણા દિવસ થી વાંચવાનું વિચારતો હતો પણ વંચાતી એવી અધુરી નોવેલ્સનું લીસ્ટ ઘણું જ લાંબુ હોઈને મુવી જ જોઈ લેવાનું નક્કી કર્યું. અને ખરેખર એન્જોય કર્યું!!
એકલું એકલું ફિલ કરતા હો તો આ મુવી જુઓ…. સીરીયસ્લી તમને થશે કે તમે એકલા જ એકલા નથી…. અને એકલા છો તો એકલા છેક સુધી રહેવાના નથી…. તમને લાગે છે કે તમે વિઅર્ડ છો? કોઈ ફ્રેન્ડ નહિ બને? યુ આર રોંગ ડીઅર ફ્રેન્ડ…. તમારા જેવું જ નમુનું રાહ જોઇને બેઠું છે તમને લાઈફમાં ક્યારેક ભટકાઈ જવા માટે…
આ મુવી જોઇને  “I am Infinite”થી લઈને  “We are infinite” સુધીની સફર એક વાર તો માણવા જેવી ખરી જ….!

અને
૪) the rocky horror picture show
પેલું ત્રીજા નંબર વાળું મુવી જોશો એટલે એમાં આ ચોથા નંબર વાળા મુવી વિશે જાણવાની કેટલાક લોકોને ઈચ્છા થશે….
તો હવે આ મુવી વિષે ટૂંકમાં જ લખી લઉં તો આ મુવી ૧૯૭૫માં એક મ્યુઝીકલ “ધ રોકી હોરર શો” પરથી બનાવવામાં આવ્યું હતું… અને અત્યારે તેની ગણના ક્લાસિક કલ્ટ્સમાં થાય છે…
એક એવા કપલની સ્ટોરી જે મેરેજ કરવાની તૈયારી કરતુ ફરવા નીકળે છે અને એક અજીબ એવા ઘરમાં પહોચી જાય છે….
પાગલોના ઘર જેવા એ ભૂતિયા બંગલામાં એક પાગલ સાયન્ટીસ્ટ તેમની સાથે જે કાઈ પણ કરે છે એ ગાંડપણ જોવા જેવું છે!
અને એજ મ્યુઝીકલ પર થી ઘણા બધા લોકોએ પરફોર્મ પણ કર્યું છે…. જેવી રીતે પેલા ત્રીજા નંબરના મુવીઝમાં કર્યું છે એવી જ રીતે…

તો
કૌંસમાં:~
{[(
ધ બીગ બેંગ થીઅરી ના કાસ્ટે પરફોર્મ કર્યું એ જોવું હોય તો અહી ક્લિક કરો….!
અને The Perks of Being a Wallflowerનું મારું ફેવરીટ સોંગ અહિયાં જ એન્જોય કરો!!
🙂

)]}

ભુરીનું કાળિયું….

કૌંસમાં:~
{[(
ઘણા દિવસો પછી ફરી થી પોસ્ટ ની શરૂઆતમાંજ કૌંસ ઠપકાર્યો છે…..
આજની પોસ્ટ લખવાનું કારણ એ છે કે ઘણા દિવસ પછી મારી પહેલી ડાયરી આજે વાંચી. અને એમાંથી કેટલીક વાતો અહી share કરવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ…. તો ફરીથી એજ ‘નાના viraj’ ની સ્ટાઈલમાં લખવાનું મન થયું…. અને આવું થાય ત્યારે હું રોકતો નથી મને (કે ‘મન’ને). તો બસ…… વાંચો આગળ…. 🙂
)]}

દુ……ર એક જંગલમાં એક શહેર હતું…. 
શહેરનું નામ તો તમને બધાને ખબર જ હશે ને….. 😉
આપણું ગાંધીનગર…. !!
એ શહેર વિકસતું ગયું અને ધીમે ધીમે કરીને જંગલ ગાયબ થતું ગયું……. પણ વાત એમ થઇ કે ટાઈટલ કઈક આપ્યું છે અને હું લખવા કઈક બેઠો છું…… 😛
તો હવે મેઈન વાત પર પાછા ફરીએ તો એ સીટીમાં એક ‘હું’ રહેતો હતો(બીજા લોકો પણ રહેતા જ હતા, પણ આ તો…)….(બાય ધ વે હું હજુ પણ રહું જ છું…. )
હજુ પણ ‘ટાઈટલ ક્લીઅર’ નથી થતું…..(સ્ટોરી નું… 😉 )

