સ્ટોરી ~ એપ્રિલનો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!

ઉપરનો કૌંસ:~
{[(
એપ્રિલ ૨૦૧૨માં એક સ્ટોરી લખી હતી, એ સ્ટોરી લખવાનું રીઝન એ હતું કે ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો, અને મારે પથારી લઈને નીચે ભાગી આવવું પડ્યું હતું. રાતના ૨-૩ વાગ્યે. અને એ વખતે જ એકદમ મગજમાં એક સ્ટોરી આવી ગઈ હતી જે મેં લખી દીધી હતી. એ પછી coincidentally ૨૦૧૩ અને ૨૦૧૪માં પણ ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો. પણ ૨૦૧૫માં ૧૫ એપ્રિલમાં જ વરસાદ પડી ગયો અને થોડુંક ખોટું લાગ્યું હતું મને. પણ આજે એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા મને અચાનક એ સ્ટોરી યાદ આવી અને એની સિકવલ લખવાનો વિચાર આવ્યો!

આ સ્ટોરીનો પ્રથમ ભાગ તમે વાંચીને આ વાંચશો તો વધારે મજા આવશે!

અને એ વાંચ્યા પછી જો આ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા આજનો લખેલો ભાગ વાંચશો તો ચોક્કસ એક અલગ જ મજા આવશે. 🙂

)]}

અત્યારે જુન હોવા છતાં પણ ગરમીનો ત્રાસ છે, પણ એપ્રિલ નો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!
બે મહિના થયા હતા સ્તુતિને મળ્યે. એક્યુરેટલી જોવા જઈએ તો ૧ મહિનો અને ૧૪ દિવસ.
નવી શરૂઆતનો સંકેત દેખાયો તો હતો…પણ…
~~~~~~~~~~

“ભૂલ મારી પણ હતી અને મારે જ સમજવું જોઈતું હતું, that your career was important too, and not only I. કદાચ હું પણ નાસમજ હતી એ વખતે.” આ શબ્દોની સાથે આવેલી સ્માઈલ જ સૌથી મોટો સંકેત દેખાડી રહી હતી. અને ઓછું હોય એમ એના આઈ-પેડમાં યુ-ટ્યુબ પર કોઈ અજાણી સિંગરના અવાજમાં મેહદી હસનનું “રંજીશ હી સહી” વાગી રહ્યું હતું. એક તરફ એની સ્માઈલ જોઇને મારા મગજમાં રહેલા બધા જ શબ્દો ગાયબ થઇ ગયા હતા, અને બીજી તરફ ગીતના શબ્દો માહોલને મારા માટે વધારે જ heavy બનાવી રહ્યા હતા.

“किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम, 
किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम…”

ગીતની આ કડી વાગી અને સ્તુતિની પેલી સ્માઈલ પણ જતી રહી સાથે. તે અચાનક જ કઈ પણ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહી. અને થોડી વારમાં જ રસોડામાંથી સ્ટીલના ગ્લાસમાં પાણી લઈને આવી અને પાણી મારી સામે ધરતા જ કહ્યું, “I hope you still prefer your water steelના ગ્લાસમાં જ…”

મેં ગ્લાસ હાથમાં લીધો. હજુ પણ પેલી સ્માઈલમાં જ ખોવાયેલો હતો હું. શું બોલવું એ સમજાયું જ નહિ. આંખો બંધ કરી, અને એક જ ઘૂંટમાં બધું પાણી પી લીધું. તરસ્યો હતો એટલા માટે નહિ, પણ ગ્લાસમાં જે પાણી હતું એમાં મારી આંખનું પાણી પડે નહિ એ માટે. થોડી વાર આંખો બંધ જ રાખી. પેલું સોંગ હજુ પણ વાગી રહ્યું હતું. કદાચ તેણે કોઈ પ્લે-લીસ્ટ બનાવીને તે સોંગને રીપીટ મોડ પર રાખ્યું હશે તેવું લાગ્યું.

“आ फिरसे मुझे छोड़ के जाने के लिए आ, रंजिश ही सही….”

આ કડી ફરી વાગી રહી હતી, અને પેલું અટકી રહેલું ડાબી આંખનું પાણીનું ટપકું રોકી ન શક્યો હું. આંખથી ટપકીને ગાલથી સરકતું એ આંસુ મારી થોડી વધી ગયેલી દાઢીમાં આવીને સંતાઈ ગયું, પણ મારી ફીલિંગ સંતાઈ ન શકી. I was feeling the guilt for what I had done. “Can you please..”
હું આટલું જ બોલ્યો અને સ્તુતિએ સોંગ બંધ કરી દીધું.
“No, આ તો જસ્ટ સોંગ ચેન્જ કરવાનું કહેતો હતો. પણ, You know, I don’t have words to share. અચાનક જ સવારે વરસાદ પડ્યો અને ખબર નહિ કેમ, બધું જ યાદ આવી ગયું. બે વર્ષ પહેલા સેમ આવું જ એપ્રિલમાં માવઠું પડ્યું હતું. અને આજ સવારનો વરસાદ ભલે એટલો વધારે નહોતો, મને બહુ જ heavy લાગ્યો. બે વર્ષ! કરીઅરમાં ભલે થોડોક આગળ વધ્યો, પણ ‘થોડોક’ જ વધ્યો. એક સકસેસ માટેની સેલ્ફ હેલ્પ બુક વાંચી હતી ત્યારે, જેમાં ઈમોશન્સ, ફીલિંગ્સ વગેરેને અવરોધ તરીકે દર્શાવ્યા હતા. અને એ વાંચ્યા પછી તો કરીઅર વિષે વિચાર્યા કરતા છુટા કેમ પડવું એ જ વિચાર વધારે આવતો હતો. એક જુસ્સો હતો સિંગર બનવાનો. નવા નવા કોન્ટેક્ટસ બની રહ્યા હતા અને કેમ પણ કરીને ઊંચાઈ હાસિલ કરવી હતી. એ વખતે એ ઊંચાઈના સપનાના પડછાયામાં તારા તરફથી મળતો સપોર્ટ, તારો પ્રેમ ખરેખર કેટલા પ્રબળ ફેકટર્સ હતા મારી સફળતા માટે, તે જોઈ જ ન શક્યો હું! બે વર્ષમાં જ્યાં પહોંચ્યો ત્યાં સફળતાનો એક કોળિયો છે, પણ ત્યાં એકલતા છે. અને એ કોળિયો share નહિ કરું ત્યાં સુધી એ થાળીમાંથી બીજો કોળિયો લેવાની ન તો ઈચ્છા થાય તેમ છે ન તો મારી તાકાત છે કે બીજો કોળિયો લઇ શકું હું તારા વગર.”
સ્તુતિ કઈ પણ બોલ્યા વગર સાંભળી રહી હતી. એની આંખમાં પાણી પણ દેખાતું હતું. મેં તેમ છતાં પણ બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું.
“મારે મારી સફળતા તારી સાથે share કરવી છે. હું અહી આવ્યો ત્યારે મને આશા પણ નહોતી કે તું મારી સામે પણ જોઇશ! બે વર્ષ પહેલા તારી આંખમાં વરસાદમાં ધોવાઈ રહેલા તારા એ આંસુ મને સાફ દેખાઈ રહ્યા હતા પણ એ વખતે મારી આંખો તેને ઇગ્નોર કરવા માટે જ તૈયાર થઈને બેઠી હતી. I have always been selfish, અને કદાચ અત્યારે પણ હું સેલ્ફીશ જ બની રહ્યો છું એક રીતે. પણ હું તને મારા સેલ્ફમાં સમાવવા માંગુ છું. સેલ્ફીશ બનીને આપણી ખુશી જોવા ઈચ્છી રહ્યો છું. એ વખતે તારા આંસુ જોઇને એક જ બીક લાગી રહી હતી કે તું ક્યાંક તારા મજાકિયા સ્વભાવને ખોઈને લોકો પર ભરોસો કરવાનું ખોઈ ન બેસે! આજે મને તારો ભરોસો જોઈએ છે. મારે તારા સપનાઓ જાણવા છે સ્તુતિ. અને એ સપનાઓ બસ જાણવા નથી, પણ તેમને પુરા કરવા માટે જે પણ કરી શકું એ કરવું છે. મારા સપનાઓની સફળતાનો સ્વાદ અને તારા સપનાઓ પુરા કરીને તેની ખુશીનો પણ સ્વાદ મારે તારી સાથે જ લેવો છે. સ્તુતિ, બે વર્ષ પહેલા મેં જે પણ કર્યું, I’m going to regret that for my whole life. એ ભૂલ ફરી તારી સાથે તો હું સપનામાં પણ ન કરી શકું, પણ બીજા સાથે ન કરું એ માટે તારી સલાહ, તારો સપોર્ટ અને તારો પ્રેમ ઝંખું છું.” આટલું બોલીને હું ચુપ થઈને સ્તુતિની સામે જોઈ રહ્યો.

સ્તુતિની આંખમાં જે થોડી વાર પહેલા પાણી દેખાતું હતું, તે પાણી હવે ત્યાં હતું નહિ. જાણે એની આંખો એ આંસુને પી ગઈ હોય. સ્તુતિએ તેની નજર બાજુમાં ફેરવી લીધી હતી એ દિવસે આટલું કહેતી વખતે કે, “મેં ભૂલ તારી માફ કરી. પણ મારી એક સ્માઈલ જોઇને તે વિચારી લીધું કે હું હજુ પણ એકલી હોઈશ?” સ્તુતિ આટલું બોલીને જ ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લઈને રસોડામાં જતી રહી.
~~~~~~~~~~

