સ્ટોરી ~ એપ્રિલનો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!

ઉપરનો કૌંસ:~
{[(
એપ્રિલ ૨૦૧૨માં એક સ્ટોરી લખી હતી, એ સ્ટોરી લખવાનું રીઝન એ હતું કે ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો, અને મારે પથારી લઈને નીચે ભાગી આવવું પડ્યું હતું. રાતના ૨-૩ વાગ્યે. અને એ વખતે જ એકદમ મગજમાં એક સ્ટોરી આવી ગઈ હતી જે મેં લખી દીધી હતી. એ પછી coincidentally ૨૦૧૩ અને ૨૦૧૪માં પણ ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો. પણ ૨૦૧૫માં ૧૫ એપ્રિલમાં જ વરસાદ પડી ગયો અને થોડુંક ખોટું લાગ્યું હતું મને. પણ આજે એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા મને અચાનક એ સ્ટોરી યાદ આવી અને એની સિકવલ લખવાનો વિચાર આવ્યો!

આ સ્ટોરીનો પ્રથમ ભાગ તમે વાંચીને આ વાંચશો તો વધારે મજા આવશે!

અને એ વાંચ્યા પછી જો આ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા આજનો લખેલો ભાગ વાંચશો તો ચોક્કસ એક અલગ જ મજા આવશે. 🙂

)]}

અત્યારે જુન હોવા છતાં પણ ગરમીનો ત્રાસ છે, પણ એપ્રિલ નો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!
બે મહિના થયા હતા સ્તુતિને મળ્યે. એક્યુરેટલી જોવા જઈએ તો ૧ મહિનો અને ૧૪ દિવસ.
નવી શરૂઆતનો સંકેત દેખાયો તો હતો…પણ…
~~~~~~~~~~

“ભૂલ મારી પણ હતી અને મારે જ સમજવું જોઈતું હતું, that your career was important too, and not only I. કદાચ હું પણ નાસમજ હતી એ વખતે.” આ શબ્દોની સાથે આવેલી સ્માઈલ જ સૌથી મોટો સંકેત દેખાડી રહી હતી. અને ઓછું હોય એમ એના આઈ-પેડમાં યુ-ટ્યુબ પર કોઈ અજાણી સિંગરના અવાજમાં મેહદી હસનનું “રંજીશ હી સહી” વાગી રહ્યું હતું. એક તરફ એની સ્માઈલ જોઇને મારા મગજમાં રહેલા બધા જ શબ્દો ગાયબ થઇ ગયા હતા, અને બીજી તરફ ગીતના શબ્દો માહોલને મારા માટે વધારે જ heavy બનાવી રહ્યા હતા.

“किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम, 
किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम…”

ગીતની આ કડી વાગી અને સ્તુતિની પેલી સ્માઈલ પણ જતી રહી સાથે. તે અચાનક જ કઈ પણ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહી. અને થોડી વારમાં જ રસોડામાંથી સ્ટીલના ગ્લાસમાં પાણી લઈને આવી અને પાણી મારી સામે ધરતા જ કહ્યું, “I hope you still prefer your water steelના ગ્લાસમાં જ…”

મેં ગ્લાસ હાથમાં લીધો. હજુ પણ પેલી સ્માઈલમાં જ ખોવાયેલો હતો હું. શું બોલવું એ સમજાયું જ નહિ. આંખો બંધ કરી, અને એક જ ઘૂંટમાં બધું પાણી પી લીધું. તરસ્યો હતો એટલા માટે નહિ, પણ ગ્લાસમાં જે પાણી હતું એમાં મારી આંખનું પાણી પડે નહિ એ માટે. થોડી વાર આંખો બંધ જ રાખી. પેલું સોંગ હજુ પણ વાગી રહ્યું હતું. કદાચ તેણે કોઈ પ્લે-લીસ્ટ બનાવીને તે સોંગને રીપીટ મોડ પર રાખ્યું હશે તેવું લાગ્યું.

“आ फिरसे मुझे छोड़ के जाने के लिए आ, रंजिश ही सही….”

આ કડી ફરી વાગી રહી હતી, અને પેલું અટકી રહેલું ડાબી આંખનું પાણીનું ટપકું રોકી ન શક્યો હું. આંખથી ટપકીને ગાલથી સરકતું એ આંસુ મારી થોડી વધી ગયેલી દાઢીમાં આવીને સંતાઈ ગયું, પણ મારી ફીલિંગ સંતાઈ ન શકી. I was feeling the guilt for what I had done. “Can you please..”
હું આટલું જ બોલ્યો અને સ્તુતિએ સોંગ બંધ કરી દીધું.
“No, આ તો જસ્ટ સોંગ ચેન્જ કરવાનું કહેતો હતો. પણ, You know, I don’t have words to share. અચાનક જ સવારે વરસાદ પડ્યો અને ખબર નહિ કેમ, બધું જ યાદ આવી ગયું. બે વર્ષ પહેલા સેમ આવું જ એપ્રિલમાં માવઠું પડ્યું હતું. અને આજ સવારનો વરસાદ ભલે એટલો વધારે નહોતો, મને બહુ જ heavy લાગ્યો. બે વર્ષ! કરીઅરમાં ભલે થોડોક આગળ વધ્યો, પણ ‘થોડોક’ જ વધ્યો. એક સકસેસ માટેની સેલ્ફ હેલ્પ બુક વાંચી હતી ત્યારે, જેમાં ઈમોશન્સ, ફીલિંગ્સ વગેરેને અવરોધ તરીકે દર્શાવ્યા હતા. અને એ વાંચ્યા પછી તો કરીઅર વિષે વિચાર્યા કરતા છુટા કેમ પડવું એ જ વિચાર વધારે આવતો હતો. એક જુસ્સો હતો સિંગર બનવાનો. નવા નવા કોન્ટેક્ટસ બની રહ્યા હતા અને કેમ પણ કરીને ઊંચાઈ હાસિલ કરવી હતી. એ વખતે એ ઊંચાઈના સપનાના પડછાયામાં તારા તરફથી મળતો સપોર્ટ, તારો પ્રેમ ખરેખર કેટલા પ્રબળ ફેકટર્સ હતા મારી સફળતા માટે, તે જોઈ જ ન શક્યો હું! બે વર્ષમાં જ્યાં પહોંચ્યો ત્યાં સફળતાનો એક કોળિયો છે, પણ ત્યાં એકલતા છે. અને એ કોળિયો share નહિ કરું ત્યાં સુધી એ થાળીમાંથી બીજો કોળિયો લેવાની ન તો ઈચ્છા થાય તેમ છે ન તો મારી તાકાત છે કે બીજો કોળિયો લઇ શકું હું તારા વગર.”
સ્તુતિ કઈ પણ બોલ્યા વગર સાંભળી રહી હતી. એની આંખમાં પાણી પણ દેખાતું હતું. મેં તેમ છતાં પણ બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું.
“મારે મારી સફળતા તારી સાથે share કરવી છે. હું અહી આવ્યો ત્યારે મને આશા પણ નહોતી કે તું મારી સામે પણ જોઇશ! બે વર્ષ પહેલા તારી આંખમાં વરસાદમાં ધોવાઈ રહેલા તારા એ આંસુ મને સાફ દેખાઈ રહ્યા હતા પણ એ વખતે મારી આંખો તેને ઇગ્નોર કરવા માટે જ તૈયાર થઈને બેઠી હતી. I have always been selfish, અને કદાચ અત્યારે પણ હું સેલ્ફીશ જ બની રહ્યો છું એક રીતે. પણ હું તને મારા સેલ્ફમાં સમાવવા માંગુ છું. સેલ્ફીશ બનીને આપણી ખુશી જોવા ઈચ્છી રહ્યો છું. એ વખતે તારા આંસુ જોઇને એક જ બીક લાગી રહી હતી કે તું ક્યાંક તારા મજાકિયા સ્વભાવને ખોઈને લોકો પર ભરોસો કરવાનું ખોઈ ન બેસે! આજે મને તારો ભરોસો જોઈએ છે. મારે તારા સપનાઓ જાણવા છે સ્તુતિ. અને એ સપનાઓ બસ જાણવા નથી, પણ તેમને પુરા કરવા માટે જે પણ કરી શકું એ કરવું છે. મારા સપનાઓની સફળતાનો સ્વાદ અને તારા સપનાઓ પુરા કરીને તેની ખુશીનો પણ સ્વાદ મારે તારી સાથે જ લેવો છે. સ્તુતિ, બે વર્ષ પહેલા મેં જે પણ કર્યું, I’m going to regret that for my whole life. એ ભૂલ ફરી તારી સાથે તો હું સપનામાં પણ ન કરી શકું, પણ બીજા સાથે ન કરું એ માટે તારી સલાહ, તારો સપોર્ટ અને તારો પ્રેમ ઝંખું છું.” આટલું બોલીને હું ચુપ થઈને સ્તુતિની સામે જોઈ રહ્યો.

સ્તુતિની આંખમાં જે થોડી વાર પહેલા પાણી દેખાતું હતું, તે પાણી હવે ત્યાં હતું નહિ. જાણે એની આંખો એ આંસુને પી ગઈ હોય. સ્તુતિએ તેની નજર બાજુમાં ફેરવી લીધી હતી એ દિવસે આટલું કહેતી વખતે કે, “મેં ભૂલ તારી માફ કરી. પણ મારી એક સ્માઈલ જોઇને તે વિચારી લીધું કે હું હજુ પણ એકલી હોઈશ?” સ્તુતિ આટલું બોલીને જ ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લઈને રસોડામાં જતી રહી.
~~~~~~~~~~

નવી શરૂઆતનો સંકેત તો દેખાયો હતો….પણ એ સંકેત આવું સરસ પરિણામ લાવશે તેવું ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું મેં.
સ્તુતિને ખબર હતી કે હું હમેશા તેને જુઠું બોલતા પકડી જ પાડું છું, એટલે જ એ દિવસે તેણે નજર ફેરવીને બસ મને હેરાન કરવા માટે થઈને ‘એકલી ન હોવા વાળી વાત’નો shock આપ્યો હતો. એની વાત જો કે સાચી હતી. મેં તે વિષે જરાય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ મેં એ પણ ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે સ્તુતિને હમેશાથી રાઈટર બનવું હતું. ન તો મને એ ખબર હતી કે છુટા પડ્યાના છ મહિના પહેલા તેણે તેની પ્રથમ નોવેલ લખવાની શરૂઆત કરી હતી, જેનો અંત તેણે હજુ સુધી પણ લખ્યો ન હતો. અને તે પણ ખબર નહોતી કે તે એક એડ એજન્સીમાં કોપીરાઈટર તરીકે કામ કરી રહી હતી, being an engineer!