તો સ્ટોરીમાં વધારે ઊંડાણ માં ઉતરીએ(અને થોડું મારી ડાયરીમાં ફંફોસીએ) તો તારીખ સાથે આ વાર્તા ના કેરેક્ટર્સ ની ડીટેઈલ  એવી છે….કે, ૨૦૦૫ ના ડીસેમ્બર મહિનામાં અમારા ઘર આગળ રહેતી એક કુતરીએ સાત બચ્ચાને જન્મ આપ્યો હતો, અને બસ, મને મસ્ત મજાના રમકડા મળી ગયા હતા…. આમ પણ મારા એટલા ફ્રેન્ડસ(માણસોમાં) હતા નહિ તો મને ‘રમકડા’ કરતા ‘મિત્રો’ મળી ગયા હોય એવું વધારે લાગ્યું,  પણ મોટા ભાગે થતું હોય એમ જ એક-એક કરી ને બધા જ બચ્ચા મરી ગયા….. એ વખતે કુતરીને મમ્મી-બા લોકોએ ‘ભૂરી’ નામ આપ્યું હતું, એના વ્હાઈટ કલર ના લીધે જ (હાફ ટાઈટલ ક્લીઅર્ડ 😀 ).  હવે ‘બચ્ચા’ એક પણ ‘બચ્યા’ નહિ એના દુખમાં ભૂરી રોજ અમારા દરવાજા આગળ આવીને રડવા લાગતી..(તેના અવાજ પરથી એવું લાગતું હતું). અને બસ, એજ સમયે ભુરીને પહેલી વાર ગેટની અંદર એન્ટ્રી મળી હતી, ઘરના ઓટલા પર બેસવા માટે….

પછી તો ટાઈમ જતો ગયો અને ભૂરીની જગ્યા પણ ફિક્સ થઇ ગઈ. દિવસ દરમિયાન ઓટલા પર અને રાત્રે ઓટલાની પાળી પર. રાત્રે કોઈ ઘર ની આસ પાસ ફરે એટલે ભસવાનું ચાલુ અને ઘરની અંદરથી એક બુમ પડતાની સાથે જ ભસવાનું બંધ.
વધારે ટાઈમ વીત્યો….. હવે તો ભૂરી બહારનો ગેટ તેના મોઢા અને હાથની મદદથી ખોલતા પણ શીખી ગઈ હતી. એક વર્ષ જેટલો ટાઈમ થયો અને ભુરીએ ફરીથી સાત બચ્ચા ને જન્મ આપ્યો….. તેમાંથી ૩ બચ્ચા તો ક્યારે મરી ગયા તે મને યાદ પણ નથી, પણ બચેલા ચાર બચ્ચા જોડે રમવાની અને ખાસ તો તેમના નામ પાડવાની જે મજા આવી હતી તે કદાચ ક્યારેય નહિ ભૂલાય. જેમાં બે ‘મેલ’ અને બે ‘ફીમેલ’ ગલુડીયા હતા… 😀
તેમના નામ તેમના ગુણ પ્રમાણે જ પાડ્યા હતા,
~>એક જે ભૂરી જેવું લાગતું હતું તેનું નામ ‘ભૂરી-ટુ’.(f1)
~>બીજું જે દુરથી ચપટી વગાડતા પણ ભાગી જાય તે ‘બીકણ’ (હવે એ ટાઈમે તો એવા જ નામ સુઝતા હતા મને…. :P)(f2)
~> ત્રીજું જે બાકીના ગલુડિયા ને તેની આસ-પાસ પણ ફરકવા નહોતું દેતું….એવું ‘ડોન’ (m1)
~> અને ચોથું એવું કે જેના કોઈ એવા ખાસ લક્ષણ જ નહોતા દેખાતા જેના પરથી એનું નામ પાડી શકાય, તો એનું નામ મારા કઝીન ભાઈએ ‘સામાન્ય’ પાડ્યું હતું….. (m2)

હવે સ્ટોરીમાં ટ્વીસ્ટ એવો આવ્યો કે આ વખતે ગલુડિયા નહિ પણ ખુદ ભૂરી જ વિકનેસ ના લીધે મરી ગઈ….(૨ જાન્યુઆરી’૦૭), અને બસ બધા ગલુડિયા બે દિવસ ભૂખ્યા રહ્યા…. દૂધમાં આપેલી રોટલીને અડ્યા સુદ્ધા નહિ….! અને પછી ફરી નોર્મલ બિહેવિયર….. હું રોજ સ્કુલથી આવતો અને તેમની સાથે જ રમવા બેસી જતો….પછી થોડાક દિવસ ગયા અને ૧૪ જન્યુઅરિએ ભૂરી-૨ નો પણ રોડ પર એકસીડન્ટ થયો…. એ પછી ૨૦ ફેબ્રુઆરીએ ડોન પણ એક કાર નીચે આવી ગયું. અને જે ગલુડિયું સૌથી વધારે વિક લાગતું હતું તે(બીકણ) એક વર્ષ જેટલું જીવ્યું….અને ટપકી પડ્યું…. ક્યારે મર્યું, ક્યાં મર્યું કોઈને ખબર જ ના પડી!!
અને પછી તો જે એક બચ્યું તે ‘સામાન્ય’ ઉર્ફે ‘તોફાની’ ઉર્ફે ‘ટાઈગર’ ઉર્ફે ‘શ્યામબહાદુર’ ઉર્ફે ‘કાળિયું’ જ….(હવે ફૂલ ટાઈટલ ક્લીઅર થયું…..હાશ!!).
અને બસ પછી તો સારું એવું જીવી ગયું, જેટલા મહેમાન આવે એ બધાને બહાર ગેટ પર આગળના બે પગ અને માથું ઝુકવીને પ્રણામ કરે, અને મહેમાન એને જુદા જુદા નામ આપતા જાય….. અરે હા, કોઈએ ‘શિયાળ’ નામ પણ આપ્યું હતું….. પણ આવા નામ કઈ સારા થોડા લાગે…. 
એ પછી તો માર્ચ ૨૦૧૧થી એણે પણ ગલુડિયાનું યોગદાન ચાલુ કરી દીધું…. 😛