નવી શરૂઆતનો સંકેત તો દેખાયો હતો….પણ એ સંકેત આવું સરસ પરિણામ લાવશે તેવું ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું મેં.
સ્તુતિને ખબર હતી કે હું હમેશા તેને જુઠું બોલતા પકડી જ પાડું છું, એટલે જ એ દિવસે તેણે નજર ફેરવીને બસ મને હેરાન કરવા માટે થઈને ‘એકલી ન હોવા વાળી વાત’નો shock આપ્યો હતો. એની વાત જો કે સાચી હતી. મેં તે વિષે જરાય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ મેં એ પણ ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે સ્તુતિને હમેશાથી રાઈટર બનવું હતું. ન તો મને એ ખબર હતી કે છુટા પડ્યાના છ મહિના પહેલા તેણે તેની પ્રથમ નોવેલ લખવાની શરૂઆત કરી હતી, જેનો અંત તેણે હજુ સુધી પણ લખ્યો ન હતો. અને તે પણ ખબર નહોતી કે તે એક એડ એજન્સીમાં કોપીરાઈટર તરીકે કામ કરી રહી હતી, being an engineer!

પણ મને એ વાતની ખબર ચોક્કસ છે કે તેની પ્રથમ નોવેલના છેલ્લા ચેપ્ટર પર એ અત્યારે કામ કરી રહી છે અને એ પણ ખબર છે કે તે આજે તે નોવેલ પૂરી કરીને જ રહેશે અને પૂરી નહિ કરે ત્યાં સુધી કોઈને એના રૂમમાં પણ નહિ આવવા દે!
વેલ, જોરદાર વાત એ છે કે તેની નોવેલનું ફક્ત શરૂઆતનું એક જ ચેપ્ટર વાંચીને મારો પબ્લીશર ફ્રેન્ડ (કોન્ટેક્ટસ કામ તો લાગ્યા જ) એટલો ખુશ થઇ ગયો હતો કે તેણે શ્યોરીટી સાથે આ નોવેલના સકસેસ માટે પાર્ટી અરેંજ કરવાનું કહી દીધું હતું. અને સ્તુતિને જે વાતની ખબર નથી તે વાત એ છે, કે આજે રાત્રે જ મેં એના માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી અરેંજ કરી છે!
And guess what!! આટલી વાત કરી ત્યાં સુધી બહાર ધીમા ધીમા વરસાદના છાંટા ચાલુ થઇ ગયા છે. અને કદાચ સ્તુતિના રૂમનો દરવાજો ખુલી રહ્યો છે, છેલ્લું ચેપ્ટર પતાવી દીધું લાગે છે! 🙂
અને પેલી સરપ્રાઈઝ વાળી વાત અત્યારે આપણી વચ્ચે જ રાખજો…Shhhhhh…. 😉

નીચેનો કૌંસ:~
{[(
‘રંજીશ હી સહી’નું ઓરીજીનલ version અને કોક-સ્ટુડીઓનું version પણ સાંભળતા જાઓ હવે!! 😀


)]}

Advertisements

બસ, વાતો થોડી રસ્તાની….હાઈ-વે ની!

મેં એક મેસેજ વાંચ્યો હતો ક્યાંક(sms, whatsapp, ફેસબુક કે ક્યાં એ યાદ નથી…) કે “જયારે હું એવું કહું છું કે મને સ્કુલની બહુ યાદ આવે છે, ત્યારે મને મારા ફ્રેન્ડસ અને તેમની સાથે કરેલી મસ્તી યાદ આવે છે, નહિ કે જે ત્યાં ભણ્યો અને ગણ્યો એ!”
બસ એજ રીતે જો હું કોઈને એવું કહું કે હું મારી કોલેજ બહુ જ મિસ કરું છું, ત્યારે ફ્રેન્ડસને તો મિસ કરું જ છું, પણ એ ફ્રેન્ડસ કરતા પણ વધારે (હા, એમના કરતા પણ વધારે) હું (ભણવાનું તો નહિ જ, પણ) ૪ વર્ષ કરેલું અપ-ડાઉન મિસ કરું છું. પછી એ શરૂઆતના દિવસોમાં બાઈક થી કરેલું અપ-ડાઉન હોય, દોઢ સેમિસ્ટર સુધી કરેલું Vanમાં કરેલું અપડાઉન હોય કે બાકીના વર્ષોમાં છેક કોલેજના છેલ્લા દિવસ સુધી કરેલું અને મારું મોસ્ટ ફેવરીટ એવું બસ-રીક્ષા-છકડા-શટલમાં કરેલું અપડાઉન હોય!

એક જગ્યાએ એવું પણ વાંચ્યું હતું મેં કે બસની વિન્ડો સીટ એક એવી જગ્યા છે જે ભલ-ભલાને ફિલોસોફર બનાવી દે છે. અને એ વાત પણ સો ટકા સાચી છે. અને બીજા બધા માટે હોય કે ન હોય, મારા માટે તો સાચી પડી જ છે. સૌથી અજીબથી લઈને ઘણા સારા કહી શકાય એવા એવા ઘણા વિચારો મને બસ એમ જ બસની વિન્ડો સીટ પર બેસીને બહાર તાક્યા કરતી વખતે આવ્યા છે. કેટલીક વાર મને મ્યુઝીકની જરૂર પડી જતી, તો કેટલીક વખતે બસ ‘બસ’ના ઘોંઘાટ, ‘બસ’માં થતી લોકો ની વાતચીત, રસ્તા ની આજુ બાજુથી આવતા અલગ અલગ અવાજના કોમ્પોઝીશનથી બનતી ટયુન એન્જોય કરતા કરતા જ હું મારા વિચારોમાં ખોવાઈ જતો! (બાય ધ વે, એક મુવી આવ્યું હતું ૨૦૦૭માં “ઓગષ્ટ રશ” નામથી, જેમાં એક છોકરો આવી જ રીતે આજુ બાજુમાં સંભાળતા અવાજમાંથી પોતાના મગજ માંજ ટયુન બનાવીને એન્જોય કરતો હતો. હું એની પાસેથી જ શીખ્યો! 😉 )

ખાલી કોલેજમાં કરેલું અપડાઉન જ નહિ પણ ક્યારેક ફેમીલી સાથે, તો ક્યારેક એકલા કરેલી એવી બીજા સીટી કે સ્ટેટમાં જતી વખતે કરેલી જર્ની પણ મેં ડેસ્ટીનેશન કરતા વધારે એન્જોય કરી છે. અને આવી લાંબી લાંબી મુસાફરી ને બાજુમાં મુકીએ અને જો હજુ થોડા વર્ષો પહેલાની વાત કરું તો મેં સ્કુલ સુધી સાઈકલ લઈને જતો હતો એ ફક્ત એક કિલો-મીટર નો રસ્તો પણ હું રોજે-રોજ એન્જોય કરતો હતો!

હવે આ બધું મને અચાનક યાદ આવવાનું કારણ એ છે કે આજે એક મસ્ત મજાનું મુવી જોયું, “Highway”.

આમ તો ખ્યાલ હતો કે આવું કોઈ મુવી આવ્યું છે, અને એમાં એ. આર. રહેમાનનું મ્યુઝીક છે, પણ સમયનું સેટિંગ ન થવાને લીધે ન તો સોંગ સાંભળ્યું હતું, ન તો મુવીનું ટ્રેઇલર જોયું હતું (આમ તો આ પણ એક્સક્યુઝ જ કહેવાય). અને એ પછી એક દિવસ IMDb પર મુવી ના રેટીન્ગ્સ જોયા અને મને નવી લાગી! કેમ કે મેં આલિયા ભટ્ટ હોય તેવા મુવી સાથે આવા એક્સ્પેકટેશન્સ નહોતા રાખ્યા!! 😛 (અને એ પરથી હું એક વાત એ શીખ્યો કે કોઈ પણ એકટર કે એક્ટ્રેસ ને કે કોઈ પણ કલાકારને તેનું ફક્ત એક કામ જોઇને જજ ન કરવું. અને એક જ શું, ગમે તેટલા કામ જોઇને પણ, કોઈને પણ ‘જજ’ તો ‘ન જ’કરવું!).