પણ મને એ વાતની ખબર ચોક્કસ છે કે તેની પ્રથમ નોવેલના છેલ્લા ચેપ્ટર પર એ અત્યારે કામ કરી રહી છે અને એ પણ ખબર છે કે તે આજે તે નોવેલ પૂરી કરીને જ રહેશે અને પૂરી નહિ કરે ત્યાં સુધી કોઈને એના રૂમમાં પણ નહિ આવવા દે!
વેલ, જોરદાર વાત એ છે કે તેની નોવેલનું ફક્ત શરૂઆતનું એક જ ચેપ્ટર વાંચીને મારો પબ્લીશર ફ્રેન્ડ (કોન્ટેક્ટસ કામ તો લાગ્યા જ) એટલો ખુશ થઇ ગયો હતો કે તેણે શ્યોરીટી સાથે આ નોવેલના સકસેસ માટે પાર્ટી અરેંજ કરવાનું કહી દીધું હતું. અને સ્તુતિને જે વાતની ખબર નથી તે વાત એ છે, કે આજે રાત્રે જ મેં એના માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી અરેંજ કરી છે!
And guess what!! આટલી વાત કરી ત્યાં સુધી બહાર ધીમા ધીમા વરસાદના છાંટા ચાલુ થઇ ગયા છે. અને કદાચ સ્તુતિના રૂમનો દરવાજો ખુલી રહ્યો છે, છેલ્લું ચેપ્ટર પતાવી દીધું લાગે છે! 🙂
અને પેલી સરપ્રાઈઝ વાળી વાત અત્યારે આપણી વચ્ચે જ રાખજો…Shhhhhh…. 😉

નીચેનો કૌંસ:~
{[(
‘રંજીશ હી સહી’નું ઓરીજીનલ version અને કોક-સ્ટુડીઓનું version પણ સાંભળતા જાઓ હવે!! 😀


)]}

Advertisements

સેવ ધ વર્લ્ડ…

જુનનું છેલ્લું અઠવાડિયું હતું, ગરમીની સીઝન હતી, અને તેમ છતાં વાદળ ઘેરાયા હતા અને વરસાદના છાંટા પડવાના શરુ થઇ ગયા હતા. વરસાદ પડતો જોઇને જ અર્થના મગજમાં લેકનો વિચાર આવે છે. એ તરત જ તેની કયુ-૭ તરફ ભાગે છે, ચાવી તો હંમેશાની જેમ જ તેના હાથવગી હતી. કારમાં એન્ટર થતાની સાથે જ બીટ્સ ઓડિયો ના શરણે થઇને તે સીધો જ સત્યના ઘર તરફ ગાડી ભગાવે છે. બહાર અવિચી(avicii)ના levelsનો લાઉડ સાઉન્ડ આવતા જ સત્ય બહાર નીકળે છે, અને ખુલ્લો દરવાજો જોઇને તરત જ ગાડીમાં બેસી જાય છે. ત્યાંથી બંને ફ્રેન્ડસ અદ્વૈતના ઘરે જાય છે.દરવાજો બંધ જોઇને જ અર્થ હોર્ન મારે છે.પણ કોઈ બહાર આવતું નથી, પણ એજ વખતે અર્થના ફોનમાં રીંગ વાગે છે અને કોઇન્સીડેન્ટલી ઈટ વોઝ અદ્વૈત! અદ્વૈત ઓલરેડી લેક પર જ હોય છે. વરસાદના લીધે રસ્તો ખાલી હોય છે, અને જે ગણ્યા ગાંઠ્યા લોકો ફૂટપાથ પર ચાલતા હતા તેઓની નજર ફૂલ સ્પીડે જતી ફૂલ વોલ્યુમ પર સોન્ગ્સ વગાડતી અર્થની કાર પર જાય છે, જે જોતાની સાથે જ એટલી જ સ્પીડમાં ત્યાંથી ગાયબ પણ થઇ જાય છે.

વરસાદ ધીમે ધીમે વધી રહ્યો હતો, અને તે જ કારણ થી તળાવ પર ત્રણ મિત્રો સિવાય બીજા કોઈની હાજરી ન હતી. સાંજ હતી અને ધુમ્મસ પણ ધીમે ધીમે વધી રહ્યું હતું. અર્થ મ્યુઝીકનો  અવાજ તેના મેક્સીમમ લેવલ પર રાખીને ગાડીની બહાર નીકળીને દરવાજો બંધ કરીને બેક-ડોર ખોલી દે છે. ત્રણેય ફ્રેન્ડ્સ હવે વરસાદ અને મ્યુઝીક ની મજા ડાન્સ કરીને માણવા લાગે છે. they were totally lost in music and rain અને ઈ.ડી.એમ. ના સાઉન્ડટ્રેકસ પર બીટ સાથે ફીટ મિલાવીને ઝૂમતા હતા. એજ વખતે અચાનક તળાવની ઓપોઝીટ સાઈડ પર અર્થનું ધ્યાન જાય છે. ધુમ્મસ ના લીધે ક્લીઅર તો દેખાતું ન હતું, પણ કઇક ખોટું થઇ રહેલું તેને ચોક્કસ જણાયું.

અર્થ ઇશારાથી સત્ય અને અદ્વૈતને તે દિશામાં જોવાનું કહે છે. ત્રણેય જણ થોડાક આગળ વધે છે. ત્યાં કેટલાક છોકરાઓ એક છોકરી સાથે છેડતી કરી રહેલા નજરે પડે છે. તેમાંથી એકના હાથમાં બંદુક સાફ નજર આવી રહી હતી. તે જોઇને જ અદ્વૈત સત્ય અને અર્થને સાવચેત રહેવા જણાવે છે અને ગાડીમાં બેસી ને તે લોકોને જતા રહેવાનું કહે છે પણ સત્ય ફક્ત અદ્વૈત ને જણાવે છે કે,”તારે જવું હોય તો તું જઈ શકે છે.” અદ્વૈત હમેશની જેમ પોતાની લાઈફને પહેલો પ્રેફરન્સ આપીને, સત્ય હજુ કઈ આગળ કહે એ પહેલા જ, દોડતો જઈને તેની બાઈક ની ચાવી ફેરવીને બાઈક ભગાવી મુકે છે. સત્ય પણ અર્થને કહે છે કે કઈ પણ કરતા પહેલા આ વાતની જાણ તેમણે પોલીસને કરવી જોઈએ. પરંતુ અર્થ ઓલરેડી ઘણો આગળ નીકળી ગયો હોય છે, તે દોડતો જઈને ત્રણમાંથી એક માણસને પંચ મારે છે. તે બીજાને મારવા જાય તે પહેલા જ એક ગોળી નો અવાજ આવે છે અને તે સાથે જ સત્ય એક ધબકાર ચુકી જાય છે. અર્થનું ધ્યાન છોકરી તરફ જાય છે, છોકરીની લાશ તરફ. અર્થ કઈ પણ કરવા જાય તે પહેલા જ બંદુકધારી અર્થ પર પણ ગોળી ચલાવી દે છે, અને બાજુમાં અચાનક આવેલી એક ગાડીમાં બેસીને ત્રણેય બદમાશો જતા રહે છે. ગોળીનો અવાજ સાંભળીને સત્ય સ્તબ્ધ થઇ જાય છે, તેણે ઓલરેડી પોલીસને ફોન કરી દીધો હોય છે. સત્ય અર્થ તરફ દોડે છે, અને તેનો ઘવાયેલો ખભો જોઇને ૧-૦-૮ ડાયલ કરે છે. વરસાદના પાણી સાથે અર્થ અને અજાણી છોકરીનું લાશનું લોહી પણ આજુ બાજુ પ્રસરી રહ્યું હતું અને સત્યની આંખમાં ગુસ્સો અને આંસુ જોવા વાળું તળાવની આસપાસ કોઈ દેખાતું નહોતું. વરસાદ પણ જાણે ડર નો માર્યો શાંત થઇ રહ્યો હોય તેમ લાગી રહ્યું હતું. ગાડીમાં હજુ પણ “સ્વીડીશ હાઉસ માફિયા”નું “Save the world” ગીત વાગી રહ્યું હતું… ♪♫ Who’s gonna save the world tonight? Who’s gonna bring it back to life? ♫♪
અને દુર ક્યાંક પોલીસ/એમ્બ્યુલન્સનું સાયરન સંભળાઈ રહ્યું હતું.

*** *** *** *** ***

“સો આય્મ સ્ટીલ લીવીંગ?!?” અર્થ ભાનમાં આવતાની સાથેજ બાજુમાં બેઠેલા સત્યને પૂછે છે.
સત્ય હસવા લાગે છે, “૩ દિવસ થઇ ગયા છે ભાઈ, તમે પણ મરીને પાછા ફર્યા છો, જસ્ટ લાઈક જીસસ, ઇફ યુ નો વ્હોટ આઈ મીન” સત્ય આંખ મારીને કહે છે.
સત્ય અર્થને બધી વાત જણાવે છે, કઈ રીતે પોલીસે આવીને પુછતાછ કરી, કઈ રીતે છોકરીના પરિવારને તે લોકોએ બધી જાણ કરી, અને કઈ રીતે અર્થને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા, વગેરે વગેરે…
“તે નંબર તો જોઈ લીધો હતો ને, તે લોકોની ગાડીનો?” અર્થ બધી વાત સાંભળીને સત્યને પૂછે છે.
“કોઈ મિનીંગ નથી યાર એનો”, સત્ય નિ:સાસો નાખીને કહે છે, “નંબર તો મેં  પોલીસને સૈથી પહેલા જ આપી દીધો હતો, પણ ‘મોટા માથાના હાથ’ હતા યાર. અને તને ખબર જ છે એવા કેસીસનું શું થતું હોય છે. અને ઉલટાનું પોલીસે આપણને આવા મામલાઓથી દુર જ રહેવું એવી…”
“એડવાઈસ?” અર્થ સત્યની વાત અટકાવીને પૂછે છે.
“વોર્નિંગ. સાફ શબ્દોમાં વોર્નિંગ આપી છે!” સત્ય ગુસ્સા અને દુઃખની મિશ્ર લાગણી સાથે કહે છે.
અર્થના મગજમાં પણ ગુસ્સો હોય છે. તે તેનો ચહેરો ફેરવીને રૂમની બારીની બહાર નજર કરે છે. હોસ્પિટલની સામે આવેલા મલ્ટીપ્લેક્સ પર “મેન ઓફ સ્ટીલ”(સુપરમેન)ના પોસ્ટર તરફ એક નજર કરીને અર્થ આંખો બંધ કરીને વિચારોમાં ખોવાઈ જાય છે.

Viraj Raol & Ronak HD

પાર્ટ ૨  –

કૌંસમાં:~
{[(

ગયા મહીને એક વાર્તા પોસ્ટ કરી હતી, અને આ મહીને ફરી એક કરી! હોપફૂલી દર મહીને એક એક સ્ટોરી મીનીમમ પોસ્ટ થાય એવી આશા છે. બાકી આ વખતે કૌંસમાં ઉપર મેન્શન કરેલા બે સોન્ગ્સ જ મુકું છું. બંને સોન્ગ્સ રોનકે સંભળાવ્યા હતા, અને બંને સોન્ગ્સ ટ્રાવેલ કરતી વખતે સાંભળવાની મજા આવે એવા છે!
તમે પણ એન્જોય કરો! 🙂
અને સ્ટોરીનો ફીડબેક પણ આપજો ભૂલ્યા વગર. 😀

Avicii – Levels

Swedish House Mafia – Save The World

)]}

how? exactly કઈ રીતે? (100!!!)