અને બસ….. હજુ પણ અત્યારે આ લખવા હું હીંચકા પર બેઠો છું અને એ ઓટલા પર ઊંઘતું ઊંઘતું મને ઘૂરી રહ્યું છે……!

બસ તો આ જ હતી સ્ટોરી ‘ભૂરી’ની અને ‘ભૂરી’ના ‘કાળિયા’ની…. .

Bread Please (-_-)

“સમય જે ગયો”—Grand Ode To My Budds

એક પોએમ હરતા ફરતા મારા વોટ્સ-એપમાં આવી પડી…… ડાયરેક્ટ હાર્ટને ટચ કરી ગઈ…. એ પોએમ હિન્દી માં હતી…. અને આજે અચાનક ઈચ્છા થઇ ગઈ કે ચાલો તરજૂમો કરીને મૂકી દઈએ બ્લોગમાં (ઓબ્વીયસ્લી થોડા(ઘણા) ચેન્જીસ સાથે જ)…. પણ હવે એમનેમ કોઈની પોએમ ફરતી તો નાં જ કરી દેવાય ને…. અને પછી થોડુક સર્ચ કર્યું…. અને ફેસબુક-ફ્રેન્ડ ‘દુર્ગેશભાઈ‘ની હેલ્પથી ઓરીજીનલ પોએટનું નામ ખબર પડી….“મધુર ચડ્ઢા”(Madhur Chadha)!
ગુગલ દેવતાની મદદ થી એમની સાઈટ પર પોએમ નું ફૂલ વર્ઝન પણ મળ્યું….
અને બસ પછી તો મધુરભાઈની મંજુરી સાથે શરૂઆત કરી અને આ છે તે તરજૂમો એક અમેઝિંગ હાર્ટ ટચીંગ પોએમ નો…..! 🙂

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

આ દિવસની જ તો રાહ હું જોતો હતો ક્યારનો,
સપના કઈ મોટા સજાવ્યે રાખતો હતો ક્યારનો.

બહુ ઉતાવળ હતી જવાની,
પગથીયા ઊંચા ભરવાની.

પણ આજે કેમ જાણે કઈક જુદું થાય છે ફિલ,
સમય ને જાણે રોકવા માંગતું મથી રહ્યું છે દિલ.

પહેલા ટેન્શન આપતી  વાતો આજે હસાવી જાય છે,
યાદ એ પળોની અત્યારે, આંખો ભીંજાવી જાય છે.

ચાર વર્ષની જાળમાંથી લાગતું હતું કે છૂટવા મળશે,
પણ મસ્તી આ વર્ષો જેવી ફરીથી ક્યાં લુંટવા મળશે?

કીધેલી, ન કીધેલી, કેટ-કેટલી વાતો રહી ગઈ,
જીવનભર ન ભૂલાય એવી હજાર યાદો રહી ગઈ.

ખેંચવા માટે સામેથી ટાંગ કોણ ધરશે?
ખાલી માથું ખાવા મારો પીછો કોણ કરશે?
કેન્ટીનમાં પે નહિ કરવાની બબાલ કોણ કરશે?
પાર્ટી માંગતા નિત-નવા બહાના કોણ ધરશે?

કોણ મારા ટીફીનમાંથી પરાઠા ઉપાડશે?
મને ચીડવવા મારા નવા નામ કોણ પાડશે?

‘કે.ટી.’ આવતા સાથે હોવાનો દિલાસો કોણ આપશે?
રેન્ક લાવતા મોટી મોટી ગાળો કોણ સંભળાવશે?

કારણ વગર હવે હું કોની સાથે લડીશ?
ટોપિક વગરના ડિસ્કશન કોની સાથે કરીશ?
માઉન્ટેઇન-ડ્યુ ને સ્લાઈસ હવે કોની સાથે પીશ?

અદભુત એવી મોમેન્ટસ હવે ફરી ક્યારે જીવીશ?

ક્યાં મળશે એવા દોસ્તો જે ટપલી ઘણી મારશે,
પણ આફત મોટી આવતા પહેલા એજ ઉગારશે!

મારી ગઝલોથી હવે પરેશાન કોણ થશે?
કોઈ છોકરી જોડે મને વાત કરતો જોઈ, હેરાન કોણ થશે?