આજે દિવસ ના સમયમાં ૩-૪ કલાક જેટલો સમય મળી જતા કોઈ પણ ફ્રેન્ડસને પૂછ્યા કહ્યા વગર જ મમ્મી સાથે ‘હાઈ-વે’ જોવા નીકળી પડ્યો! અને આ સાથે મેં અને મમ્મીએ એકલા જોયેલું આ પહેલું મુવી થયું!! 😀
હવે મુવીની વાત કરીએ તો મુવી સ્ટાર્ટ થતાની સાથે જ મુવીએ એન્જોય કરાવવાનું સ્ટાર્ટ કરી દીધું, મસ્ત મસ્ત એવા રસ્તાના વિડીઓઝ બતાવીને. જુદા જુદા હાઇવે, મસ્ત મસ્ત લોકેશન્સ! અને મને એ બધા scenesએ યાદ કરાવી મારી ખુદની જ! કે જયારે હું આવા કોઈ રસ્તા પર થી નીકળતો હોઉં છું ત્યારે કેમેરા સ્ટાર્ટ કરીને જ બેસી જાઉં છું! અને પછી ઘરે આવી ને એજ વિડીઓઝ જોઇને ફરીથી એ મોમેન્ટ્સ રી-કલેક્ટ કરવાનો ટ્રાય કરું! જેમ મેં કહ્યું આગળ કે હું ડેસ્ટીનેશન કરતા રસ્તો વધારે એન્જોય કરું છું, એજ વાત મુવીમાં આલિયા ભટ્ટ પણ રણદીપ હુડા ને કહે છે. મુવીમાં ઘણા ડાયલોગ્સ એવા છે જે કોઈ એમનેમ બ્લોગ પર લખશે કે તમને કહેશે તો તમને એની અસર એટલી નહિ દેખાય, પણ જો મુવીમાં જોશો તો એ જ ડાયલોગ્સની ડીપનેસ અનુભવશે!
આમ તો મુવી વિષે હું આજે લખવાનો હતો જ નહિ, પણ તો પણ એટલું કહીશ હું કે ચોક્કસ જોવા જેવું મુવી છે ‘હાઈ વે’ જો તમને ફક્ત મગજ મૂકીને જોવા જેવા મુવીઝ જ ગમતા હોય તો. કેમ કે આ મુવી મગજ માંગી લેશે. ઘણી વાતો કહ્યા વગર કહેવાનો પ્રયત્ન કરશે. તમે સાંભળી શકો, સમજી શકો, તો તમારો જ ફાયદો છે. 🙂

અને હા,  મેં આજે મુવીમાં જ બધા ટ્રેકસ પહેલી વાર સાંભળ્યા. જો તમે મુવી ટીવી પર આવે તેની રાહ જોવાના હોવ તો પણ મ્યુઝીક માટે રાહ ન જોતા.
અને તમારે રાહ જોવી ન પડે એ માટે જ બધા જ ટ્રેકસ એક જ જગ્યાએ મને યુ-ટ્યુબ પર મળી ગયા છે એ તમારી સાથે share કરું છું!
સો એન્જોય!! અને ટાઈમ મળે તો ‘હાઈ-વે’ પર લોંગ ડ્રાઈવ માટે જઈ આવો!! 😉 😀 🙂

કૌંસમાં:~
{[(
હમણા હમણાથી લખવાનો અને વાંચવાનો ટાઈમ નથી કાઢી શકાતો અને એનું મને બહુ જ દુખ પણ થાય છે. ટ્રાય પણ કરું છું ઘણો અને ક્યારેક ક્યારેક બધા બ્લોગ્સ પર જઈને વાંચી પણ લઉં છું, પણ પછી કમેન્ટ કરવા અટકું તો બીજું બધું વાંચવાનું રહી જાય…. 😦
તેમ છતાં મેં મને આપેલા પ્રોમિસ પ્રમાણે મહિનાની એટલીસ્ટ એક પોસ્ટ મુકવાની હોવાથી આજે આ પોસ્ટ પણ કરી જ દીધી!! 😀 (અને એ જોયું તમે?! લાસ્ટ પોસ્ટ પણ ૨૬મિ તારીખે જ કરી હતી!! :D)
અને હવે ફરીથી પહેલા ની જેમ જ ઘણી બધી પોસ્ટ્સ લખવા માટે તૈયાર છું, તમે વાંચવા માટે તૈયાર થઇ જાઓ. અને હા, વિન્ડો સીટ પર બેસવાનું ચુકતા નહિ. 😉
અરે એક વાત તો લખવાની રહી જ ગઈ!
એક ફન ફેક્ટ : હાઈ-વે મુવીની પ્રોડક્શન કંપનીનું નામ પણ Window seat films છે!! 🙂 🙂 🙂
)]}

ફોરેઈન વાળી ભૂરી…. ♥

ફરવા ગ્યો’તો દુર દેશમાં, જોઈ ત્યાં એક ભૂરી.
બેઠી-બેઠી દુર-દુર થી મને રઇ’તી ઘૂરી!

ઘુરવા વાળી રમતમાં ભઈ આપણે પણ ઝંપલાવ્યું,
મારું ઝંપલાવવું એનામાં મસ્તી કઈક લઇ આવ્યું!

મારી આંખો સ્થિર હતી ‘ને આંખ એણે તો મારી,
એટલે ન એ અટકી, એણે સ્માઈલ દીધી એક પ્યારી!

ક્યુટનેસ પર મસ્તી જોઈ એનામાં ભરપુર,
એટ્રેક્શનનું દિલમાં મારા આવ્યું ઘોડાપુર.

આપણને પણ થ્યું ચલો એક આંખ હું પણ મારું,
ચાખી લઉં એક ફલર્ટ નો ઘૂંટો, છો પીયે ના દારુ.

આંખ મારતા સાથે એણે ફેંકી દુર થી કિસ,
ફિલ્ડર રહ્યો કાચો ભલે, કિસ ન કરી મિસ. 😉

હાથમાં કિસ પકડવી તો ઓલ્ડ ફેશન ગણાય,
ડાયરેક્ટ હોઠથી કેચ કરી, જે મોડર્ન તો જણાય!

ગોરા ગોરા ગાલે એના દેખાણી એક લાલી,
એટલામાં તો ભૂરી મેડમ ઉભી થઈને ચાલી!

પહેલા થયું, ચલાવી લઈશ મારું મન મનાવીને,
પણ ભૂરી ક્યાં મળવાની? ભાગ ધન-ધનાવીને…..

મેડમે તો એક પછી એક ટર્ન એવા તે લીધા,
ભલ-ભલા ફોલોઅર્સને ભૂલા પાડી દીધા!

પણ ઈશારો મેડમે એક ચિઠ્ઠી ફેંકી દીધો,
ઇશારાને મેગ્નિફાઇન્ગ આંખે ઝીલી લીધો.

ફેંકીને એ ચિઠ્ઠી મેડમ ભાગ્યા ટેક્સી લઈને,
પણ એ ગયા સામે મોટો ટાસ્ક મને દઈને.

વ્હેલા વ્હેલા ભાગીને મેં હાથે લીધી ચિઠ્ઠી,
એમાં તો મેં ગોલ્ડન એવી ઇન્ફર્મેશન દીઠી!

લાલ ઇન્કથી લખેલું’તુ એમાં એક એડ્રેસ,
મેડમને બસ મારે હવે કરવાના’તા ટ્રેસ!

બોરિંગ ટુરમાં ભૂરી મેડમ કરી ગઈ ઈન્સ્પાયર,
હાથ લાંબો કરીને મેં ટેક્સી કરી હાયર!

ટેક્સી મને લઈને આવી ગઈ મારી મંઝીલે,
નજર પણ મારી તો પોં’ચી ગઈ’તી એના ટીલે!

ટેક્સી વાળાને મેં એના પૈસા હાથે ધર્યા,
પછી મારી મંઝીલ બાજુ પગલા મેં તો ભર્યા,

દરવાજે જઈને મેં વગાડ્યો ડોર-બેલ,
તાલાવેલી લાગી’તી જોવાને ભૂરી ઢેલ!!

“એનીબડી ધેર?” નો મેં દીધો એક સાદ,
ધીમા ધીમા પગલાનો સંભળાયો નાદ,

પણ દરવાજો જાણે એનો થઇ ગયો’તો જામ,
દર વખતે મારી જોડે જ કેમ થાય છે આમ!!?

નિ:સાસો મેં નાખ્યો, પણ હિંમત ના મેં હારી,
થોડો થયો હું સ્વસ્થ, ને જોરથી લાત મારી.

લાગ્યું તુટ્યો ટાંગો, જે હતો આમ તો સાજો,
ખુશી થઇ એ વાતે, કે ખુલી ગ્યો દરવાજો!

અંદર કરી નજર, પણ હતું બહુ અંધારું,
ચૂંટલી ભરી જોયું, “સપનું નથી ને મારું?”,

“ઓલા કેરીદા”, કરીને બોલી પેલી ભૂરી,
નવી ભાષા સમજાણી નઈ,રહ્યો હું તો ઘૂરી.