“મતલબ કોઈનો વાંક છે જ નહિ?” મેં પૂછ્યું.
“ના” એણે હાથ આગળ લાવીને, આંખો પહોળી કરીને આગળની એની બધી વાતો માટે એ કેટલો શ્યોર હતો એ દર્શાવતા કહ્યું.
“મતલબ…સમજાયું નહિ યાર, થોડું ડીટેઇલમાં કેહ. How.Exactly.Does.It.WORK???” બધું મારા મગજની એકદમ દુરથી બાઉન્સ થઇ રહ્યું હતું.
“જો, તે કહ્યું કે ઓલ ધ કીલર્સ શૂડ બી કીલ્ડ, રાઈટ?”
“હા….”
“તો એમને મારવાથી એમને મારવા વાળો પણ કીલર થઇ ગયો, રાઈટ?
“અમ….હા?”
હા. મતલબ એમને પણ મારવા પડે? એઝ ધેય આર ઓલ્સો કીલર્સ….?”
“હા…” હવે હું વધારે ગૂંચવાઈ ગયો હતો. પણ એણે બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું, “મતલબ કે આપણે એમને મારીશું, એ આપણને મારશે, અને બધું બેલેન્સ થઇ જશે….સમજાયું?”
“ના, ના……. કઈ રીતે યા…..ર!!!? બેલેન્સની વાત જ ના આવે ને!” હું ઉભો થઇને આંટા મારવા લાગ્યો આગળ પાછળ. મને લાગતું હતું કે નવીન સમજતો જ ન’તો જે હું કહેવા માંગતો હતો. એ બસ કદાચ એની જ વાત લઈને બેસી ગયો હતો અને એણે માનવું પણ નહોતું.
“ત્યાં જ તો તુ નથી સમજતો ને…. તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે.” એણે થોડા મોટા અવાજ સાથે કહ્યું, કેમ કે હું આંટા મારતા મારતા થોડો વધારે જ દુર જતો રહ્યો હતો, અજાણતા જ, વિચારોમાં.
“ક્યાંથી ખોટી રીતે યા…..ર!!!?? લોકો જો એકબીજાને આમ ને આમ કાસ્ટ, રીલીજ્ય્ન એન્ડ કન્ટ્રી એન્ડ ઇવન સ્ટેટ્સ ના નામે જો મારતા રહે તો બેલેન્સ કઈ રીતે??? મરવાના હુમન્સ જ છે ને!! કેવું બેલેન્સ? કાસ્ટનું કે રીલીજ્ય્નનું? તને લાગે છે કે ધ યુનિવર્સ વર્ક ઓન ધ બેઝીઝ ઓફ ધીઝ થીંગ્ઝ??” આખરે મારા વિચારોને કઈક શબ્દોમાં ઢાળીને મેં એને પૂછી જ લીધું જે પૂછવું હતું.
નવીન બસ નિ:સાસો નાખતો હોય એ રીતે હસ્યો, મારી સામે જોયું, અને કહ્યું, “સી, મેં કહ્યુંને! તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે. અને હા, તુ જ ખોટી રીતે જુએ છે, હું નહિ.”
“અમ….કેર ટુ એક્સ્પ્લેઇન, સર?” મેં સાર્કેસ્ટીક ટોન માં પૂછ્યું.

“સી, એ વસ્તુ ભૂલી જા કે તુ કઈ કાસ્ટનો છે, ઓકે? એ પણ ભૂલી જા કે તુ હ્યુમન છે. તુ જસ્ટ એક ક્રીચર છે ધેટ લીવ્સ ઓન ધીસ પ્લેનેટ અર્થ. ઓકે?”
“અ….” હું હજુ કન્ફયુઝ હતો.
“હવે જો, વિચાર કે તારી પાસે એક બાસ્કેટ છે, એન્ડ ઇન ધેટ બાસ્કેટ યુ હેવ ટુ પુટ સમ બલૂન્સ.હવે એ તું એક એક કરીને એમાં બલુન્સ નાખતો જાય છે, એકદમ આરામથી, તારે મથવું નથી પડતું. ઓકે? અને પછી એવો ટાઈમ આવે છે, કે…”નવીન અટકી જાય છે અને મારી સામે જુએ છે કે હું ધ્યાન આપું છું કે નહિ.
“બલુન્સ? આનું મારા કોઈ ક્રીચર હોવા સાથે રીલેશન?” હું પૂછવા જતો હતો પણ પૂછ્યું નહિ. મારે લીન્ક તુટવા નો’તી દેવી. હું જસ્ટ નોડ કરું છું.
નવીન કન્ટીન્યું કરે છે, “અને ટાઈમ એવો આવે છે કે હવે બલુન્સ અંદર સમતા નથી, એક બીજા સાથે અથડાય છે, દબાય છે. અને હવે તારે મથવું પડે છે બલુન્સને મવડાવવા માટે. તુ એક બાલુન નાખે છે તો બીજું બહાર નીકળી જાય છે, અને તુ ફરી બીજું નાખવા જાય છે ત્યાં બીજા બે બલુન્સ બહાર નીકળી જાય છે. અને હવે તને થાય છે કે તુ વધારે ને વધારે ફુગ્ગા સમાવવા માંગે છે, એક પણ ફુગ્ગો બહાર ન જાય એ રીતે. તુ બાસ્કેટને એના કવર થી ઢાંકી દે છે અને ઉપર એક હોલમાંથી એક એક બલુન એડ કરે છે. હવે ફુગ્ગા બહાર નથી આવતા, પણ અંદર દબાતા જાય છે. અને એ ફુગ્ગાઓને બહાર નીકળવા માટે જગ્યા નથી મળતી. અને એક એક કરીને જેમ જેમ તુ મારી-મચડી ને ફુગ્ગાને અંદર એડ કરે છે એમ એમ બાસ્કેટની કઈક નહિ જેવી રફ સપાટીના લીધે એક ફુગ્ગો ફૂટી જાય છે, અને એના ફૂટવાના લીધે એની બાજુના કોઈ ફુગ્ગાને થોડું નુકશાન પહોંચે છે અને એ પણ થોડા પાતળા થઇ જાય છે, અને હવે ફરી બીજો ફુગ્ગો એડ કરતા એ ફૂટે છે. કેટલાક ફુગ્ગા તારા હાથમાં જ ફૂટી જાય છે. પણ અંદર ફુગ્ગાઓની સંખ્યાનું એક એવરેજ બેલેન્સ બનેલુ રહે છે.” આટલું કહીને નવીન મારી સામે જોઈ રહે છે. એવી રાહ જોઇને કે હું સમજી ગયો હોઈશ, ડાઈરેક્ટ વાત કહ્યા વગર પણ.

“અં…. કદાચ હું સમ્જ્યો તુ શું કહેવા માંગે છે…”
“કદાચ??” નવીન થોડું હસીને પૂછે છે.
“અં….મતલબ બેલેન્સ પ્રજાતિનું થાય છે. નેચરનું થાય છે? આઈ મીન, જે જગ્યાએ હ્યુમન્સની જરૂર નથી ત્યાંથી કોઈ નહિ ને કોઈ કારણથી એ ગાયબ થાય છે, રાઈટ? અને જ્યાં જરૂર છે ત્યાં એ લોકોને માઈગ્રેટ થવા માટે નેચર મજબુર કરે છે? લોકો નહિ પણ નેચર ડીસાઈડ કરે છે બધું?” હું થોડું થોડું સમજવા લાગ્યો હતો.
“યેસ, બરાબર ડાઈરેકશનમાં જઈ રહ્યો છે. બટ ખાલી પ્રજાતિઓનું જ નહિ, આખા યુનિવર્સનું બેલેન્સ છે. પણ અત્યારે આપણે ફક્ત હ્યુમન્સ પર જ ફોકસ કરીએ છીએ.અને નેચર ડીસાઈડ કરે છે, પણ એક પેટર્ન….” નવીન અટકી ગયો અને તેના ગાલ પર અંગુઠાનો નખ ફેરવવા લાગ્યો. એની આંખોમાં કઈક અલગ ચમક હતી.
“સો, વ્હોટ ઈઝ નેક્સ્ટ? ડિસ્કશનનું ક્ન્ક્લુઝન?” નવીને આમ તો મને ગૂંચવી દીધો હતો, પણ એની વાતમાં દમ પણ હતો.
“ઈટ ઈઝ જસ્ટ ધ બીગીનીંગ. હજુ ઘણું સમજાવવાનું છે. આ ફક્ત એક ડેમો ડિસ્કશન હતું. હજુ ઘણા સેશન્સ બાકી છે. વેલકમ ટુ ધ ક્લબ, શાલીન!”

– Virajsinh Raol & Ronak HD

કૌંસ માં :~
{[(
Wait for it… 😉
)]}

P.S. It’s 100th post!!
મને તો એમ જ હતું કે થોડી ઘણી પોસ્ટ્સ થશે ત્યાં સુધી તો મારી આદત પ્રમાણે મારી લખવાની આદત પણ બંધ થઇ જશે અને કઈક નવું ભૂત ચઢશે. નવું ભૂત ચોક્કસ ચઢ્યું (નવા ભૂત વિષે ફરી ક્યારેક લખીશ) પણ લખવાનું ભૂત મસ્ત રીતે ચોંટીને બેઠું છે અને મને મજા પણ કરાવે છે! જો આ બ્લોગ ઉપર પણ કોઈ વાંચવા વાળું કે કમેન્ટ કરવા વાળું ન હોત તો શરૂઆતની ૧૦-૧૨ પોસ્ટ પછી આ બ્લોગ પણ ધૂળ ખાતો થઇ ગયો હોત, પણ એક-એક કમેન્ટ અને એક-એક વ્યુવ મને લખવા માટે જોઈતું પરિબળ બની રહ્યું છે. મને હેલ્પ કરતુ રહ્યું છે અને કરતુ રહેશે જ!!
Thanks to each and every one for helping me getting better at writing. તમારી કમેન્ટ્સથી મને ઘણું બધું શીખવા મળ્યું છે. બીજા બ્લોગર્સના બ્લોગ વાંચીને તો એનાથી પણ વધારે શીખ્યો છું. અને આઈ હોપ કે તમારા જેવા હેલ્પફુલ ક્રિટીક્સ મળતા રહે. 🙂
બાકી મારા બ્લોગની ૧૦૦મી પોસ્ટની પાર્ટી છે, તમારા નજીકના પાણીપુરી/પીઝા/વડાપાવ/દાબેલી વાળાના ત્યાં જઈને મારા બ્લોગનું નામ દઈને જેટલું ખાવાની ઈચ્છા હોય એટલું ખાઈ આઓ! અને પૈસા આપીને એમને મદદરૂપ થાઓ, પુણ્ય મળશે… 😀 😉 😛

‘લોંગ ટાઈમ, નો સિંહ’….(સપના, વિચારો, લવારો, ઇન્ટરસ્ટેલર)

ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે મારે શોધવું પડશે કે ‘નવું ઉમેરો’નું બટન ક્યા હોય.
ઈટ ફેલ્ટ અ લીટલ બેડ. મારા વ્હાલા એવા બ્લોગને હું જ ભૂલી ગયો. 😦
એ બધું હવે જવા દઈને લખવાનું ચાલુ કરું, અને સૌથી પહેલા તો ટાઈટલમાં લખેલા ‘સિંહ’ નું લોજીક સમજાવું. એ લોજીક કઈ એટલું ખાસ છે નહિ, જસ્ટ ‘સી’ ની જગ્યાએ ‘સિંહ’ લખ્યું છે કેમ કે, ‘સિંહ’ એ શબ્દ છે જેનાથી સ્કુલમાં મને ૧૧, ૧૨ ધોરણમાં મારા કેટલાક ક્લાસમેટ્સ બોલાવતા હતા.

હવે વાત, હું કેમ ન આવ્યો આટલા ટાઈમ સુધી,એની કરવા જેવી છે નહિ, તો એ બધું જવા દઈને વાત કરું કેટલાક વિચારોની. જે આટલા ટાઈમ સુધી મગજમાં આવતા રહેતા હતા. આટલા ટાઈમ સુધી મતલબ જસ્ટ આ 6 મહિનાઓમાં નહિ, પણ ઘણા વર્ષોથી. કદાચ સ્કુલમાં હતો ત્યારથી. વાત ફરી સપનાઓની. અને કેટલાક વિચારો જે સપનાના રીલેટેડ આવ્યા હતા. અને આ વિચારોને અહી લખવા માટે આ બે રીઝનનો ધક્કો મળ્યો.
૧) ઈન્ટરસ્ટેલર
૨) જે.વી. નું ઇન્ટરસ્ટેલર વાળું શતદલ વાળું આર્ટીકલ.