કોણ કહેશે, “તારા જોકમાં મજા ના આવી…”
કોણ કહેશે, ” જલ્દી જો તારા વાળી આવી….”

બોરિંગ લેક્ચર્સ સહન કરવા સાથ કોણ આપશે?
પ્રોફેસર ને હેરાન કરવા સંગાથ કોણ આપશે?

મારા વિચારોને ફાલતું કહેવાની હિંમત કોણ કરશે?
ડર્યા વગર સાચી સલાહ આપવાની હિંમત કોણ કરશે?

કોઈની પણ સામે જોઇને જોર જોર થી વગર કારણે હસવાનું….
કોણ જાણે ફરીથી આવું ક્યારે કરીશું?
કહી દો ને દોસ્તો, ફરીથી બધું  કરીશું…

ફ્રેન્ડસ માટે થઇ લેક્ચરર્સ સાથે ક્યારે લડી શકીશું?
વીતેલા દિવસો ના આ પુલ, શું ફરી ઘડી શકીશું?

કોણ મારા કૌશલ્ય પર મને ભરોસો અપાવશે?
અને વધારે ઉડતો જોઇ, જમીન પર લઇ આવશે?

મારી ખુશીઓથી સાચે ખુશ કોણ થશે?
મારા જ ગમમાં મારાથી વધુ દુખી કોણ થશે?

કોણ મારી આ કવિતાઓ વાંચશે?
કોણ એને સાચ્ચી રીતે સમજશે?

હજુ ઘણું લખવાનું બાકી છે,
હજુ થોડો સાથ કદાચ બાકી છે.

બસ એક જ વાતની મને બીક છે દોસ્તો….
આપણે ક્યાંક અજનબી ના બની જઈએ દોસ્તો….

જીવનના  રંગોમાં દોસ્તીનો રંગ ફીકો ના પડી જાય…
બીજા સંબંધોની ભીડમાં ક્યાંક દોસ્તી દમ ના તોડી જાય…

જીવનમાં મળવાની ફરિયાદ કરતા રહેજો…
ના મળાય તો એટલીસ્ટ યાદ કરતા રહેજો…

છો હસી લો મારી પર આજે, હું ખોટું નહિ લગાવી લઉં….
ઈચ્છા છે એ હાસ્ય ને બસ મારા દિલમાં સમાવી લઉં…
ને તમારી યાદ આવતા, એજ હાસ્યથી, થોડું હું પણ હસી લઉં….

– વિરાજ રાઓલ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

SPECIALLY FOR ALL MY COLLEGE FRIENDS!!! 😀 😀 😀

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
કૌંસ માં :~
{[(

એજ પોએમનું રેકોર્ડીંગ વિથ મ્યુઝીક દુર્ગેશ ભાઈ ની મદદ થી તૈયાર થયું…..(તેમના જ મ્યુઝીક અને અવાજ સાથે….) અને અહિયાં share પણ કરું જ છું….. 😉
So Enjoy……..


)]}

શોર્ટ સ્ટોરી- “કરીઅરનો બોમ્બ”