પાછી બોલી, “નો લો એન્તિએન્દે એસ્પાનોલ?”,
ત્યારે લાગ્યું સ્પેનીશ બોલતી હશે બાર્બી-ડૉલ!!

ભાષાના વિચારો મનમાં કરી રહ્યા’તા ફાઈટ,
ભુરીને જોવા માટે હું શોધી રહ્યો’તો લાઈટ…

એટલામાં તો ઝાટકા સાથે ટાઈ મારી ખેંચાણી,
મનમાં તો ભાઈ મારા હવે ફૂટવા માંડી ધાણી,

લાગ્યું એક જ ‘સાઉલ’નું થયું હશે બાયસેક્શન,
એ સ્પેનીશ ‘ને હું ગુજરાતી, અઘરું હતું કનેક્શન!!

લેન્ગવેજ જાય તેલ લેવા ‘ને લાઈટનુંય છે શું કામ!!
નસીબ પાંદડા ફેરવે છે ને એય પાછા બેફામ!!

આગળ આમ તો શું કહું હું, ઘણું ઘણુંયે થયું!
સેન્સર કરવા કરતા ભલે ને અકથિત જ રહ્યું. 😉

-વિરાજ રાઓલ (Viraj Raol).

કૌંસમાં :~ 
{[(
હમ્મ્મ્….
)]}

કૌન્સનું કૌંસ માં જ રહેવા દઈએ…. 😉 😛 😀

લુચ્ચી…

સીધી ના એ રે’તી લુચ્ચી, ટેઢી મેઢી વાંકી લુચ્ચી,
આડી અવળી વાતોથી એ, મારું માથું ખાતી લુચ્ચી.

ફ્યુચરનું એ પ્લાનિંગ કરતી મોટા પાયે સેવિંગ કરતી,
શોપિંગ માટે હરતી ફરતી લાત બજેટ્ને મારતી લુચ્ચી,

ફિગર સાચવવાને માટે સ્ટ્રીક્ટ ડાયટની વાતો કરતી,
ડાર્કફોરેસ્ટની કેક જોઇને ખાવા તૂટી પડતી લુચ્ચી!

સિરિયલોની વાતો લઈને ફોન ઉપર એ ગોસીપ કરતી,
ક્રિકેટ જોવા હું બેસું ‘ને રીમોટ ઝુંટવી લેતી લુચ્ચી.

સેડ થતાની સાથે પાછી મૌનવ્રત એ ધારણ કરતી,
રીઝન દુઃખનું પૂછતાં એની કેસેટ ચાલુ કરતી લુચ્ચી.

પોએમ એની માટે લખતો રોમેન્ટિક હું મૂડ બનાવી,
ટાઈટ એવું એક hug આપીને પોએમ ફેંકી દેતી લુચ્ચી!

(એટલી ખરાબ લખું છું પોએમ્સ!!?? :o)

કૌંસમાં:~
{[(
ઘણા ટાઈમથી પોએમ લખવાની ઈચ્છા હતી, પણ પેલી ‘લુચ્ચી’ સાથે વાત જ નથી થતી આજ કાલ!! પોએમ ક્યાંથી લખાય!! 😦
બસ તો આજની પોએમ એજ લુચ્ચીને અર્પણ!! 😀

હવે બ્લોગને થોડોક ટાઈમ આરામ આપવાનું વિચારું છું, એક ‘જ્યોતિષ ફ્રેન્ડ’એ કહ્યું કે તારી ક્રિએટીવીટી અત્યારે ઉપરના લેયર પર છે, લખવાનું ચાલુ રાખ…. પણ હોય જ ને, એક્ઝામ નજીક છે એટલે આવું બધું વધારે સુઝે….!
બસ તો હવે કદાચ may end માં જ પાછો આવીશ લખવા, બાકી બ્લોગ્સ વાંચવાનું તો ચાલુ જ રહેશે….
બસ તો આ છેલ્લી પેરડી લાઈન્સ અને થોડાક ટાઈમ માટેનું બાય બાય!!

સિલેબસ પૂરો કરવામાં જલ્દી કરો ‘વિરાજ’,
ઢગલો છે બુક્સ અને નજીક જ એક્ઝામ છે. 😉

ગુસ્તાખી માફ મરીઝ 😛
)]}

“૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-4 ♥

ટોપ કૌંસ :~
{[(
હવે પહેલો પાર્ટ જયારે અમે લખવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે જ સ્ટોરી નક્કી કરી અને મેં પહેલો ભાગ લખી ને share કરી દીધો હતો…. પછી સેકન્ડ પાર્ટ રોનકે લખ્યો…. અને પછી તો જે થયું એ તો ખબર જ છે ને…. 😛
હવે આટલા ટાઈમ પછી લખ્યું એમાં થયું એવું કે સ્ટોરી જે સ્ટાઈલમાં લખવાની સ્ટાર્ટ કરી હતી એ સ્ટાઈલ તો ક્યારે ચેન્જ થઇ ગઈ એ ખબર જ ના પડી….. પણ હવે ચેન્જ થઇ જ ગઈ છે તો એ ચેન્જને જ એક્સેપ્ટ કરીને આજનો આ ચોથો પાર્ટ લખ્યો છે….પણ કઈ કહેવાય નહિ, કદાચ બંને સ્ટાઈલ માં એક જ સ્ટોરી પણ લખાઈ જાય લાસ્ટ પાર્ટ ની જેમ જ…. સો એન્જોય!!
અને આગળના પાર્ટ્સ ના વાંચ્યા હોય તો અહી વાંચી લો…!! 🙂
)]}
——————————————
આજે મિલી રોજ કરતા પણ વધારે ઝળકતી હતી, એની આંખોમાં પણ ચમક હતી અને આજે એના ફેસ પર ટેન્શનનો એક છાંટો પણ દેખાતો નહોતો…. આજે તો તેને મળવા માટે થઇ ને બાલ્કની પરથી જ કુદી જવાની ઈચ્છા થઇ જતી હતી….ધવલ વિચારતો હતો.
અચાનક જ મિલીએ ધવલ તરફ નજર કરી અને ધવલ ચોંકી ઉઠ્યો, મિલી ફોન મૂકી ને બુથમાં થી બહાર નીકળી અને બાલ્કની ની નીચે જ આવીને ઉભી રહી ગઈ! ધવલ કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ me માળ ઉંચી એ બાલ્કની પર થી કુદી પડ્યો અને ઝટકા સાથે જ પટકાયો!
****
ધવલની આંખો ખુલી અને તેને ખ્યાલ આવ્યો કે તે ફક્ત પલંગ ઉપર થી જ પટકાયો હતો. તેણે ઘડિયાળ સામે નજર કરી અને તેને પ્રવીણ અને જીતું ની વાત યાદ આવી, અને તે તૈયાર થઈને હોસ્ટેલ બાજુ આંટો મારવા માટે નીકળવા લાગ્યો.

અપાર્ટમેન્ટની નીચે ઉતરતા જ ડાબી બાજુ  ધવલે ચાલવાનું શરુ કર્યું, સવાર સવાર માં બધી દુકાનો બંધ હતી. દુકાનો પસાર કરતા કરતા ધવલ આગળ વધ્યો અને ચાર રસ્તા ઓળંગીને ગયો ત્યાં જ તેને પ્રવીણ અને જીતુ દેખાયા. જીતુએ કઈક કમેન્ટ પાસ કરી અને પ્રવીણે હસતા હસતા તેને તાલી આપી…

ધવલ : શું ભાઈ? સવાર સવાર માં જ મારી મજાક ચાલુ કરી દીધી આજે?
પ્રવીણ : અરે હોતું હસે, અમે તો અમાર ભાભીની મજાક ઉડાવતાતા….
જીતુ : જો કે મજાક ઉડાવવા કરતા એમની લેખક સાહેબ ફિલોસોફી થી કેવી હાલત ખરાબ કરશે એ વિચારી ને દયા ખાતા હતા….
ધવલ : હવે એ બધું બંધ કરો અને બોલો કઈ બાજુ આંટો મારવાનું કહેતા હતા?
પ્રવીણ : જો જીત્યા, કેટલી ઉતાવળ છે લેખક સાહેબ ને એ તો જો….

પ્રવીણે ફરી થી તાલી આપી અને ત્રણે જણા હોસ્ટેલ બાજુ ચાલવા લાગ્યા…. ધવલ ની નજર મિલીને શોધવા માટે જ આમ તેમ ફરતી હતી પણ કોઈ શોધી ન શકી. ધવલે હોસ્ટેલની નજક આવેલા મંદિર બાજુ આંટો મારી આવવાનું નક્કી કર્યું અને એ બાજુ જવાનું વિચારતો જ હતો ત્યાં મંદિર તરફ થી મિલી ને આવતા જોઈ. મિલીની પણ નજર ધવલ ઉપર પડી અને એક મીઠી છતાં મીસ્ટીરીયસ એવી સ્માઈલ મિલીએ ધવલ તરફ થ્રો કરી!! થ્રો કરેલી સ્માઈલની એક્સ્પેક્ટેશન ણ હોવાથી જ કદાચ ધવલે એક સરપ્રાઈઝ એક્સપ્રેશન આપ્યું અને પછી તરત જ તે ઇવેન્ટ ને કેચ કરીને સાંભળી લેતા એક સરસ મજાની સ્માઈલ પરત કરી….!
મિલીએ તરત જ નજર ફેરવી લીધી અને એજ સફેદ બંગલા ના મેઈન દરવાજાની અંદર જતી રહી. પ્રવીણ અને જીતુ પણ ધવલ ની તરફ આવતા હતા અને ધવલે એક્સપ્રેશન ચેન્જ કરવાનો ટ્રાય કરતા એ લોકોને ગાંઠીયા પોતાની તરફ થી ખવડાવવા માટે ઇન્વાઇટ કર્યા….