ગઈ કાલે કઝીન સાથે મુવી જોવા ગયો, ઇન્ટરસ્ટેલર. આમ તો નેટ પર ઘણા એવા આર્ટીકલ્સના ટાઈટલ વાંચ્યા હતા કે આ મુવી જોવા જતા પહેલા તમારે આટલી થીઅરીઝ જાણવી જરૂરી છે, ફીઝીક્સના આટલા કન્સેપ્ટ્સ જાણવા જરૂરી છે, વગેરે વગેરે. અને મેં પણ વિચાર્યું કે મુવી જોવા જઈશ એની ૧૫ મીનીટ્સ પહેલા એ બધું વાંચીશ અને પછી જોવા જઈશ. પણ એક્ઝામ આગળના દિવસે જ ખતમ થઇ હતી અને વાંચવાનો એવો કઈ મૂડ હતો નહિ. તો એમનેમ જ મુવી જોઈ આવ્યો. અને તેમ છતાં પણ ટપ્પો પડ્યો! એનું રીઝન, આગળ જોયેલા ઘણા બધા સાય-ફાય મુવીઝ. અને ઘણા બધા મુવીઝમાં યુઝ થયેલા ઘણા બધા કન્સેપ્ટ્સની કલેરીટી.

ઇન્ટરસ્ટેલરમાં વાત થઇ હતી સીન્ગ્યુલારીટીની, ટાઈમ-ટ્રાવેલ-ટાઈમ-લેપ્સની, સ્પેસ ટ્રાવેલની, રીલેટીવીટી ઓફ ટાઈમની. અને એ બધી વાત પરથી આજે શતદલમાં જે.વી.એ વાત કરી “પેરેલલ યુનિવર્સીસની. એક સાથે ચાલતા અલગ અલગ ટાઈમલાઈન વાળા યુનિવર્સિસ. જેમાં ડોકિયું કરી શકાય. જેનાથી સોર્સ અને ડેસ્ટીનેશનની જાણ થાય, આપણી જ લાઈફના વહેણની.” અને આ બધી વાતો ફરી પાછી ખેંચી ગઈ મને મારા ફેવરીટ ટોપિક પર. એ ટોપિક પર કે જેના વિષે મને વિચારવું સૌથી વધારે ગમે છે. “સપનાઓ”.

સપનાઓ પર મેં પહેલા પણ એક પોસ્ટ લખી હતી. પણ આ પોસ્ટ થોડીક અલગ છે. એ સપનાઓની વાત પર પહોચીએ એ પહેલા એક બીજી વાત, એક બીજા વિચારને લઈને કે જેની પર મેં ઘણું મંથન કર્યું છે. ઘણી વાર કોઈ પણ રેન્ડમ થોટ મને એ કન્સેપ્ટ પર લઇ જાય છે. એ લોજીક વગરના જણાતા એક વિચાર પર. એક ઈમેજીનેશન પર. એ વિચાર કઈક એવો છે કે,

તમે જે લાઈફ જીવો છો, એ તમારા માટે બસ એક સિમ્પલ લાઈફ જ છે. જેમ બધા છે તેમ તમે છો. બધાના સુખની જેમ તમારા સુખ છે. બધાના દુઃખ ની જેમ તમારા પણ દુઃખ છે. થોડા વધારે છે તો થોડાક ઓછા છે. પણ હવે ટ્વીસ્ટ એવો છે કે તમારી લાઈફના સીક્રેટ્સ તમારા સિવાય પણ કોઈક જોઈ શકે છે. તમારી લાઈફમાં શું થયું છે એ બધું એ જોનારને ફ્લેશબેક ની જેમ દેખાય છે, જયારે જયારે પણ તમે તમારી યાદોને વાગોળો છો ત્યારે ત્યારે. અને જે પણ ફ્યુચરમાં થવાનું છે એ “યેટ ટુ કમ” તરીકે જોઈ શકે છે.

હવે કોણ જુએ છે અને કઈ રીતે જુએ છે એની વાત.
એક ગ્રહ છે. અને ત્યાં એક એલિયન છે, એક નહિ, ઘણા છે, જેમાંથી એક ફક્ત અને ફક્ત બસ તમારી લાઈફ જુએ છે, એક સીરીયલની જેમ. ત્યાં રહેતા દરેકે દરેક જીવનું  બસ આ એક જ કામ છે. બધાને અલગ અલગ કેરેક્ટર્સ(આપણામાંથી જ બધા) મળેલા છે. જેના થકી તેઓ તેમને મળેલા એ કેરેક્ટર ની લાઈફ જોઈ શકે છે, એ લાઈફ ખતમ થતા જ બીજી સીરીયલ ચાલુ થાય છે. એક નવા કેરેક્ટરની. અને હવે એ તેને જોયા કરશે. વાત બસ જોવાથી નથી ખતમ થતી. એ લોકોની જોબ છે આ. એ લોકોને પણ બ્રેક મળે છે. અને એ બ્રેકમાં એ લોકો આરામ નથી કરતા. એ લોકો એ લાઈફ ને એનલાઈઝ કરે છે. અને તેના પરથી વિચારોને જનરેટ કરે છે. અને એ વિચારો ને જનરેટ કરીને એના સિગ્નલ્સને યુનિવર્સમાં છુટા મૂકી દે છે. વહેતા કરી મુકે છે. અને એ વિચારો ફરતા ફરતા ક્યારેક આપણા ત્યાં આવી જાય છે. જયારે પણ ફ્રિકવન્સી મેચ થાય છે ત્યારે એ વિચારો કોઈના મગજમાં એન્ટ્રી લે છે. અને એ વિચારો ને ફોલો કરીને એ રીતે વર્તે છે. અને એ રીતે પેલા ક્રિચર્સ, કે જેમણે આ વિચારો જનરેટ કર્યા હતા, તેઓ ખુશ થાય છે. જે વિચારો તેમણે જનરેટ કર્યા હોય, એ વિચારો જો તેમના પોતાના જ કેરેક્ટર(કે જેમની લાઈફ તેમણે એનલાઈઝ કરવાની હોય છે)ને  મળે, તો એ પ્રમાણે તેમના પોઈન્ટ્સ વધે છે. અને તેઓનું પ્રમોશન થાય છે. પ્રમોશન થાય તેમ તેમ તેઓને વધારે વિચારશીલ કેરેક્ટર્સ મળતા જાય છે, જીનીયસીસ મળતા જાય છે, એનલાઈઝ કરવા માટે! અને બસ આમને આમ ચાલ્યા જ કરે. અને એ લોકોને નોટીસ કરે છે એક બીજા ગ્રહ ના કઈક બીજા જ વાસીઓ. અને બસ આ જ બધું ચાલ્યા કરે છે.

તો હવે આ જ વિચારને સાંકળતો એક વિચાર ‘મુવી અને આર્ટીકલ’ પરથી આવ્યો, કે જે સપનાઓ સાથે રીલેટ થયેલો હતો. જે રીતે મારા ઈમેજીનેશન વાળો એલિયન મને જુએ છે, એજ રીતે ખરેખર આપણે જે સપનાઓ જોઈએ છીએ, એ કોઈ રેન્ડમ વિચાર નથી. કોઈ ઈમેજીનેશન નથી. એ સપનું ખરેખર એક ઝાંખી છે મારા જ જીવનની. મારા એ જીવનની જે હું જીવી રહ્યો છું કોઈ બીજી જ ટાઈમલાઈન માં. અથવા તો જે હું જીવી રહ્યો છું કોઈ બીજા જ યુનિવર્સમાં. એવા યુનિવર્સમાં કે જ્યાં કદાચ મારી પાસે ઉડવાની શક્તિઓ છે. અને એ ઉડતા વિરાજ સાથે ટેલીપથિક કનેક્શન ત્યારે જોડાય છે જયારે મારું મગજ શાંત હોય છે. જયારે એ રોજ-બરોજની વાતો વિષે નથી વિચારતું. જયારે એ સ્ટ્રોંગ બને છે. જયારે એ આરામ કરવાના બહાને કનેક્શન્સ કરવામાં બીઝી થઇ જાય છે. બીજા ‘સ્વ’ સાથે. અને એ કનેક્શન જયારે પેલા ઉડતા ‘સ્વ’ સાથે થાય છે ત્યારે એ ‘સ્વ’ ના વિચારો સાથે સીન્ક્રોનાઈઝ થઇ જઈને તેને ફિલ કરી શકું છું. અને એ મેમરી મારી પાસે રહી જાય છે, જે મારા કરન્ટ ‘સ્વ’ની નહિ પણ બીજા યુનિવર્સના ‘સ્વ’ની છે.

મને કોઈક મંદિર દેખાતું હતું સપનામાં જે મેં સપનું આવ્યા ના ઘણા વર્ષો પછી જોયું. હોઈ શકે કે એ સપનું ખરેખર મારા એ ‘સ્વ’ સાથેના કનેક્શનથી આવેલી મેમરી હતી કે જે બીજી ટાઈમલાઈનમાં છે. એ ટાઈમલાઈન, જે સમયમાં મારા અત્યારની ટાઈમલાઈન કરતા કેટલાક વર્ષ આગળ ચાલે છે. હું મારા બધા જ ‘સ્વ’ સાથે કનેક્ટ થઇ શકું છું, બધી જ ટાઈમલાઈન, બધા જ યુનિવર્સના મારા ‘સ્વ’ સાથે.

હોઈ શકે કે લોકોને જ્યારે પૂર્વ-જન્મના સપના આવે છે અથવા તો પૂર્વ-જન્મના કીસ્સા યાદ રહી જતા હોય છે, જે ઘણી વાર સાચા પડતા હોય છે, તે ખરેખર રોંગ નંબર લાગી ગયાના કારણે થયા હોય. કોઈ બીજાના જીવન સાથે થઇ ગયેલું કનેક્શન કે જે કોઈ બીજી ટાઈમલાઈનમાં અત્યારે ચાલી રહ્યું છે. કે જે મેચ થાય છે આ જ ટાઈમલાઈન સાથે, પણ ફક્ત થોડું lag થઈને ચાલે છે, જે થોડું પાછળ રહી ગયું છે. અને જેના કારણે લોકોને ભાસ થાય છે કે એ એનું પોતાનું જ જીવન છે. કેમ કે એની મેમરી રહી ગઈ છે, જે કનેક્શન થી સ્ટોર થઇ છે, કહેવાતા ‘સપનાઓ’ના કારણે!

હોઈ શકે કે જે જીનીયસ ભેજાઓ સાય-ફાય મુવીઝ બનાવે છે, “૨૦૦૧: અ સ્પેસ ઓડીસી”, “ઇન્ટરસ્ટેલર”, “અવતાર” કે “ઇન્સેપ્શન” જેવા. તેઓ ખરેખર સફળ રહ્યા હોય છે આવા જ કનેક્શનની મેમરી ને યાદ રાખીને તેના પર કામ કરવામાં. એ કનેક્શન કે જે તેઓએ તેમના પોતાની કે બીજાની સાથે કનેક્ટ થઇને તે વિચારોને ઇન્સ્ટોલ કર્યા હોય છે પોતાની મેમરીમાં. તેમની પાસે કોઈ ઇક્વેશન્સ નથી હોતા. તે ફક્ત સાય-ફાય નોવેલ કે મુવી બનીને રહી જાય છે. અને વર્ષો પછી એ જ બધું હકીકત બનીને આપણી આંખોની સામે આવે છે. કારણ કે એ વિચારો આવ્યા છે એક હકીકતના પેરેલલ યુનિવર્સ અથવા પેરેલલ ટાઈમલાઈન માંથી, ફક્ત એક વિઝ્યુઅલ તરીકે. તેની પાછળ નું બસ એક બ્લરી લોજીક જ દેખાય છે.