(ફોન કન્વરઝેશન)
સુમ્રિત: શું કરે છે?
શુભમ: કઈ નહિ યાર, નવું નાટક….
સુમ્રિત: કોનું? સુહાની નું?
શુભમ: અરે ના યાર, વર્લ્ડની ડાહ્યામાં ડાહી ગર્લ-ફ્રેન્ડ મને મળી છે….આ તો નવું નાટક લખવા બેઠો છું એમ કહું છું…
સુમ્રિત: હાહાહા, i know, આ તો બસ ખેંચતો હતો તારી…
શુભમ: પોપટ છે યાર તું પણ…
સુમ્રિત: હા ભાઈ, તમે જ મહાન! બાય ધ વે આ નાટકો લખીને કરે છે શું તું?
શુભમ: અત્યારે તો કઈ જ નહિ, પણ તું જોજે, એક દિવસ આપણું પણ નામ હશે મોટા રાઈટર્સમાં…
“શુભમ………..”
સુમ્રિત: આ કોણ બુમો પાડે છે?
શુભમ: અરે મમ્મી છે યાર…..ખાવા બોલાવતી હશે. ચલ પછી વાત કરીએ, આજે તો સુહાની જોડે પણ હજુ વાત નથી થઇ.
સુમ્રિત: હહાહા, ઓકે જા ખાઈ આવ ‘મેથીપાક’ કે જે પણ બનાવ્યું હોય એ આન્ટીએ….બાય.
શુભમ: હા ચલ બાય ચંબુ…. 😉
**********************
“આટલી બધી વાર લગાડવાની આવવા માટે? કરતો શું હોય છે આખો દિવસ તારા રૂમમાં બેસીને?” મમ્મી ભડક્યા….!
“અરે લખવા બેઠો હતો…”
“અસાઇનમેન્ટ?” આવું ક્યાં પૂછ્યું!
“હ્મ્મ….નાટક” હવે સાંભળો ભાઈ લેકચર મમ્મી-પપ્પાનું….
“આવા બધામાં જ પડ્યો રહે તું! જાતજાત ના શોખો ચઢે છે ને ઉતરે છે….એક જગ્યાએ તો સાહેબને ટકવું ગમતું નથી! ક્યારેક ડાન્સ, ક્યારેક પેઈન્ટીંગ, ક્યારેક આ નાટક! આ તારા નાટકો ઓછા હોય છે તે બીજા લખે છે? તારી બાયોગ્રાફી જ લખી દે..એજ સૌથી મોટું નાટક છે.”
“અરે પણ…”
“સાચું જ કહે છે તારા પપ્પા…. કોઈ દિવસ કરીઅર ઓરીએન્ટેડ પણ કરો કઈક….” કરીઅર ક્યાંથી ઘૂસે છે વચ્ચે દર વખતે?!
“હા મમ્મી, એનું જ તો કરું છું….મારે રાઈટીંગમાં જ બનાવવું છે કરીઅર. અત્યારે કોલેજ માટે નાટક લખું છું, કાલે મોટા સ્ટેજ માટે અને પછી મુવીઝ પણ લખવા જ છે મારે….”
“જોઈએ છીએ કેવા મુવી લખો છો અને કેટલો તારો આ શોખ ટકે છે…” અરે યાર પપ્પાને કઈ રીતે સમજાઉં મારા ડ્રીમ્ઝ!
“સારું….હું સુમ્રિત ના ઘરે જી આવું….થોડુક કામ છે…..” છૂટીશ તો ખરો આ લેક્ચર્સ થી, અને સુહાની જોડે વાતો પણ થઇ જશે રસ્તામાં ફોન પર…. 😀
**********************
“આવો લેખક સાહેબ!”
“બે સાલા તું માર ખાઇશ હવે લેખક સાહેબ કહ્યું છે તો….”
“હા ભાઈ, અમે તો માર ખાવા જ બન્યા છીએ આપના હાથનો!”
“અરે હમણા સુહાની જોડે વાત થઇ મારે ફોન પર, થોડુક ડિસ્કસ કર્યું રાઈટીંગના કરીઅર પર….”
“ઓહો! એવી બધી વાતો પણ કરો છો, એમ!”
“હા યાર, એન્ડ આઈ થીંક સુહાની ઈઝ રાઈટ….. અને હા, મમ્મી પપ્પાની વાત પણ સાચી છે….”
“ફોડ બોમ્બ”
“શું બોલ્યો?”
“કઈ નહિ, કઈ નહિ….કંટીન્યુ કર…”
“આ બહુ સ્લો કરીઅર છે, એમાં મજા નથી….આઈ થીંક મારે એક બેન્ડ સ્ટાર્ટ કરવું જોઈએ…અસલી મજા જ એમાં છે. અને ગીતાર તો આવડે જ છે, યુટ્યુબ ના લીધે ફેમસ પણ થઇ જઈશ…”
“ફોડ્યો!!!”
“હું પણ કોને સમજાવવા બેઠો છું…”
આ લોકોને બસ ટેલેન્ટ ઓળખતા જ નથી આવડતું….બસ મજાક ઉડાવતા આવડે છે! હહ્….. 😦

કૌંસ માં :~
{[(

હાઈલા!! પચાસ(50) પોસ્ટ થઇ ગઈ!! 😀
)]}

“એક વેમ્પાયરની ડાયરીના અંશ”- ♣

કૌંસ માં :~
{[(
~> પોસ્ટની એન્ડમાં જ કૌંસ માં લખાય એવો કોઈ નિયમ નથી (નિયમ તો મારા જ હાથ માં ને 😉 ) એટલે આજે પોસ્ટ ની પહેલા જ કૌંસ માં લખી દઉં છું!
~> કોલેજ જતી વખતે બસમાં આવતા વિચારોમાંથી પહેલા પણ ઘણી પોસ્ટ્સ બનાવેલી છે, એમાં જ આ એક વધુ પોસ્ટ!
~> ડ્રેક્યુલા, વેમ્પાયર્સ ડાયરીઝ, ટ્વાઈલાઈટ સીરીઝ જેવી મુવીઝ અને સીરીઅલ અને બુક્સમાં બતાવેલા એક કાલ્પનિક(?) એવા વેમ્પાયરની ડાયરી મળી છે! જેમાંથી કેટલાક પેજીસ માંથી કેટલાક કિસ્સાઓ આજે બ્લોગ પર પોસ્ટ કરું છું (એન્ડ આ ચોક્કસ પણે ઇન્સ્પાયર્ડ ઓન્લી ફ્રોમ ધોઝ મુવીઝ જ છે!), એય પાછો ગુજરાતી વેમ્પાયર જે કદાચ આપણી આસપાસ જ રહે છે! (બીક લાગે તો આંખો બંધ કરીને પણ વાંચી જજો એક વાર! આવું ક્યાં વારે ઘડીએ વાંચવા મળે! 😉 )
)]}