પ્રવીણ: હવે તો ચોક્કસ કૈક લોચા લાગે છે બોસ….!!
ધવલ : તમે લોકો ગાંઠીયા થી મતલબ રાખો….. 😉

*****
ધવલ ફરીથી ફ્લેટ પર આવી ગયો હતો, ઘરે આવીને આરામ કર્યો અને સાંજે ત્રણ વાગ્યે ઉઠીને ફ્રેશ થઇ ને બાલ્કની પર ગયો, ખુર્ચી પર બેઠો અને ફરી મિલીના વિચારોમાં જ ખોવાઈ ગયો.
ગઈ કાલે પણ મિલી ના ફેસ પર કોઈ ટેન્શન હોય તેવું લાગતું હતું, આજે પણ તેની સ્માઈલ ની પાછળ કોઈ મીસ્ટરી હોય એવું લાગતું હતું. પૂછું પણ કઈ રીતે એને?! આજ બધા વિચારો માં ધવલ કેટલા ટાઈમ થી ખોવાયેલો હતો તેનું તેને પણ ધ્યાન હતું નહિ. તેણે ઘડિયાળ સામે જોયું અને બુથ તરફ નજર કરી. મિલી આ ટાઈમે આવવી જોઈએ તેવું વિચારતો તે બુથ સામે જ જોઈ રહ્યો, ખુરશી પરથી ઉભો થયો  અને ઘણી વાર ચાર રસ્તા તરફ જેટલી દુર નજર જાય તેટલી લગાવીને જોવા લાગ્યો અને ફરીથી ટેન્શન અને એ મીસ્ટીરીયસ સ્માઈલ પાછળ ના રીઝન વિચારતો ખુરશી પર બેઠો. આજ બધા વિચારોમાં પ્રવીણ અને જીતુ ના આવવાનો ટાઈમ પણ ક્યારનો નીકળી ગયો હોવા છતાં તે લોકો આવ્યા નહોતા તે તરફ તેનું ધ્યાન જ નહોતું ગયું!

ચાર રસ્તા તરફ ઘણી ભીડ જામેલી હતી અને તે તરફ થી જ પ્રવીણ અને જીતું દોડતા દોડતા આવતા હતા. ધવલે અંદર જઈને દરવાજો ખોલ્યો, અને પાણી નો લોટો ભરી ને પ્રવીણ-જીતું ને ધરી દીધો. પ્રવીણે પાણી પીધું અને લોટો જીતું ને આપ્યો, ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બોલ્યો,

પ્રવીણ : આજે તો બહુ અજીબ એક્સીડેન્ટ થયો છે પેલી ચોકડી આગળ. પોલીસ પણ આવી છે અને લોકો વાતો એવી કરે છે કે કોઈએ જાણી જોઇને આ એક્સીડેન્ટ કરાવ્યો છે એવું લાગે છે.
ધવલ : પણ ટપક્યું છે કોણ?
પ્રવીણ : એ તો અમને પણ ખબર નથી, ત્યાં ભીડ પણ એટલી બધી હતી અને પોલીસ કોઈને નજીક પણ જવા દેતી નથી. અને અમને થોડું મોડું થયું હતું તો જેટલી વાત જાણવા મળી એટલી જાણી ને આવી ગયા અહિયાં….
જીતુ : અરે એ બધી વાતો કાકાને ખબર જ હશે, જમવા ચાલો, ત્યાં જઈને જ પૂછી લઈએ એ તો….

ધવલ પ્રવીણ અને જીતુ ઘર ને તાળું મારીને કાકાની દુકાને ગયા.
કાકા : આજે તો આ થયું એવું પહેલી વાર જોયું!
ધવલ : કાકા  થયું છે શું એ વાત જ કરો ને….
કાકા : કોઈક ઈશ્ટીમ(મારુતિ ૧૦૦૦) વારાએ કોઈ છોળી ને પાડી દીધી છે….. બધા કેછ પેલી હોસ્ટેલ ખુલીસ ને નવી… ત્યાં રેતીતી છોળી….

ધવલ ના મગજ માં સીધો જ મિલી નો વિચાર આવ્યો…. તેણે ઉભા થઈને ચોકડી બાજુ નજર કરી. ભીડ હવે રહી નહોતી. પણ પોલીસના સીલ ના કારણે કોઈને તે તરફ જવા માટે પરવાનગી પણ નહોતી અપાઈ. ધવલે બીજા દિવસે સવારે ત્યાં જવાનું નક્કી કર્યું…..

******

આખી રાત આ જ બધા વિચારોમાં કાઢીને સવાર થતાની સાથે જ ધવલ ચાર રસ્તા બાજુ જવા નીકળી પડ્યો. હવે ત્યાં પોલીસ સીલ પણ નહોતું અને કોઈ ક્રાઈમ નું નિશાન પણ જણાતું નહોતું. રોજની જેવી જ એ જગ્યા દેખાઈ રહી હતી. ધવલ ત્યાંથી સીધો જ હોસ્ટેલ તરફ ગયો. હોસ્ટેલમાંથી બહાર આવતા એક બહેનને તેને જરા પણ રાહ જોયા વગર કે વિચાર કાર્ય વગર જ પૂછી લીધું,

ધવલ : બહેન, મિલી અત્યારે અંદર છે?
બહેન : એ તો ગઈ કાલે સવારે જ ક્યાંક નીકળી ગઈ હતી, અને ત્યારની આવી જ નથી, લોકો કહે છે કે કાલના એક્સીડેન્ટમાં કદાચ……. પણ તેનો ચહેરો ઓળખાય એવો નહોતો…..
ચાલતા ચાલતા જ આટલું બોલીને તે બહેન નીકળી ગયા…..
અને ધવલ ના મગજમાં અસંખ્યો વિચારો આવવા લાગ્યા…..
લોકોને જોઇને તેમની સ્ટોરી વિચારતો ધવલ અત્યારે ખુદ જ એક અધુરી સ્ટોરી બનીને રહી ગયો હતો….. તે ફરીથી ચાર રસ્તા બાજુ ગયો, જ્યાં એક દસ-અગ્યાર વર્ષનો છોકરો ગોળ-ગોળ આંટા મારતો હતો અને માટીમાં કૈક શોધી રહ્યો હતો. ધવલ તે બાળકની સ્ટોરી વિચારવાનો પ્રયત્ન કરીને તેનું મન વાળવા માટે પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો પણ તેના મગજમાં બસ એક જ વિચાર, એક જ આશા હતી….. કે મિલી સવારે ટેન્શન માં હતી અને તે જરૂર તેના ઘરે જ પાછી ગઈ હશે….. નહિ કે કાળનો શિકાર બની હોય.
————————————
એપિસોડ રાઈટર – વિરાજ
————————————

બોટમ કૌંસ:~
{[(
બસ તો…..ફાઈનલી સ્ટોરીનો એન્ડ આવી જ ગયો……..
જો કે થયું એવું કે રોનકે નક્કી કર્યું છે આ સ્ટોરીને થોડી હજુ પણ આગળ લઇ જવી જોઈએ…. હવે મને ગમે અધૂરા અને સસ્પેન્સ વાળા એન્ડ કે જ્યાં રીડર્સ જ આગળ શું થયું હોય તે વિચારી લે…. પણ આગળ લખવાનું ચેલેન્જ કોને ન ગમે!!
તો બસ હવે એ તમારી પર જ છોડીએ છીએ…..
શું લાગે છે?
નેક્સ્ટ પાર્ટ આવવો જોઈએ કે નહિ??
)]}
day6

“૧૯૯૫~અધુરી-પૂરી-લવ સ્ટોરી”-3 ♥

ઉપલો કૌંસ:~
{[(
વાત જરાક એમ થઇ કે ૨૨ જુન 2012 માં મેં અને મારા ફ્રેન્ડ રોનકે નક્કી કર્યું હતું કે ભેગા મળીને એક વાર્તા લખીએ…. અને લખવાનું શરુ પણ કર્યું હતું…. પણ એ વાર્તા ના બે ભાગ લખાયા અને ત્રીજો ભાગ એ મને કાગળ પર આપીને ગયો અને પેલી આવી ગઈ મને હેરાન કરવા, કે મને છેક આજ સુધી લખવા જ ના દીધો ત્રીજો ભાગ!! પેલી મતલબ….. આળસ!! પણ ફાઈનલી…..એ ગઈ….અને વાર્તા આવી….!