લિઓનાર્ડો-દ-વિન્ચી નું કનેક્શન પણ થયું હશે આવા જ પોતાના ‘સ્વ’ સાથે, અને એ બધા જ ચિત્રો એ વિચારોને લઈને તેણે ઉતાર્યા હશે, જે ભવિષ્યમાં(એટલે કે અત્યારના વર્તમાનમાં) આપણે પ્રેક્ટીકલી જોઈ શકીએ છીએ. આપણા મહાન ગ્રંથો પણ લખાયા હોઈ શકે આવા જ કેટલાક કનેક્શન્સને બેઝ લઈને!
હોઈ શકે ને આવું પણ?
આ તો બસ એક ઈમેજીનેશન છે.
અથવા તો નથી.
કદાચ એટલે જ કહેતા હોય છે ને કે, “પહેલા ‘સ્વ’ને ઓળખો, ‘સ્વ’માં ઝાંખો.”

કદાચ મારી લાઈફને જોતા પેલા એલિયનનો પણ આ વિચાર હોઈ શકે છે, કે જે મેં ઝીલી લીધો છે અને અહિયાં આજે અચાનક જ આ બ્લોગ પર ઉતારી દીધો છે.

“થેંક યુ મારા એલિયન-મેન્ટર, આવી મસ્ત મજાની વિચારોની ચેઈનમાં મને સાંકળવા માટે!! થેંક યુ વેરી મચ!!!”

– વિરાજ’સિંહ’ રાઓલ. 😀

કૌંસમાં :~
{[(

એકદમ જ યાદ આવ્યું કે આવી રીતે હું કૌંસમાં લખતો હતો કઈક!! 😛
આજે બસ એટલું જ, કે ઇન્ટરસ્ટેલર ઈઝ અ મસ્ટ ફોર ઓલ ધ ‘ક્રેઝી ફોર સાયન્સ અને સાય-ફાય’ પીપલ.
અને જો તમે બીજા સાય-ફાય મુવીઝ ન જોયા હોય, નોવેલ્સ ન વાંચી હોય કે પછી થીઅરીઝ થી અજાણ હોવ તો પણ આ સાઈટ પર થોડુક વાંચીને જશો તો ચોક્કસ મુવી તમને ‘જુદી જ દુનિયામાં’ અને ‘તારાઓની વચ્ચે'(Interstellar) લઇ જશે અને મજા કરાવશે!! 😀

Enjoy! 🙂

)]}

2 in 1 – “બ્રેકીંગ બેડ” અને “નવસારી”!!

વાત જરા એમ છે કે નવસારી વાળી વાત લખવા માટે મગજમાં બરાબરનો ઉભરો આવ્યો છે, પણ હવે ઘણા ટાઈમ થી બ્રેકીંગ બેડ વિષે લખવાનું કહ્યું હતું છતાં પણ કઈ લખાયું નહિ અને હવે લખવાનો હતો ત્યારે બીજી વાત યાદ આવી ગઈ. એટલે એ હિસાબ થી પહેલા થોડું બ્રેકીંગ બેડ વિષે લખીને નવસારી વિષેની વાત લખીશ. અને એના લીધે આ પોસ્ટ થોડી લાંબી પણ રહેવાની જ…

~~~~> વાત નં.૧) બ્રેકીંગ બેડ(Breaking Bad)ખાલી એક સિંગલ(નોટ સિમ્પલ) આઈડિયાના ઈમ્પ્લીમેન્ટેશનથી ખાલી એક નહિ પણ કેટલી બધી લાઈફ ચેન્જ થઇ શકે છે એ તો બધા ને ખબર જ હોય છે, પણ બ્રેકીંગ બેડ એક એવો ટીવી-શો છે જે આ વાતને જ એક ટોટલી નવા જ લેવલ પર લઇ જઈને બતાવે છે. અને એ આઈડિયાની પાછળ કેટલીક મજબૂરી પણ હોય છે.

આ ટીવી શો કેવો છે અને કેટલા એવોર્ડ્સ વગેરે જીત્યો છે એ વિષે તો ઘણી બધું જગ્યાએ ઘણું બધું લખાઈ ગયું છે પણ મને આ શો ગમવાના ઘણા રીઝન્સ છે જેના વિષે હું વાત કરવાનો છું. અને એ રીઝન્સમાં જો સૌથી પહેલું કઈ આવતું હોય તો એ પરફેક્શન છે. એક-એક સિમ્પલ લાગતા કિસ્સા પણ સીરીયલ ને એક નવો જ વળાંક આપવા માટે કેટલા અગત્યના હોય છે એ વળાંક આવે ત્યાં સુધી આપણને ખ્યાલ પણ ના આવે એવી રીતે મુકેલા છે!!

ક્રાઈમ-ડ્રામા-થ્રીલર ના જોનર વાળી આ સીરીઝમાં હ્યુમરનો એટલો મસ્ત રીતે સંગમ કર્યો છે કે સમજદાર જ સમજી શકે અને એક જીનીયસ જ આવી રીતે હ્યુમર ને આવી સીરીઝમાં આટલા પરફેક્શનથી મોલ્ડ કરી શકે!! અને આ સીરીઝમાં એવા પણ એપીસોડ્સ છે કે જો એમને શોર્ટ મુવી તરીકે પણ કોઈને બતાવીએ દિલ ખુશ કરી જાય!! એમાં એક “ફ્લાય” નામનો એપિસોડ છે કે જેમાં એક માખીને એક જગ્યાએ થી ઉડાડવાની હોય છે અને એજ માખીને બહાર કાઢવા માટે આખો એક કલાકનો આ એપિસોડ જરા પણ બોર કાર્ય વગર ફૂલ એન્ટરટેઈન કરી જાય એવો છે!

હવે બ્રેકીંગ-બેડ ની સ્ટોરી ની વાત કરીએ તો એવું છે કે એક ઓનેસ્ટ અને ખુબ જ સીધા શિક્ષક ને કેન્સર થતા પોતાના પરીવાર માટે પૈસા છોડી જવા માટે થઈને ખાલી એક વાર ડ્રગ્સ વેચવાનો વિચાર કરે છે અને એ વિચાર કઈ રીતે તેમની આખી લાઈફ ચેન્જ કરીને આખા અરીયાના જ નહિ પણ દુનિયાના પણ ઘણા ભાગના ડ્રગ માફિયાઝ ને હચમચાવી મુકે છે તેની પર છે. અને આ સીરીયલ હું સૌથી વધારે એન્જોય એટલા માટે કરી શક્યો કારણ કે મેં આના વિષે કઈ પણ, ક્યાંય પણ, જરાક પણ વાંચ્યું ન હતું…. અને સ્ટોરી અને ઇવન મેઈન કાસ્ટ કોણ છે એનાથી પણ અજાણ્યો હોવાના લીધે જ એકી એક સીનમાં થ્રિલ મળી છે અને સસ્પેન્સ એન્જોય કર્યું છે!

બ્રેકીંગ બેડ ના ક્રીએટર વિન્સ ગીલીગન ને એક ઈન્ટરવ્યૂમાં જયારે પૂછ્યું હતું કે આ શો માટે આઈડિયા ક્યારે અને કઈ રીતે મળ્યો હતો ત્યારે એમને કહ્યું હતું કે તેમને આ ઘણા ટાઈમ પહેલા એક ન્યુઝ પેપર માં હેડ લાઈન વાંચી હતી કે કઈ રીતે કેટલાક શખ્સોએ એક (આર.વી.)કેરેવાનમાં જ મેથામ્ફેટામાઈન(A.K.A. ‘meth’)ની લેબ ઉભી કરી હતી. અને બસ એની પર થી જ તેમને આ શો બનાવવા માટે આઈડિયા આવ્યો હતો. અને આઈડિયા આવ્યો એ પણ એવો જોરદાર કે અત્યારે આ ટીવી શો IMDB ના ટોપ ટીવીશોઝમાં પ્રથમ ક્રમાંક પર છે (એટલીસ્ટ આ લખું છું ત્યાં સુધી તો ખરું જ…)!! અને એ જગ્યાએ એને પહોચાડવા માટે આમ તો વિન્સ એન્ડ ટીમ ની મહેનત તો છે જ પણ દરેકે દરેક એક્ટર્સની પરફેક્ટ એક્ટિંગ પણ જવાબદાર છે!! ખાસ કરીને શો ના બે લીડ એક્ટર્સ!

હવે જો આના વિષે વધારે લખીશ તો કદાચ હું સ્પોઇલર્સ બોલવાનું સ્ટાર્ટ કરવા લાગીશ…. અને એક સિંગલ સ્પોઈલર થી આમ તો મજા બગડે એવું છે નહિ આ શો નું પણ તેમ છતાય બધી મજા ને સુરક્ષિત રહેવા દઈને હવે હું નવસારીની વાત(કે જે આ લખતા લખતા પણ ઘણી વાર અટકી જઈને મેં એ જૂની યાદો માં ડૂબકી લગાવી આવ્યો, એ) શરુ કરવાની છે!! 😀

~~~~> વાત નં. ૨) નવસારી : નવસારીની વાત જરાક એમ છે કે પપ્પાની ટ્રાન્સ’ફરે’બલ જોબના લીધે મને ‘બીજા’ અને ‘ત્રીજા’ ધોરણનો અભ્યાસ નવસારી જેવા એક મસ્ત મજાના સીટીમાં કરવા મળ્યો હતો. આમ જોવા જઈએ તો મને સીટી માં ખાસ તો કઈ એટલું બધું યાદ નથી. જો થોડુક મગજ પર ભાર આપીને યાદ કરવા જાઉં તો મને અજગર જેવી લપસરણી વાળો એક બગીચો યાદ છે, એક ‘બગીચા વાળું’ અને એક ‘ખીચડી મળે એવું’- એમ બે મંદિર યાદ છે, ‘મામાની પેટીસ’ યાદ છે, ‘નંદુ મલાઈનો આઈસ્ક્રીમ’ યાદ છે, મારી સ્કુલ યાદ છે અને ઘર અને આસ પાસ નો થોડોક એરિયા આછો-પાતળો યાદ છે.