♣——————————————————————–♣

માન્યું કે એક સિમ્પલ લાગતો જ યુવાન છું હું, ભલે લોકો માટે હું સિમ્પલ કોલેજ જતો સ્ટુડન્ટ હોઉં! ભલે મારા ભાઈ-બહેનને મારા પિતા નો એ વારસો નથી મળ્યો! પણ શાપ કહો કે નસીબ, મને મળ્યો છે એ વારસો! શું મારા ભાઈ-બહેન જેવું નસીબ મને નહોતું મળી શકતું? શું મારે પણ હજારો વર્ષો સુધી પપ્પા ની જેમ જ જીવતા રહેવું પડશે? આવી યુવાની નો ફાયદો શું કે જેમાં કોઈના પ્રેમમાં પડતા પહેલા તેને પોતાનો જ શિકાર બનતા રોકવાનું શીખવું પડે!? શું કરવાનું એ જીવનનું કે જેમાં મિત્ર ન બને તેનું ધ્યાન રાખવું પડે બસ એટલા માટે કે કોઈ દિવસ તેના જ લોહી નો સ્વાદ ન ચખાઈ જાય કે એક જરીક એવી પણ લોહીની (સુ)ગંધ  ન આવી જાય! જો ખરેખર ઈશ્વર જેવું કોઈ હોય તો મને આ દાનવના અવતારથી છુટકારો આપો.

♣——————————————————————–♣

આજે કદાચ મારી લાઈફ નું સૌથી ખરાબ કહી શકાય તેવું કામ કર્યું. કંટાળી ગયો છું હું આ લોહીની તરસથી. કંટાળી ગયો છું આ અનવોન્ટેડ શક્તિઓથી. નથી જોઈતી મારે આ અમાનવીય ઝડપ. નથી જોઈતો આ મેસીવ પાવર. શું એક નોર્મલ માણસની જેમ જીવી ના શકું હું? શું કરવાનું આ શક્તિઓનું જો હું જાહેર માં એનો ઉપયોગ ન કરી શકું તો? શું કરવા બનાવ્યા છે વેમ્પાયર સમાજના આ રોમન નિયમો અને ગ્રંથો?
માંડ બનેલા એવા એ મારા મિત્ર ને એકસીડન્ટ માંથી ઉગારી શક્યો હોત! ટ્રકના આવતા પહેલા હું પણ એને બચાવી શક્યો હોત! આજે એને હોસ્પિટલ માં જોયા કરતા કદાચ ફેસબુક પર ચેટ પણ કરતા હોત! જો શક્તિ દીધી છે તો જાહેરમાં ઉપયોગ કરવાનું કોઈ ફ્રીડમ કેમ નથી દીધું?
♣——————————————————————–♣

ધ્રુજે છે મારા હાથ આ લખતા લખતા,
કદાચ થોડાક જાદુ-ટોણા પછી લોકોને તો યાદ નહિ રહે કે મારો ભાઈ હતો, પણ મારા જીવન ઉપર તો ડાઘો લાગી જ ગયો ને! હું તો મારા ભાઈ નો હત્યારો જ કહેવાઈશ ને! પપ્પા તો કદાચ તો પણ સમજી શકશે મારી મનોદશા, પણ મમ્મીનું શું? મમ્મી તો નોર્મલ માણસ જ છે ને! લોહી ની તરસ કેવી હોય છે એ મમ્મી તો ક્યારેય નહિ સમજી શકે! માન્યું કે માણસના લોહી ની તરસ પર કંટ્રોલ કર્યો હતો, માન્યું કે ફક્ત પ્રાણીઓના લોહીની ટેવ પાડી હતી મેં! ભાઈ ને બ્લેડ વાગવી એ એક અકસ્માત હતો પણ મારું તેના લોહીની ગંધ તરફ ખેંચાવું એ તો મારી જ ભૂલ હતી ને?! કદાચ એવી ભૂલ કે જે મારા માનસપટ પરથી ક્યારેય નહિ ભૂસાય. એક ભાઈ ના હત્યારા તરીકે લોકો તો નહિ પણ મારું જ અંતરમન મને ગાળો ભાન્ડતું રહેશે!
♣——————————————————————–♣
એવો તો શું ગુનો કરવો જોઈએ મારે કે મને રોમન વેમ્પાયર્સ મોત ની સજા આપે?