હવે જો તમે આગળના ભાગ વાંચ્યા હશે તો અત્યાર સુધી તો ભૂલી જ ગયા હશો, અને નહિ વાંચ્યા હોય તો વાંચવાની ઈચ્છા પણ થશે જ એવું માનીને અહિયાં જ એના આગળના પાર્ટ્સ ની લીન્ક્સ share કરું છું…. તો એન્જોય કરો….
પાર્ટ-1
પાર્ટ-૨
)]}

નવી સવાર, નવો દિવસ…. કોઈએ કીધેલું છે કે સવાર સવારમાં પથારી માં આળસ ખાઈ લઈએ તો આખા દિવસમાં પછી આળસ રહે નહિ….. તો ચાલો હવે તૈયાર થઇ જઈએ, આજે તો પાછું લેખ સબમિટ કરવા જવાનું છે!

ચાલતા ચાલતા, આ ઝરમર વરસાદમાં, રસ્તે મળતા બધા દ્રશ્યો માણવાની મજા જ અલગ છે!

“હરતા-ફરતા”-નવી જનરેશનનું નવું મેગેઝીન! ટાઈટલ તો સારું એવું આપ્યું છે પોસ્ટર પર! જે પણ હોય! એડિટર સાહેબ નો વટ જોરદાર પડે છે!! ચાલો હવે આપણું કામ તો આ લેખ દેતા જ પૂરું!
હવે ધોધમાર પડે એ પહેલા ઘરે પહોંચવામાં જ ભલાઈ છે!
*******************
ઘર જેવી શાંતિ ક્યાય નહિ!! એમનેમ લોકો થોડું ને કહેતા હશે “ધરતી નો છેડો ઘર”! હજુ તો ૧૨ વાગ્યા છે… બસ અત્યારે તો આરામ જ કરવો છે….પછી ૩ થી ૬ ની તો અપોઇન્ટમેન્ટ છે આપણી બાલ્કની, ચા અને ખુરશી સાથે!! આજે કદાચ “એ” ફરી જોવા પણ મળી જાય!!
*****************
૬ તો વાગવા આવ્યા! ગઈ કાલે આટલા વાગ્યે જ તો દેખાઈ હતી એ! વરસાદના લીધે નઈ આવી હોય? પણ આ તો બસ ઝરમર પડે છે! ઓહ્હ…. આવી ગયા મેડમ! વગર છત્રીએ! હવે તો લાગે છે રેગ્યુલર કસ્ટમરમાં નામ આવી જ જશે…. 😀
ચાલો થોડાક એક્સપ્રેશન પણ જોઈ લઈએ…. કદાચ લખવા માટે કઈક નવું જ મળી જાય, એના ચહેરાની જેમ જ….અરેરે આ વરસાદ પણ ….હવે કઈ સ્પષ્ટ દેખાતું નથી પણ ટ્રાય કરવામાં શું જાય છે. ચાલો કૈક તો દેખાય છે, ગઈ કાલ કરતા આજે કૈક અલગ જ મૂડ માં લાગે છે .ચેહરા પર સ્ટ્રેસ જણાય છે. લટમાં ઝડપથી આંગળી ફેરવી રહી છે , હમ્મ્મ્મ …. હવે સામે કોઈએ ફોન ઉપાડ્યો લાગે છે , અરે અરે બૂમો પાડતી હોય એવું લાગે છે , ગુસ્સા માં બોલતી હોય એમ લાગે છે …… અચાનક શાંત ??? લે આણે તો ફોન પટકીને મૂકી દીધો .
અરે સાડા છ થઇ ગયા!! જીત્યો ને  પ્રવીણીઓ આવતા જ હશે , ચાલો નીચે જઈને ઉભો રહું .
******************
ધવલ : અલ્યા આજે કેમ ખુશ ખુશ લાગો છો ?!
પ્રવીણ : એતો અમે હોસ્ટેલ સાઈડ આંટો મારવા ગયા હતા ને એટલે ….
ધવલ : તો એમાં શું ?
જીતુ : અરે “કુદરતી દ્રશ્ય” જોવા ની મઝા આપડી ગઈ એટલે ખુશ છીએ . તું બી યાર આટલું સિમ્પલ પણ સમઝતો નથી ….
ધવલ : ભાઈ એમ તો મને બધી ખબર પડે છે, આ તો તારા મોઢે થી બોલાવડાવુંતુંને એટલે …!
પ્રવીણ : હા લેખક સાહેબ , તમને તો કોણ પહોચી શકે …??
જીતુ : ચાલો બે આપડી વાતો માં કાકા ક્યાંક બંધ કરીને જતા ના રે …
ધવલ : અલ ચિંતા ના કરીશ કાકા આપડ ને જમાડયા વગર કદી જાય છે તે આજે જતા રેહશે!!
પ્રવીણ : એ વાત તો સાચી … પણ આતો આજે વરસાદ જેવું છે એટલે જેટલું જલ્દી જઈને આવતા રહીએ એટલું સારું …
*****************
(ત્રણેય જણા કાકાની લારીએ પહોચે છે અને કાકા જોડે આડી અવળી વાતો માં પરોવાઈ જાય છે . જીતુ અને પ્રવીણ કાકા જોડે વાતો માં પરોવાયેલા છે અને ધવલ પોપટલાલ જોડે પહોચે છે .)
ધવલ : પોપટ કાકા બે દિવસ થી પેલી છોકરી જે ૬ વાગ્યાની આસપાસ આવે છે એના વિષે કઈ ખબર ?
પોપટલાલ : કોણ..? પેલા મિલી બેન ને ?… હમણાં પેલી હોસ્ટેલ માં જ રેહવા આયા છે …
ધવલ :(આનંદ અને આશ્ચર્ય સાથે) હા બસ એજ …
પોપટલાલ :તે એમનું સુ છે ??
ધવલ : આજે કૈક મૂડ બરાબર નતો લાગતો એનો …
પોપટલાલ : હા થોડા ગુસ્સામાં ને ટેન્શન માં લગતા હતા , મેં પૂછ્યું’તુ પણ કઈ વાત કર્યા વગર જ પૈસા આપની ને નીકળી ગયાતા એતો ….
ધવલ : હમમમ …. તમે બી એમાં શું કરી શકવાના હતા … કઈ નહિ ત્યારે પછી મળીએ , હું જમી આવું
પોપટલાલ : હવ કઈ વાંધો નઈ … જમીલો તમતમારે ….
***************
(ધવલ પાછો કાકાની લારીએ પહોચે છે , ત્રણેય જણા જમીને ઉભા થાય છે અને ઘરે જવા ના રસ્તે નીકળે છે , રસ્તામાં વાતો કરતા કરતા …….)
જીતુ : અબે કાલે સવારે પેલી હોસ્ટેલે જવું છે ને આંટો મારવા …?
પ્રવીણ : હાસ્તો! એમાં પૂછવાનું શું હોય …!
જીતુ : અલા તને નઈ ધવલ ને પૂછું છું , બોલ ધવલ ઈચ્છા ખરી કે નહિ ?
ધવલ : (થોડું વિચાર્યા પછી ) હવ ચાલોને આમેય નવરો જ છું , ઘરે એકલો કંટાળું એના કરતા તમારી જોડે આવીશ .
પ્રવીણ : અલા ના હોય તું તૈયાર થઇ ગયો !!!કઈક તો છે!! બોલીજા …
ધવલ : અલા કશું  નથી …
પ્રવીણ : પેલા પોપટલાલ જોડે કૈક વાત કરતો હતો ને! પેલી ફોનબૂથ વાળી નું કૈક ચક્કર લાગે છે ….
ધવલ : હા જા એવું જ છે … શું કરી લઈશ …
પ્રવીણ : અલા એમાં આટલો બગડે છે શેનો , સાચું કહીએ એમાં બૂમો પાડે છે …
જીતુ : અલા મુકોને બબાલ કાલે જઈને સાબિતી જોઈ લઈશું એતો ….
પ્રવીણ : જીત્ત્યા જીંદગીમાં પેલી વાર કૈક સરખી વાત કરી ….
ધવલ : લો પહોચી ગયા , હવે કાલે જ મળીશું …
(ત્રણેય જણ બીજી થોડી આડી અવળી વાતો કરી ને છુટ્ટા પડે છે )
*******************
નીચલો કૌંસ:~
{[(
હવે આમ તો અમે નક્કી કર્યું હતું કે ત્રીજો પાર્ટ જ છેલ્લો હશે, પણ એવું ન થવાના કારણ એવા છે કે,
~> કાગળમાં લખી રાખી હતી એ સ્ટોરી જ ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ….
~> અને સ્ટોરી યાદ રહી નહિ એટલે સ્ટોરી ચેન્જ કરવી પડી :Pજો કે નેક્સ્ટ પાર્ટ માટે તો રાહ નહિ જ જોવી પડે…. કારણ કે સ્ટોરી શું છે એ અમે ડિસ્કસ પણ કરી લીધું છે અને નેક્સ્ટ પાર્ટ કાલે જ પોસ્ટ કરવાના છીએ…… હોપફૂલી 😛 😀
)]}
day4