પણ આ એ વાતો હતી જે મગજ પર થોડુક(જ) જોર આપું ત્યારે યાદ આવે. પણ એવી વાતો, એવા કિસ્સા, એવી યાદો પણ ઢગલો છે જે વગર જોર આપે રેન્ડમ્લી પણ મારા મગજમાં હરતી, ફરતી અને તરતી રહે છે. એ યાદોમાં પહેલી વાર એકલા દવાની દુકાને જઈને લીધેલી ઉધરસની દવા લીધાનું યાદ છે, પહેલી વાર સ્કુલથી ઘરે એકલા આવ્યાનું યાદ છે, પહેલી વાર કોઈની મદદ લીધા વગર ક્રોસ કરેલો રસ્તો યાદ છે, પહેલી વાર થીએટરમાં જોએલું ઈંગ્લીશ મુવી ‘ટાઈટેનીક’ યાદ છે, અને એકલા એકલા મહોલ્લામાં જાતે જ બનાવેલી ગેમ્સ રમ્યાનું યાદ છે. એ સિવાય મને પહેલી વાર સાઈકલ ચલાવ્યાનું અને મારી પહેલી સાઈકલ લીધાનું યાદ છે, પહેલી વાર જાતે પતંગને ચગાવ્યાનું યાદ છે, અને સ્કુલની ઢગલો વાતો યાદ છે. સ્કુલની એ વાતોમાં મને સર જે.જે. સ્કુલનું રોજ-રોજનું પ્રાર્થના કર્યા પછી એક સમાચાર અને એક સુવાક્ય સાંભળ્યાનું યાદ છે, ત્યાં બનાવેલા મિત્રો મહાવીર, દીપ, રોનક, નીલ, સની યાદ છે અને છોકરીઓની સંખ્યા ક્લાસમાં વધારે હોવાના કારણે એક બેંચ પર ચાર છોકરીઓની વચ્ચે જે રીતે એક છોકરાને બેસાડતા હતા એ તો ભૂલાય એવું જ નથી!! 😀

નવસારીમાં દરેક મિત્રના ઘરે કરેલી મસ્તી અત્યારે પણ આંખ બંધ કર્યા વગર પણ મગજમાં સ્ટ્રીમ થતી દેખાય છે. સ્કુલના આણંદ મેળામાં સ્ટુડન્ટસના જ ઘરે બનાવેલી વાનગીઓ બે-ચાર રૂપિયા આપીને ખાધેલું યાદ આવે ત્યારે એ ટેસ્ટ પણ જીભ પર જાણે આવી આવી ને જતો રહેતો હોય એવું લાગે છે. પણ હવે આ બધું અચાનક યાદ કેમ આવ્યું એવો જો ક્વેશ્ચન મગજમાં થતો હોય તો એનું રીઝન એ છે કે ૧૯૯૯માં છુટા પડ્યા પછી ૨૦૦૮માં ઓરકુટની મદદથી મહાવીર અને દીપ જોડે ફરી થી કોન્ટેક્ટ થયો, જે પછી ફેસબુક અને વોટ્સએપ પર કોમ્યુનીકેશન ચાલુ જ રહ્યું. અને ૧૦ દિવસ પહેલા દીપે ફેસબુક પર એક ફોટોમાં ટેગ કર્યો અને એ ફોટો હતો બીજા ધોરણનો ક્લાસ ગ્રુપ ફોટો! પછી તો યાદો તાજી ના થાય તો નવાઈ!!ગ્રુપ ફોટો- ધોરણ ૨

હવે તો પરમ દિવસ ની વાત કરીએ તો એ દિવસે હું હતો ગાંધીનગરમાં, દીપ હતો કોપરગાવ(મહારાષ્ટ્ર) અને મહાવીર હતો નવસારી… ૩ જુદી જુદી જગ્યા થી અમે વોટ્સએપ પર ના અમારા ગ્રુપ પર વાતો કરતા હતા, વાતો ચાલુ જ હતી અને મારા ઘર ના દરવાજે કોઈ આવતા અચાનક મારી નજર ગઈ એન્ડ આઈ વોઝ સરપ્રાઈઝ્ડ!! એક પ્રી-પ્લાન્ડ સરપ્રાઈઝનો મહાવીર અને દીપનો આઈડિયા ૧૦૦% સકસેસફૂલ રહ્યો હતો!!! મારા દરવાજે આવી ગયા અને મને છેક સુધી જરા પણ ડાઉટ ન થવા દીધો!!!

અને એ સરપ્રાઈઝ મારા અત્યાર સુધી ના બધા જ બર્થડેમાંની સૌથી મોટી સરપ્રાઈઝ બનીને રહી ગઈ!!! બર્થ ડે ના આગળના દિવસે આવીને મારી ખુશીમાં જે વધારો કર્યો છે એ માપી શકાય એવો નથી જ…..!!! ૧૪-૧૫ વર્ષ પછી જો ૩ ફ્રેન્ડસ મળે એટલે શું કર્યું શું ન કર્યું એ ડિસ્ક્રાઇબ કરવું મારા માટે તો ઈમ્પોસિબલ છે ભાઈ! આમ તો આજે જ સવારે એ લોકો ફરીથી નવસારી જવા નીકળી પણ ગયા, પણ અમે ગમ્મે તેટલું પણ સાથે રહ્યા હોત તો પણ એ સમય ઓછો જ પડ્યો હોત….! હવે ડીસ્ક્રાઇબ કરવું અઘરું છે તો ફોટોથી જ ચલાવી લો….

281785_138451206243840_5473060_n

IMG_0188 IMG_0173 IMG_0109theend031_0

કૌંસ માં :~
{[(
“સબસ્ક્રાઇબનું ઓપોઝીટ ડીસ્ક્રાઇબ ન થાય….”(આ તો થયું કહી દઉં… 😉 )
)]}

લવારો, બબળાટ, ધુમાડો અને લંચબોક્સ

આમ તો આ પોસ્ટ બે ભાગમાં આવવાની હતી, જેમાં પહેલા બે શબ્દો પહેલી પોસ્ટમાં(જે પરમ દિવસે રાત્રે પોસ્ટ કરવાનો હતો) અને છેલ્લો વર્ડ અલગ પોસ્ટમાં(જે ગઈ કાલે જ પોસ્ટ કરી દીધી હોત), પણ પરમ દિવસે જ લખવા બેઠો ત્યારે નક્કી કરી લીધું હતું કે બે ની જગ્યાએ એક જ કામ્બાઇન પોસ્ટ સારી પડશે…. અને હા, ત્રીજો વર્ડ જે છે એ બંને પોસ્ટને જોડતી કડી જેવો છે.

ઘણા દિવસોથી એક અગત્યનું કામ-એક અગત્યની મુલાકાત બાકી રહી ગઈ હતી, જે પરમ દિવસે સવાર સવારમાં આવેલા વિચારને લીધે જ અમલમાં મુકવાનું નક્કી કરી દીધું. વિચાર શું હતો એ મને અત્યારે યાદ જ નથી, પણ મુલાકાત થઇ એ વધારે અગત્યનું છે.
અમદાવાદમાં બહુ ખાસ કોઈના ઘરે હું ગયો નથી. અને એમાં પણ આ વખતે એવા એરિયામાં જવાનું હતું જે મેં ક્યારેય જોયો જ ન હતો… પણ જ્યાં સુધી હું ફરેલો હતો ત્યાં સુધી મારી રીતે પહોચી ગયો અને બાકીની સફર યજમાનને જ ફોન કરીને, તેમની જ બાઈક પર બેસીને પૂરી કરી.
અને આમાં આમ તો સસ્પેન્સ જેવું છે નહિ કે હું નામ ગોળ-ગોળ ફેરવીને વાત કરું છું, તમે પણ કદાચ ગેસ કરી જ લીધું હશે કે યુવરાજભાઈ સાથે મુલાકાત થઇ…

પહેલી વખત એવું બન્યું કે કોઈને હું પ્રથમ વાર મળ્યો હોઉં અને આટલી બધી વાતો કરી હોય કે જયારે હું ઘરે પહોંચ્યો ત્યાર સુધીમાં મારું ગળું જ બેસી ગયું! શું વાતો આકરી એ તો કહેવું થોડું અઘરું પડી જશે કેમ કે ક્યાંથી શરુ કરું એજ સૌથી મોટો સવાલ છે, પણ બધું મગજમાં તો મસ્ત સ્ટોર થઇ જ ગયું છે, અને મારી ડાયરીમાં પણ એની એન્ટ્રી પાડી દીધી છે.
ઘરે આવ્યા પછી કઈ બોલાય એવું હતું નહિ તો “સળગતા શ્વાસો”નો જ સહારો લેવામાં આવ્યો, અને રાતના ૧ વાગ્યા સુધી (“ઊંઘી જા હવે..” એવી બુમ સંભળાઈ<મમ્મીની જ તો> ત્યાં સુધી) એજ વાંચ્યા કર્યું…

બીજા દિવસે સવારે ફર્સ્ટ-શોમાં ‘લંચબોક્સ’ જોવાનું વિચાર્યું હતું પણ સવારે શો ના ટાઈમ પર જ ઉઠ્યો, તો પહેલો શો મિસ થયો અને બીજા શોમાં મુવી જોવામાં આવ્યું….
કોઈ કંપની હતી નહિ એટલે એકલા જ એ મુવી જોઈ લીધું, અને એવું થયું કે એજ બરાબર કર્યું…. કોઈ ડીસ્ટર્બ કરવા વાળું હતું નહિ એટલે ‘લંચબોક્સ’ મસ્ત રીતે પચી ગયું. જો કે કોઈ હોત તો પણ ફરક ના પડ્યો હોત, કેમ કે શીરા જેવું એકદમ સરળ મુવી છે કે સીધે સીધું જ ઉતરી જાય અને પેટમાં નહિ પણ ડાયરેક્ટ દિલમાં ઉતરી જાય…
મુવીનું પણ એવું જ છે કે એના વખાણ કરવા કરતા હું એટલું જ કહીશ કે જેમ બને એમ વહેલું જોઈ આવો, એટલે ફરી જોવા જવાની ઈચ્છા થાય તો ચાન્સ મળી રહે… 😉
પ્રોબ્લેમ એ છે કે મુવી જોવા ગયો ત્યારે મોટા ભાગ  ના લોકો ‘ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો’ અને ‘ગ્રાન્ડ મસ્તી’ ની ટીકીટ જ લેતા હતા, અને મારી સાથે મુવી જોવા વાળા બહુ બહુ તો ૨૦ લોકો હશે. અને કદાચ એ જ કારણ થી આ મુવી જલ્દી જ થીએટર્સમાંથી ઉતરી જશે એવું લાગે છે….

હશે ત્યારે… બાઘા મહારાજ કેહ છે એવું “જૈસી જિસકી સોચ”….

અને પેલું ધુમાડા વાળું ક્લીઅર ના કર્યું ને મેં!!
એ તો “સળગતા શ્વાસો”માં પણ સ્મોકિંગ ને મસ્ત રીતે વણ્યું છે(હજુ આખું વાંચ્યા પછી ડીટેઇલમાં લખીશ), અને મુવીમાં પણ એક સીનમાં સીગ્રેતનો ધુમાડો જોઇને એક વાત યાદ આવી ગઈ હતી કે મુવીમાં એક સીનમાં ‘સાજન ફર્નાન્ડીસ’ બાલ્કનીમાં ઉભા રહીને સિગરેટ પીવે છે અને સામેના ઘરમાં રહેતી એક નાની છોકરી એ બાજુની બારી બંધ કરી દે છે. That is something I used to do when my neighbor used to smoke every evening….

આટલું બધું લખ્યા પછી હવે ટૂંક માં કહું તો ૨ દિવસ બહુ જ મસ્ત ગયા અને યાદગાર બનીને રહેશે એવું લાગે છે…. યુવરાજભાઈ સાથેની મુલાકાત અને ‘ધ લંચબોક્સ’ મુવી જયારે યાદ કરીશ તો ફેસ પર સ્માઈલ તો આવી જ જવાની છે…. 🙂

કૌંસમાં :~
{[(
મુવીમાં સાજન મૂવીનું એક સોંગ મસ્ત રીતે વણી લીધું છે, અને રહી રહી ને એ સોંગ મારા ફેવરીટ સોન્ગ્સની યાદીમાં આવી ગયું છે!!