શા માટે એ મોતના નિયમો જાહેર નથી કરવામાં આવતા? ક્યાં સુધી એ ભૂલ થવા માટે રાહ જોવાની મારે?
ક્યાં સુધી એક નોર્મલ માણસ બનવાનો ડોળ કરતા રહેવાનું? અને ક્યાં સુધી રાત્રે ફક્ત પ્રાણીઓના શિકાર માટે નીકળવાનું?
શું ક્યારેય આ માણસોની જેમ મળતી ઊંઘ મને નસીબ નહિ આવે? શું ક્યારેય મોતની બીક નો અનુભવ નહિ થાય મને? બસ સ્વજનોના મોત નો ખેલ જ જોતા રહેવાનો મારે હજારો વર્ષો સુધી?
મારે જો કઈ જોઈતું હોય તો એ બસ મોત કાં તો આ દરિન્દાપણા માંથી છુટકારો જ જોઈએ છે.
♣——————————————————————–♣
બસ આ જ બાકી હતું ને? પ્રેમ-લવ-ઈશ્ક!

“નથી કોઈ ફાયદો ઈઝહાર-એ-ઈશ્ક કરવાનો,
શું કરું એ પ્રેમનું જે છે કઈક વર્ષ જ ટકવાનો?”
બહુ બહુ તો શું થશે! લગ્ન? કેટલા વર્ષ ટકશે? જયારે તેનું મૃત્યુ થશે ત્યાં સુધી જ ને? હવે એ “બ્લડ-તરસ” ની સાથે “પ્રેમ-તરસ” પર પણ કંટ્રોલ કરતા શીખવાનું?
નથી રહેવું હવે આ સમાજમાં મારે….. સારું રહેશે કે કોઈ જંગલમાં જતો રહું, આમ પણ માનવ-વસાહતમાં રહીને કઈ ફાયદો નથી થવાનો મને. બહુ બહુ તો જંગલી બની જઈશ ને હું! જે હું છું જ.
છેલ્લી વાર લખું છું આજે, અને છેલ્લી વાર તેને જોવા પણ જઈશ.
નવું જીવન શરુ કરીશ હું વરસાદી જંગલોમાં બસ એક આશા સાથે કે એવી ભૂલ કરી જાઉં કે મોત ની સજા મળી જાય.
♣——————————————————————–♣
બીજો કૌંસ :~ 😉

{[(
~> વેમ્પાયર છોકરાનો ફોટો કે સ્કેચ શોધવા ખાસ્સી મથામણ કરી પણ છેલ્લે જાતે જ જેવું આવડ્યું એવું દોરી ને અપલોડ કરી દીધું. 😛
)]}

પ્રથમ લવ લેટર ♥

hi pankti,

આમ તો મેં કોઈ દિવસ આવું કઈ પણ લખ્યું નથી, આઈ મીન, કોઈને લેટર, લાઈક ધીસ….

ક્યાંક વાંચેલું અને સાંભળેલું છે કે “writing a letter is the best way to express feelings”… પણ કોઈ દિવસ એનું ઈમ્પ્લીમેન્ટેશન  નથી કર્યું.

કદાચ થોડુક વીયર્ડ અને ઓલ્ડ fashioned લાગે but I just felt like doing this. and અત્યારે આ લેટર લખું છું તો ગુજરાતી માં જ લખવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ, પણ તને તો ખબર જ હશે ને કે યુઝીંગ પ્યોર ગુજરાતી આપણી જનરેશન માટે એક ડીફીકલ્ટ થિંગ છે….

ok, back on track આવું તો મારે એક વાત કહેવી છે, જેના માટે જ આ લેટર લખ્યો છે…. એક્ચ્યુલી મને બીજા લોકોની જેમ શાયરી કે પોએમ્સ લખતા નથી ફાવતું, ના તો મારામાં એટલી હિંમત છે કે તારી સાથે ડાયરેક્ટ વાત કરું, ફેસબુક ચોક્કસ છે જ વાત કરવા માટે પણ રીઅલમાં વાત ન કરી શકું અને ફેસબુક પર કરું તો કઈક અજીબ લાગે, અજીબ તો લેટર માં પણ લાગે જ પણ એટલીસ્ટ કઈક નવું તો છે જ ને… અને ફેસબુક ઉપર તો કોઈ પણ વાત કરે, લેટર તો બધા ના જ લખે ને!

આઈ ડોન્ટ નો તને કેવું લાગશે! કદાચ ગુસ્સો આવે, અથવા યુ સ્ટાર્ટ ઇગ્નોરીંગ મી, ઓર યુ જસ્ટ ડોન્ટ કેર અબાઉટ એનીથિંગ ઓર…..આઈ ડોન્ટ નો! બટ મારે જે કહેવું છે એ આજે બસ કહી જ દેવું છે. કદાચ તને ખબર હશે, કે નહિ પણ ખબર હોય, પણ આઈ નેવર મિસ અ ચાન્સ ટુ લુક એટ યુ એટ રેન્ડમ મોમેન્ટ્સ ઇન ક્લાસ ડ્યુરીંગ લેક્ચર્સ. અને એમાં પણ જયારે તારી સાથે નજર મળી જાય છે એ વખતે ઓકવર્ડ ફિલ થાય છે, અચાનક કોઈક ધ્રુજારી ફિલ થાય છે, પણ એ ધ્રુજારી મને ગમે એવી હોય છે. હોઈ શકે તારી નજર બસ એમ જ મારી બાજુ ગઈ હોય બટ ફોર મી એ કોઈ સેલિબ્રેશનની મોમેન્ટ થી ઓછું નથી હોતું…