“સમય જે ગયો”—Grand Ode To My Budds

એક પોએમ હરતા ફરતા મારા વોટ્સ-એપમાં આવી પડી…… ડાયરેક્ટ હાર્ટને ટચ કરી ગઈ…. એ પોએમ હિન્દી માં હતી…. અને આજે અચાનક ઈચ્છા થઇ ગઈ કે ચાલો તરજૂમો કરીને મૂકી દઈએ બ્લોગમાં (ઓબ્વીયસ્લી થોડા(ઘણા) ચેન્જીસ સાથે જ)…. પણ હવે એમનેમ કોઈની પોએમ ફરતી તો નાં જ કરી દેવાય ને…. અને પછી થોડુક સર્ચ કર્યું…. અને ફેસબુક-ફ્રેન્ડ ‘દુર્ગેશભાઈ‘ની હેલ્પથી ઓરીજીનલ પોએટનું નામ ખબર પડી….“મધુર ચડ્ઢા”(Madhur Chadha)!
ગુગલ દેવતાની મદદ થી એમની સાઈટ પર પોએમ નું ફૂલ વર્ઝન પણ મળ્યું….
અને બસ પછી તો મધુરભાઈની મંજુરી સાથે શરૂઆત કરી અને આ છે તે તરજૂમો એક અમેઝિંગ હાર્ટ ટચીંગ પોએમ નો…..! 🙂

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

આ દિવસની જ તો રાહ હું જોતો હતો ક્યારનો,
સપના કઈ મોટા સજાવ્યે રાખતો હતો ક્યારનો.

બહુ ઉતાવળ હતી જવાની,
પગથીયા ઊંચા ભરવાની.

પણ આજે કેમ જાણે કઈક જુદું થાય છે ફિલ,
સમય ને જાણે રોકવા માંગતું મથી રહ્યું છે દિલ.

પહેલા ટેન્શન આપતી  વાતો આજે હસાવી જાય છે,
યાદ એ પળોની અત્યારે, આંખો ભીંજાવી જાય છે.

ચાર વર્ષની જાળમાંથી લાગતું હતું કે છૂટવા મળશે,
પણ મસ્તી આ વર્ષો જેવી ફરીથી ક્યાં લુંટવા મળશે?

કીધેલી, ન કીધેલી, કેટ-કેટલી વાતો રહી ગઈ,
જીવનભર ન ભૂલાય એવી હજાર યાદો રહી ગઈ.

ખેંચવા માટે સામેથી ટાંગ કોણ ધરશે?
ખાલી માથું ખાવા મારો પીછો કોણ કરશે?
કેન્ટીનમાં પે નહિ કરવાની બબાલ કોણ કરશે?
પાર્ટી માંગતા નિત-નવા બહાના કોણ ધરશે?

કોણ મારા ટીફીનમાંથી પરાઠા ઉપાડશે?
મને ચીડવવા મારા નવા નામ કોણ પાડશે?

‘કે.ટી.’ આવતા સાથે હોવાનો દિલાસો કોણ આપશે?
રેન્ક લાવતા મોટી મોટી ગાળો કોણ સંભળાવશે?

કારણ વગર હવે હું કોની સાથે લડીશ?
ટોપિક વગરના ડિસ્કશન કોની સાથે કરીશ?
માઉન્ટેઇન-ડ્યુ ને સ્લાઈસ હવે કોની સાથે પીશ?

અદભુત એવી મોમેન્ટસ હવે ફરી ક્યારે જીવીશ?

ક્યાં મળશે એવા દોસ્તો જે ટપલી ઘણી મારશે,
પણ આફત મોટી આવતા પહેલા એજ ઉગારશે!

મારી ગઝલોથી હવે પરેશાન કોણ થશે?
કોઈ છોકરી જોડે મને વાત કરતો જોઈ, હેરાન કોણ થશે?

કોણ કહેશે, “તારા જોકમાં મજા ના આવી…”
કોણ કહેશે, ” જલ્દી જો તારા વાળી આવી….”

બોરિંગ લેક્ચર્સ સહન કરવા સાથ કોણ આપશે?
પ્રોફેસર ને હેરાન કરવા સંગાથ કોણ આપશે?

મારા વિચારોને ફાલતું કહેવાની હિંમત કોણ કરશે?
ડર્યા વગર સાચી સલાહ આપવાની હિંમત કોણ કરશે?

કોઈની પણ સામે જોઇને જોર જોર થી વગર કારણે હસવાનું….
કોણ જાણે ફરીથી આવું ક્યારે કરીશું?
કહી દો ને દોસ્તો, ફરીથી બધું  કરીશું…

ફ્રેન્ડસ માટે થઇ લેક્ચરર્સ સાથે ક્યારે લડી શકીશું?
વીતેલા દિવસો ના આ પુલ, શું ફરી ઘડી શકીશું?

કોણ મારા કૌશલ્ય પર મને ભરોસો અપાવશે?
અને વધારે ઉડતો જોઇ, જમીન પર લઇ આવશે?

મારી ખુશીઓથી સાચે ખુશ કોણ થશે?
મારા જ ગમમાં મારાથી વધુ દુખી કોણ થશે?

કોણ મારી આ કવિતાઓ વાંચશે?
કોણ એને સાચ્ચી રીતે સમજશે?

હજુ ઘણું લખવાનું બાકી છે,
હજુ થોડો સાથ કદાચ બાકી છે.

બસ એક જ વાતની મને બીક છે દોસ્તો….
આપણે ક્યાંક અજનબી ના બની જઈએ દોસ્તો….

જીવનના  રંગોમાં દોસ્તીનો રંગ ફીકો ના પડી જાય…
બીજા સંબંધોની ભીડમાં ક્યાંક દોસ્તી દમ ના તોડી જાય…

જીવનમાં મળવાની ફરિયાદ કરતા રહેજો…
ના મળાય તો એટલીસ્ટ યાદ કરતા રહેજો…

છો હસી લો મારી પર આજે, હું ખોટું નહિ લગાવી લઉં….
ઈચ્છા છે એ હાસ્ય ને બસ મારા દિલમાં સમાવી લઉં…
ને તમારી યાદ આવતા, એજ હાસ્યથી, થોડું હું પણ હસી લઉં….

– વિરાજ રાઓલ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

SPECIALLY FOR ALL MY COLLEGE FRIENDS!!! 😀 😀 😀

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
કૌંસ માં :~
{[(

એજ પોએમનું રેકોર્ડીંગ વિથ મ્યુઝીક દુર્ગેશ ભાઈ ની મદદ થી તૈયાર થયું…..(તેમના જ મ્યુઝીક અને અવાજ સાથે….) અને અહિયાં share પણ કરું જ છું….. 😉
So Enjoy……..


)]}

“લ-વા-રો” (ચોખ્ખે-ચોખ્ખો)

ફરી પાછો ગૂંચવાયો, ફરી પાછો બોર થયો, ફરી પાછો કંટાળ્યો ને ચાલુ થયો મગજમાં નકરો લવારો…
અને જેવો તેવો નહિ પાછો! બ્લોગીયો લવારો…..
એકલો શું કરવા બોર થાઉં? મગજ પર બહુ ટેન્શન નહિ લેવાનું વિરાજ….. એક કામ કર, તું તો બોર થાય જ છે, લોકો પણ થતા જ હશે, અને ના થતા હોય તો શું થયું? તું જા….. કર “પ્રસિદ્ધ કરો” પર ક્લિક અને કર બોર લોકોને….. લોકોનું જે થવું હોય એ થાય, તને તો એટલીસ્ટ હળવું ફિલ થવું જ જોઈએ ને…. હું પણ જોઉં છું, કેટલાય દિવસથી તને જોઉં છું…. વગર કારણે માઈન્ડ પર લોડ લે છે. ચલ જા ખોલી દે તાળા મગજના…. જવા દે બધા વિચારો ને આજે….. મૂકી દે છુટ્ટા એમને…. તબાહી કરશે તો શું થયું? માઈન્ડ તો છૂટશે ને એ તબાહી થી તારું….