)]}

P.S. : 
મુવીના એક્ટર્સની વાત કરવાની તો રહી જ ગઈ…
આમ તો કરવાની ખાસ એવી કોઈ જરૂર નથી જ, કેમ કે ઈરફાન ખાનની એક્ટિંગ થી તો સૌ કોઈ વાકેફ છે જ. હી ઈઝ લાઈક અ મજીશીયન! અને નાવાઝુદ્દીનની એક્ટિંગ પણ ધાંસુ છે. તેને સૌથી વધારે તો ‘ગેન્ગ્સ ઓફ વાસેપુર’માં એન્જોય કર્યો હતો, તે સિવાય હમણાં જ ૪-૫ દિવસ પહેલા જ જોયેલા ‘બોમ્બે-ટોકીઝ’ જોયું તેમાં તેનો રોલ બાખૂબી નિભાવ્યો હતો.
એ સિવાય નીમરત કૌર ના નામ વિષે સિદ્ધાર્થભાઈના બ્લોગથી જાણ થઇ, અને તે પણ કે આ એક્ટ્રેસ જે જોએલી જોએલી લાગતી હતી તેને આ મુવી પહેલા કેડબરી સિલ્ક ની કમર્શિયલમાં જોઈ હતી. પણ હમણાં IMDB ફેંદતા ખબર પડી કે આ તો ‘લવ શવ તે ચીકન ખુરાના'(અગેઇન અ નાઈસ મુવી!)માં મુસ્કાન નો રોલ ભજવ્યો તે જ છે!!
(થોડુક એડ કરતા કરતા બધું વધારે જ લખાઈ ગયું…. 😀 :P)

છે કોઈ મિનીંગ? – ટચુકડી

“તો તમે એકલા જ ટ્રાવેલ કરો છો બધે?” એમીલીએ ઓલીવરને પૂછ્યું…

ઓલીવર દુનિયાની જાણીતી જગ્યાઓએ દર વર્ષે એક મહિનો રજા લઈને આવી જ રીતે ફરવા નીકળી પડતો હતો. ઓકલાહોમાની એક લોકલ રેસીડેન્ટ એમીલી સાથે તેનો એક પાર્કમાં ભેટો થઇ ગયો હતો અને તેણે તેની સાથે ઓકલાહોમા વિષે જાણવા માટે વાત કરવાનું વિચાર્યું હતું.

“હા, ફેમીલી છે નહિ, ફ્રેન્ડસ બનાવતા ફાવતું નથી, ગ્રુપ્સમાં રહી નથી શકતો, પણ હું તેમ છતાં એન્જોય કરું છું, એકલો છું અને કદાચ એકલો જ રહીશ. આઈ હેવ ધ થિંગ ધેટ એવરીવન વોન્ટ્સ.. ફ્રીડમ, માય ઓન સ્પેસ, મજા છે!” ઓલીવરે ગર્વ સાથે કહ્યું.

“પણ એકલા ટ્રાવેલિંગ કરવામાં મજા કેવી?” એમીલીએ આંખો ઝીણી કરીને પૂછ્યું.

“વેલ, યુ સી, લોકો એડવેન્ચરસ સ્ટોરીઝ વાંચતા હોય છે, અને હું એ સ્ટોરીઝ જીવું છું.” ઓલીવર ભવા ઊંચા કરીને આંખો પહોળી કરીને, હાથ મસળતા એક સ્માઈલ આપતા બોલ્યો, તેમ જાણવા છતાં કે આ જવાબનો પુછેલા પ્રશ્ન સાથે કોઈ સીધો સંબંધ નહોતો.

“એવી સ્ટોરીઝ, એવા એડવેન્ચર્સનો મતલબ જ શું જયારે એ મોમેન્ટ્સ share કરવા માટે કોઈનો સાથ હોય જ નહિ?!” એમિલીના મનમાં ક્યારનોય રમતો પ્રશ્ન તેણે પૂછી લીધો.

એન્ડ ધ ક્વેશ્ચન જસ્ટ લેફ્ટ હિમ સ્પીચલેસ…..

-viraj

TVshowsની સફર (૨)

(પરમ દિવસે રાત્રે લખેલી પોસ્ટ વરસાદના લીધે ઈન્ટરનેટ જતું રહેવા ના લીધે છેક અત્યારે પોસ્ટ કરું છું…. વિચારો!! પરમ દિવસ રાત થી લઈને અત્યાર સુધી ઇન્ટરનેટ વગર!!!)

વરસાદ સરસ મજાનો પડે છે અત્યારે તો અને સવાર સવારમાં મસ્ત પલળ્યો પણ છું, અને એ પલળ્યો એમાં મગજ પર જામી ગયેલી થોડી ધૂળ સાફ થઇ અને યાદ આવ્યું કે બ્લોગ પર ૨૨-૨૩ દિવસ થી કઈ લખ્યું જ નથી મેં!!
આમ તો વિચાર ઘણા આવ્યા, લખ્યું પણ ઘણું પણ પહેલા ની જેમ જ બધું અધૂરું રહી ગયું અને ડ્રાફ્ટની ટોળીમાં ચુપચાપ બેસી ગયું….. અરે ગયા શુક્રવારે તો vlog બનાવાનો વિચાર પણ આવ્યો હતો, અને ઘણું બધું શૂટ પણ કર્યું પણ પાછી એડીટીંગ કરવાની આળસમાં એ પણ અધૂરું જ રહી ગયું….
અને પછી ફરી પાછો સીરીયલ્સ જોવા બેઠો અને યાદ આવ્યું કે સીરીયલ પરની બીજી પોસ્ટ નો વાયદો કરેલો તો લખવું તો પડશે જ ને….
બસ તો ઘણી બધી સીરીયલ્સ જોઇને આવી ગયો પાછો તમને પણ સીરીયલ્સ સજેસ્ટ કરવા માટે…..
પણ હવે લાસ્ટ ટાઈમ ની જેમ રેન્ક્સ નથી આપવા, બસ એમ જ પોઈન્ટ્સ આપીને બધું પતાવી દઈશું 😉 કેમ કે આ લોકો નવી નવી અને એક એક થી ચઢિયાતી સીરીયલો બનાવતા જ જાય છે!!

તો ચાલો નીકળીએ ટીવી પોસ્ટ નંબર-2 ની સફર પર….

#~~> Game Of Thrones :
આગળની પોસ્ટ માં જેમ “ધ બીગ બેંગ થીઅરી” અને “હાઉ આઈ મેટ યોર મધર” ને રેન્ક આપવામાં પ્રોબ્લેમ થયો હતો એવી જ રીતે “ગેમ ઓફ થ્રોન્ઝ” અને “ડેક્ષ્ટર” માંથી કોને ટોપ પર મુકવું તેમાં કન્ફ્યુઝન થતું હતું…(હતું પર વજન મુકજો….).. અને એ થતું હતું ખાલી GOT ના શરૂઆતના એપીસોડ્સ જોતો હતો ત્યારે જ….. પણ પછી તો એવો જકડ્યો છે કે છુટાય જ નહિ… અને એનું રીઝન હતું એક એક થી જોરદાર અપાતા સરપ્રાઈઝીસ!! દરેકે દરેક એપિસોડના એન્ડ પર એવો સીન લાવીને મુકે દેતા કે નેક્સ્ટ એપિસોડ જોઈએ નહિ ત્યાં સુધી આખું અઠવાડિયું એના જ વિચારો આવ્યા જ કરે…. અને એના પછીનો એપિસોડ એનાથી પણ મોટું સરપ્રાઈઝ લઈને આવે….. સરપ્રાઈઝ નહિ, પણ shock વર્ડ વધારે વ્યાજબી છે….
અત્યાર સુધી તો ખાલી સીરીઅલના વખાણ જ કર્યા છે, હવે થોડુક સીરીઅલનું ઇન્ટ્રોડક્શન પણ આપી દઉં….
got21તો હવે આ સીરીયલ છે અબાઉટ પોલીટીક્સ, ફેન્ટસી, મેજિક, યુદ્ધ, બુદ્ધિ અને બળ નું ફૂલઓન ધુંઆધાર ફ્યુઝન. ઘણા બધા અલગ અલગ કુળના રજાઓની મેઈન એવા “કિંગ્સ લેન્ડીંગ” પર રાજ કરવાની ઈચ્છા છે, તલવારોથી બનેલા એ થ્રોન પર વિરાજવાની ઈચ્છા, પણ કારણ અલગ અલગ છે, કેટલાક ને બદલો જોઈએ છે, કેટલાકને રાજ્ય પાછું મેળવવું છે, કેટલાકને જોઈએ છે શાંતિ તો કેટલાક ને પ્રતિષ્ઠા.

આ સીરીઅલ જો તમારે shock અને શોક વગર જોવી હોય તો કઈ પણ અપેક્ષા રાખ્યા વગર જોજો, કોઈ પણ પાત્રના પ્રેમમાં તો પડતા જ નહિ ભૂલે ચુકે….. કેમ કે આ સીરીઅલ જે નોવેલ્સ ની સીરીઝ “અ સોંગ ઓફ આઈસ એન્ડ ફાયર” પર થી બની છે તેના લેખક “જ્યોર્જ આર. આર. માર્ટીન”ના કહેવા પ્રમાણે તે જયારે સ્ટોરી લખવા બેસે છે ત્યારે એવું વિચારે છે કે નોર્મલ રીડર કોઈ કિસ્સાના અંત પછી શું વિચારતો હશે કે આગળ શું થવું જોઈએ?! બસ તો એ ટાઈમે જે વિચાર આવે એ તો નહિ જ લખવાનું, અને પછી લેખક સાહેબ એવું વિચારે છે કે થોડોક હોશિયાર રીડર હશે તે કદાચ કઇક હટકે અને અલગ વિચારશે, તો તે જે વિચારશે તેવું પણ નહિ લખવાનું…… કોઈ હોય તો કોથળામાંથી ઘઉં કાઢે, અને મદારી જેવા બહુ બહુ તો  વીંછી અને સાપ કાઢે, અરે કેટલાક કહેવત ના શોખીનો હોય તો બિલાડું કાઢે કોથળામાંથી, પણ જ્યોર્જ માર્ટીન ભાઈ તો આખલો કાઢે એવા છે….!!

આમ તો આ સીરીઅલ પર રોજ મોટા મોટા આર્ટીકલ્સ લખાય એવું છે…. પણ હવે બાકીની સીરીઅલ્સ પર પણ તો લખવાનું છે ને પાછું…..
જો કે આ બધા કારણ ના લીધે જ IMDBના tvshows ના રેન્કીન્ગ્સમાં “ગેમ ઓફ થ્રોન્સ” નો સેકન્ડ રેન્ક છે….(ફર્સ્ટ એચ-ડી શો એવા પ્લેનેટ અર્થ ના પછી નો રેન્ક!!).