ક્લાસમાં એન્ટર થતા જ મારી નજર સૌથી પહેલા તને શોધે છે, હોઈ શકે મારી આંખો માટે તું કોઈ મેગ્નેટ જેવું તત્વ હોય! પણ કદાચ એ તત્વ મારા મુડ માટે નેસેસરી હશે એવું લાગ્યું મને, કેમ કે જયારે તું એબ્સન્ટ હોય ત્યારે અસર સીધી મુડ ઉપર જ થાય છે, અને એ અસર સારી તો નથી જ હોતી. મારા માટે આ ફીલિંગ નવી જ છે પણ મને એ ફીલિન્ગ નું નામ ચોક્કસ ખબર છે. મોટાઓ કહેતા હોય છે કે આ ઉંમરમાં બધું લાગે આવું, ટેમ્પરરી હોય છે, પણ પર્મનેન્ટ કરવું તો આપણા જ હાથ માં હોય છે ને!

કેટલીક વાર તું સ્માઈલ આપે છે ત્યારે મને પેલો મેસેજ યાદ આવી જાય છે કે આ હસીને જુએ છે કે જોઇને હસે છે?! ઓકે, થીસ વોઝ આઉટ ઓફ લાઈન પણ એ સ્માઈલનું સિક્રેટ રીવીલ તો નથી જ થતું…. whatever! કઈ રીતે કહું એ સમજાતું નથી, બટ આઈ લાઈક યોર સ્માઈલ એન્ડ આઈઝ એન્ડ… એવરીથીંગ. સોરી, પણ મને કોઈ વિશ્લેષણ વગેરે યુઝ કરતા ફાવ્યું નહિ તો ડાયરેક્ટ જ લખી દીધું. પણ ટ્રુથ તો એજ છે that I Like You.

તારો રિસ્પોન્સ જાણવો તો છે જ પણ કદાચ એ ફેસ કરી શકીશ કે નહિ એ મને નથી ખબર. તો બસ અત્યારે આટલું જ લખું છું, હોપ કે આ લેટર તારા જ હાથ માં આવે….

it’s me,
priyank.

—————————————————————————–
—————————————————————————–
પ્રથમ લવ લેટર આપણા પ્રિયાંકભાઈએ ડરતા ડરતા લખ્યો છે પંક્તિને. લવ-લેટર ની એ જૂની મેથડ ને કઈક નવી સ્ટાઈલમાં જેવો ફાવ્યો તેવો લખ્યો છે ગુજરાતી અને ઈંગ્લીશ ની ભેળસેળિયા લેન્ગવેજ માં પણ પ્રેમની એ ભાષામાં જે કોઈ પણ સમજી શકે છે!
એ વાત તો ફેક્ટ જ છે કે ફેસબુક અને મોબાઈલ ના જમાનામાં “આઈ લવ યુ” કઈક વધારે પડતું જ સસ્તું થઇ ગયું છે! મફત ના ભાવે (આમ જોઈએ તો “ભાવ” વગર) કોઈના પણ મોઢે થી સરકી પડે છે(ફેસબુક પર લાફા નથી પડતા ને, એટલે!). અને પ્રોબ્લેમ એવો થાય છે જેવો પ્રિયાંક ભાઈને થયો. એ ફેસ્બુકિયા “આઈ લવ યુ” ના ઢગલા માં ક્યાંક ખૂણે સંતાઈ ગએલો સાચ્ચો પ્રેમ બસ એમ જ ગુંગળાઈને મરી જાય છે. પછી આવો કોઈક સરસ મજાનો લવ-લેટર લખવો પડે જે કોઈ સાચી ફીલિંગ્સ વગર તો લખે નહિ(એટલીસ્ટ આ જનરેશનમાં)! અને સાચ્ચો પ્રેમ તો આમ પણ જયારે વાતચિત શરુ થાય ત્યારે જ ઓળખાય છે, થોડીક ઓળખાણ પછી જ.

ચાલો જે હોય એ…. પ્રિયાંક ને પંક્તિ ના રિસ્પોન્સ ની રાહ જોવા દઈએ. અને આપણે રાહ જોઈશું બીજા લવ-લેટર્સ ની! 😉

~~~~>કૌંસમાં
{[(
આવું જ કઈક, ફીલિંગને એક્સપ્રેસ કરે એવા ઘણા બધા સોન્ગ્સ છે…. જેમાં મારા ફેવરીટ સિંગર બ્રુનો માર્સ નું સોંગ “જસ્ટ ધ વે યુ આર”

અને એક યુ-ટ્યુબ-સિંગર JR -Aquino નું સોંગ “બાય ચાન્સ(યુ એન્ડ આઈ) so Enjoy and keep reading!! 😀

btw names are imaginary 😉 😛 )]}