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
આ ઉપર જે પણ લવારો કર્યો છે, એવો જ લવારો પહેલા કરતો હતો હું…. મારા જુના બ્લોગ પર. જયારે મેં લખવાનું ચાલુ કર્યું હતું…!
અને કઈ ચિંતા વગર લખતો હતો હું….. મારે ના તો કોઈ સ્ટોરીનો એન્ડ આપવાનો આવતો હતો, ના તો કોઈ કવિતાના છંદ સંભાળવાના હતા.
ના તો હું કમેન્ટ્સ જોવાની તસ્દી લેતો હતો(જો કે કોઈ કમેન્ટ કરતુ પણ નહોતું… :P),
ના તો કોઈ વાંચવા વાળું હતું(એવું મને લાગતું હતું….)
અને બસ!
એજ તો હતું મારું રીઅલ ફ્રેન્ડ એ વખતે…..!
ત્યારે હું ડાયરી પણ નહોતો લખતો….વિચારતો હતો કે બ્લોગ છે જ ને…
પણ પછી મગજમાં ફરી વિચાર આવ્યો,
લવારો જ કરવો છે તો કર ને ડાયરી માં જ….. આમ પણ કોઈ છે નહિ વાંચવા વાળું….
અને બસ, લખી દીધી એક પોસ્ટ “મેય બી ધ લાસ્ટ પોસ્ટ” ના નામે….
અને એક અઠવાડિયા પછી ચેક કર્યું તો મેક્સીમમ વ્યુવ્સ જ એ પોસ્ટ ના હતા…!
“તારી ભલી થાય!” જેવું જ કઈક વિચાર્યું હતું એ વખ્તે મેં બ્લોગ માટે….
પછી ફરી પાછો વિચારે ચઢ્યો… વાંચતું કોણ હશે!
અને પછી ફેસબુક પર જ ‘કોઈક’નો મેસેજ આવ્યો…..
“મેં તારો બ્લોગ વાંચ્યો છે/ હું તારો બ્લોગ વાંચું છું…” 😮
ફરી પાછું મગજ ચકરાવે ચઢ્યું! આ છે કોણ! મારો બ્લોગ કેમ વાંચે છે?!
હશે…. વાંચવું હોય તો વાંચે…. આપણે કેટલા ટકા?!
પણ મગજ કઈ જેવી તેવી વસ્તુ છે!?
“માંકડા જેવું” મગજને/મનને એમનેમ તો નથી જ કહેતા લોકો….!
આઈ શૂડ ટોટલી ઈમ્પ્રુવ માય રાઈટીંગ સ્કીલ……(એ વાંચે છે!! 😀 )
એને વાંચવું ગમે છે! મારે વધારે સારી રીતે લખવું જોઈએ….
શૂડ આઈ સ્ટાર્ટ રાઈટીંગ પોએમ્સ? એને ગમશે જ ને….!
અને બસ….. નીકળવા લાગી પોએમ્સ એની માટે….!
નીકળવા લાગી સ્ટોરીઝ! લવ સ્ટોરીઝ, સેડ સ્ટોરીઝ, મીસ્ટીરીયસ સ્ટોરીઝ, સીરીઝ ઓફ સ્ટોરીઝ…. વધારે ને વધારે વાંચતો ગયો….. નોવેલ્ઝ વાંચી. અને વધારે ને વધારે લખતો ગયો…..
અને એણે પણ પૂછ્યું….. દરેક પોસ્ટ પછી પૂછ્યું, “કોની માટે લખી છે આ પોએમ?!”
અને બસ એક જ જવાબ…. “જરૂરી થોડું છે કોઈના માટે જ લખ્યું હોય…. લખવું ગમે છે એટલે લખું છું….”
પણ કદાચ મને પણ ખબર નહોતી કે એને વાંચવું ગમતું હતું એટલે હું લખતો હતો….. કે ખબર હતી?!
એનો એક ક્વેશ્ચન એ પણ હતો…..”તું નોવેલ નથી લખવાનો?”
અને એક ઊંડે થી ઈચ્છા થઇ હતી, એક સપનું રોપાયું હતું…..અને મગજમાં ચાલતી થોડી ઘણી સ્ટોરીઝ ભેગી કરીને નોવેલનો આઈડિયા પણ વિચાર્યો હતો….. અને જવાબ પણ આપી દીધો હતો,”લખવાની જ છે ને….પણ વાર લાગશે પૂરી થતા નોવેલ….”
લખવાનું ચાલુ પણ કરી દીધું….. સ્ટોરીને પોઈન્ટ વાઈઝ થોડાક પેજ માં ઉતારી, ટાઈમ મળે પૂરી કરવાનું સ્ટોરીને પ્રોમિસ પણ કર્યું……

અને બસ………ફરી થી….. ટાઈમ એનું કામ કરતો ગયો…. સંજોગો એમનું કામ કરતા ગયા….!
લાઈક અ મુવી…… લાઈક અ નોવેલ, લાઈક સમ સ્ટોરીઝ….એક પોએમ જેવો જ એન્ડ……અધુરો!
અને ફરી ચાલુ થયો એ પાર્ટ…..એક સ્પેસ! અનંત જેવો દેખાતો અંત!
અને બસ, ફરી થી એ જાગ્યો! એ જ જુનો વિરાજ….
એના એજ વિચારો સાથે…. એજ અવ્યાખ્યાયિત લવારાઓ સાથે. એજ રોજ-બરોજ ના કિસ્સાઓ સાથે. હથોડા છાપ ઈમેજીનેશન્સ સાથે…. અગડમ-બગડમ જોડકણા અને હેમર લાઈક સ્ટોરીઝ સાથે.
જાગ્યો સફાળો ઊંઘમાંથી, ડાયરીમાં લાંબા લાંબા સેલ્ફ-કોન્વોઝ લખવા. ઈમેજનરી કેરેક્ટર્સ ક્રિએટ કરીને તેમને કોઈ મુદ્દે ડિસ્કશનમાં ઊંડે ઉતારવા(ડાયરીમાં જ)…..!
સ્ક્રેપબુક માં ચિતારડા કરી ફ્રી-હેન્ડ ઈમેજનારી કેરેક્ટર્સ ડ્રો કરવા!
દરેક વાક્યના અંતે એક થી વધારે ઉદગાર ચિન્હો મુકવા!!!
રાત્રે અગાસીમાં એકલા બેસીને લાંબો સમય સુધી ચાંદા અને તારાઓને કંપની આપવા…
બ્રુનો માર્સના “રોક એન’ બ્લુ” જોનરના સોન્ગ્સ સાંભળવા….. ફરીથી જાગી ગયો!

~~~~~~~~~~~~~~
ઓબ્વીયસ્લી (મારી કે સંજોગની)ઈચ્છા થશે તો ફરી થી સ્ટોરીઝ લખીશ, ફરી થી પોએમ્સ લખીશ…. ફરી થી લવ-લેટર્સ લખીશ…..
અધુરી પડેલી સ્ટોરીઝ-પોએમ્સ, અધૂરા લવ-લેટર્સ પૂરા પણ કરીશ…..
પણ જુઓ, એ ટાઈમ ક્યારે આવશે એ તો નહી જ કહી શકાય….
બાકી આ લવારો તો છે જ….. ચાલુ જ રહેશે આ તો.

લાઈક ધ બીગીનીંગ! 
એક જૂની શરૂઆત!

કૌંસમાં :~
{[(
બ્રુનો માર્સ નું જ સોંગ…….
http://www.youtube.com/watch?v=x94m407UJSI
)]}

એવું કઈ નથી….કેમ નથી?

કાશ એવું હોત, પણ એવું કઈ નથી.
સ્વર્ગ જેવું હોત, પણ એવું કઈ નથી.

મે’નત અને નસીબ ના યુદ્ધ જે થયા છે,
મે’નત જીતી હોત, પણ એવું કઈ નથી.

હોવામાં તો આજે ખબર બધી મનને છે,
જલ્સા પાણી હોત, પણ એવું કઈ નથી.

ગમતી તો એ થઇ જયારે નજર મળી’તી,
હૈયા’ય મળ્યા હોત, પણ એવું કઈ નથી.

લોકોએ તો અફૅરની વાત ફેલાવી છે,
મનેય ગમ્યું હોત, પણ એવું કઈ નથી.

લખતો આ ‘વિરાજ’, બસ તારા માટે થયો,
શાયર એ પણ હોત, પણ એવું કઈ નથી.
(મે’નત – મહેનત)

-વિરાજ રાઓલ. (08/08/2012)

dreamy શમણા! ♥

sorry , થોડો બીઝી હતો, કામમાં હતો હમણાં,
સાચું કહું તો જોતો હતો હું તો એના શમણા…!

એક તો મળતી છે નહિ ને એ હેરાન કરે છે,
નાહક માં મુજ જીવતા જીવ ને એ બેજાન કરે છે.

મળવું હોય તો પણ એ તો એવા ભાવ ખાશે!
એક દિ એ તો સાચે મુજને હાર્ટ-અટેક દઈ જાશે!

કાલે કાલે કરીને મળવાના પ્રોમિસ એ કરશે,
તોયે મળવા નહિ આવે ને સો બહાના ધરશે!

આમ જોઈએ તો હું પણ એનાથી છું કંટાળ્યો,
વિચાર પણ આવે કે આવો તે શું પ્રેમ પાળ્યો!

કંટાળીને બેસું લઈને હાથ ની વચ્ચે લમણા,
ત્યાં ફરીથી પ્રેમમાં ખેંચી જાય છે એના શમણા!

-વિરાજ રાઓલ.(04/08/2012)

day-dreamer-man