બસ તો હવે વધારે કહીશ તો પાછી સીરીયલ જોવાની મજા બગડશે…..તો હવે બીજી સીરીયલની વાત…

#~~> Arrested Development :
આમ તો એવી કહેવત છે કે ગાંડાઓ ના કઈ ગામ ના હોય, દરેક ઘરમાં એકાદું હોય જ, પણ આ સીરીઅલ માં એવું છે કે એક ને છોડીને આખું પરિવાર જ ગાંડાઓથી ભરેલું છે!! એક્સ-અમીર ગાંડું પરિવાર…. ઇન્ટ્રો માટે આ વિડીઓ જ જોઈ લો, આમ તો સમજી જશો, બાકીનું બધું હું સમજાવી દઈશ 😉

હવે કેટલાક કેરેક્ટર્સનું ગાંડપણ બતાવીએ તો કઇક આવી રીતે બતાવી શકાય.
ઈન્ક્લુડીન્ગ ડાહ્યા એવા માઈકલનું ગાંડપણ….એનાથી જ સ્ટાર્ટ કરીએ…

~>માઈકલ : આ માણસ બિચારો હોશિયાર છે અને તેનું ગાંડપણ એના પરિવાર માટે છે, બિચારો એના છોકરાને રોજ ફેમીલીનું ઈમ્પોર્ટન્સ સમજાવે અને એનું ફેમીલી એને ખોટું પાડે. એની પર દયા ખાતા ખાતા પણ હસવું તો આવી જ જાય….
~>gob : માઈકલનો ભાઈ gob(જ્યોર્જ ઓસ્કાર બ્લુથ) પાગલ છે મેજિક માટે, જે મોટા ભાગે ઉઘાડું જ પડી જતું હોય છે….. મેજિકના મેગેઝીન્સમાં પણ પોલ ખુલવા માટે થઈને તે ઘણી વાર ચમકતો રહેતો હોય છે.
~>જ્યોર્જ માઈકલ : માઈકલ નો છોરો જે બિચારો આમ તો ડાહ્યો અને કહ્યાગરો છે, પણ એની જ કઝીન ના પ્રેમ માં ઘેલો છે!! એ બસ એક જ વાત ની પ્રાર્થના કર્યે રાખતો હોય છે કે તેની કઝીન એડોપ્ટેડ હોય…..
~>બસ્ટર બ્લુથ : માઈકલ નો આ ભાઈ બસ્ટર ખરેખર જ ગાંડો છે, અને “બા બહુ ઓર બેબી” વાળા બા ની ભાષામાં કહીએ તો ગટુ જેવો નાદાન છે, પણ મજા તો આ પણ જબરી કરાવી જાય છે….

આ સીરીયલમાં શરૂઆતના થોડાક એપીસોડ્સ કદાચ થોડાક નોર્મલ લાગે, એટલું હસવું ના પણ આવે, પણ પછી થી જે પક્કડ આ સીરીઅલ જમાવે છે, એ એનું રેન્કિંગ જ કહી દે છે…. સીટ-કોમ્સ માં આ સીરીયલ પ્રથમ નંબર પર છે એઝ પર ધ રેટીન્ગ્સ ઓન imdb.

#~~> modern family :
એક હળવી કહી શકાય એવી કોમેડી સીરીઅલ કે જે ફેમીલી સાથે જોવાની પણ મજા આવે (જો ફેમિલીમાં બધાને ઈંગ્લીશ સીરીઅલ જોવી ગમતી હોય તો… એવું તો ભાગ્યે જ જોવા મળે ને આમ તો?!).
આ સીરીઅલ પણ તમને પેટ પકડીને હસાવે એવી છે, અને બીજી સીરીઅલો કરતા અલગ એ રીતે પડે છે કે આ એક “મોક્યુમેન્ટરી” છે…. કેમ કોર્ડરથી કરેલું હોય તેવું શુટિંગ, એક્ટર્સનું વારે ઘડીએ (વાતચીત દરમિયાન)કેમેરા તરફ નજર કરવું, કેટલીક જૂની યાદો સોફા પર ફેમીલી મેમ્બર જોડે બેસીને કેમેરામેન સાથે share કરે તેવા સીન્સ…. ધેટ’ઝ મોક્યુમેન્ટરી.
હવે સીરીઅલમાં વાત છે એક ત્રણ ફેમીલીની જેઓ અંદરો અંદર સગપણ ધરાવે છે….
એક ફેમીલી “ફિલ ડમ્ફી”નું…. જેમાં તેની વાઈફ, ૨ ડોટર્સ અને એક સન છે….
બીજું ફેમીલી ફિલ ના સસરા નું, જેમાં ફિલની નવી સાસુ અને નવો સાળો છે…
અને ત્રીજું ફેમીલી ફિલના જુના સાળાનું, જેમાં “સાળાનો હસબંડ” અને દત્તક લીધેલી નાનુકડી છોકરી છે.
બહુ મગજ પર લોડ ન લેવો હોય અને મૂડ ફ્રેશ કરવો હોય તો આ સીરીયલ જોવા જેવી છે!!
અને હા બધી સીરીયલ ની જેમ આ સીરીઅલ ના કેરેક્ટર્સની કેરેક્ટેરીસ્ટીક્સ પણ જોરદાર છે, પણ તમને અત્યારે ખાલી મારી ફેવરીટ કેરેક્ટર એવી ફિલની નવી સ્પેનીશ બોલતી સાસુની થોડીક ઝલક બતાવી દઉં….. એ જોયા પછી તો લગભગ તમને સીરીયલ જોવાની ઈચ્છા થશે જ….

બસ તો આની સાથે જ પાર્ટ-૨ પૂરો થાય છે સીરીયલ ની સફર નો… હજુ ઘણી સીરીયલ્સ બાકી છે, જોવાની પણ અને તમને બતાવવાની પણ…..
સો એન્જોય એન્ડ હેવ ફન! 😀

અરે વેઇટ વેઇટ…. કઇક રહી ગયું…. 😛

કૌંસમાં :~
{[(
યુટ્યુબ પર ફરતા ફરતા જ એક મસ્ત એવો આર્ટીસ્ટ દેખાણો કે જે મ્યુઝીક તેના જ શરીર ના અલગ અલગ અંગ અને મોઢેથી કાઢેલા અવાજથી આપે છે….. Alaa Wardi.
આમ તો એ ભાઈ અરેબિયન છે, પણ બોલીવુડના ફેન હોવાના નાતે હિન્દી ગીતો પણ મસ્ત રીતે ગાય છે….. તો આજે એવું જ એક મારું ફેવરીટ અને alaa ના આર્ટથી સજેલું સોંગ તમે પણ એન્જોય કરો…. 😉
પહેલા નશા…..

)]}

લવ સર્કલ, ટ્રાએન્ગલ નહિ….

“યાર સીરીયસ્લી, આ ઉપર વાળો લવસ્ટોરીઝમાં ‘ભૂમિતિ’ શું કરવા ઘુસાડતો હશે??” ધૈવત સોડાશોપ આગળ આવતાની સાથે જ બુમ પાડીને બોલે છે.
નીખીલ અને અમિત ધૈવતની રાહ જોતા જ તેમની રોજની જગ્યાએ ગપ્પા મારતા ઉભા હતા.
“કેમ? લવ ‘ટ્રાએન્ગલ’ બને છે તારી સ્ટોરીમાં?” અમિત ધૈવતની સામે જોઇને પૂછે છે….
લવ જેવો બોરિંગ ટોપિક આવતા જ નીખીલ સોડા લેવા જતો રહે છે…
“સાલા ‘ટ્રાએન્ગલ’ નહિ આખું ‘૩૬૦ ડીગ્રીનું સર્કલ’ બને છે અને એય ખબર નહિ કેટલી ‘ત્રિજ્યા’ વાળું છે!!”ધૈવત કપાળ પર મુઠ્ઠીઓ પછાડતા બોલે છે….
“‘સર્કલ’ બને છે એવું તો ના કહી શકે!! કેમ કે એવી તો કઈ તને ગમાડવાની હતી કે જે તને ના ગમતી હોય!!” અમિત હસતા હસતા બોલે છે….
“હા તો ‘swirl’ કહેજે તું… પણ સાલું ‘ચક્રવૃદ્ધિ’ બનતું જાય છે આ સર્કલ હવે તો…. ક્યાંથી ઘૂસવું એજ ખબર નથી પડતી….” ધૈવત નિસાસો નાખતા બોલે છે…
“ભૂમિતિ ખબર પડી, સર્કલ અને ત્રિજ્યા પણ ખબર પડી, પણ આ ચક્રવૃદ્ધિ ટર્મનો યુઝ કઈ રીતે કરે છે!!” અમિત નવાઈ પામતા પૂછે છે.
“બે લ્યા પેલું મહાભારતમાં આવતું હતું ને….એ….પેલો અભિમન્યુ ઘુસુ ઘુસુ નતો કરતો…એ!!” ધૈવત ફૂલ કોન્ફિડન્સ સાથે અમિતને સમજાવે છે….
અમિત ફેસપાલ્મ આપીને કઈ પણ બોલ્યા વગર ધૈવતની સામે જોયા વગર જ નિખિલની જોડે જઈને સોડાની રાહ જોતો ઉભો રહી જાય છે.

કૌંસમાં :~
{[(
નક્કી તો એવું કર્યું હતું કે બધી ટચુકડીઓ બુધવારે જ પોસ્ટ કરીશ પણ એવું યાદ આવે તો ને!!
અત્યારે તો બસ બધી સીરીયલો જોવામાં જ પડ્યો છું,
અને હા સીરીયલ પર થી યાદ આવ્યું કે મેં સીરીયલ માટે પણ એક સીરીઝ સ્ટાર્ટ કરી હતી ને?!
ચાલો નેક્સ્ટ ટાઈમ એની પર લખીશ…..લગભગ 😛 😉

અને હા, એક ફ્રેન્ડ “તપન”ના બ્લોગ પરથી એક નવી સીરીયલ the goodwin games વિષે જાણ થઇ, તમે પણ એનું ટ્રેઇલર જોઈ લો, અને સીરીયલ વિષે વધારે વાંચવું હોય તો તપનની પોસ્ટ વાંચી લો…. 🙂

બાય ધ વે શાહરૂખ ના ફેન હો તો અને તો જ આ ટ્રેઇલર તમારી માટે છે, ચેન્નાઈ એક્સપ્રેસ નું, ફેન ના હોવ તો ન જ જોતા….

)]}

રીવાઈન્ડ ઇટ, બસ એક વાર…(?)

ફેન્ટસીઝ…..
દરેકની કઈક નહિ ને કઈક ફેન્ટસીઝ રહેલી હોય છે, ક્યારેક નહિ ને ક્યારેક…
એક અલગ દુનિયા દરેકના મગજ માં બનેલી હોય છે જ્યાં તેમની પાસે કઈક સ્પેશ્યલ પાવર્સ હોય, યા તો એ અલગ દુનિયામાં જ કઈક એવી જાદુઈ શક્તિઓ છુપાયેલી હોય…

ફેન્ટસીઝ… દરેક બાળકના બોરડમનો એક દોસ્તાર,
દરેક ડાયરેક્ટર, રાઈટર, પેઈન્ટર, આર્ટીસ્ટ માટે એક ભગવાન,
દરેક જુવાનિયા માટે એક સાથી,
દરેક વૃદ્ધ માટે એક છેલ્લી આશા!

ઓબ્વીયસ્લી, જેમ હું ઘણી પોસ્ટમાં કહેતો આવ્યો છું, મને ઈમેજીન કરવું બહુ ગમે…..
અલગ અલગ ઘણા સુપર પાવર્સ વિષે હું નાનો હતો ત્યારથી લઈને અત્યારે આજ સુધી હું વિચારતો આવ્યો છું, અને વિચારતો જ રહેવાનો છું…. (વિચારને મેં ક્યા જાતા હૈ! 😉 )
ઘણી બધી વસ્તુઓ જે ન હોવી જોઈએ છતાં છે, અને હોવી જોઈએ છતાં નથી તે દરેક બાબતો વિષે હું વિચારતો રહેતો હોઉં છું, અને એમાં જ સૌથી વધારે જે વિચાર મારા મગજમાંથી પસાર થયો છે તે એક રીવાઈન્ડ બટન નો છે…..

એક એવું રીવાઈન્ડ બટન જે પ્રિન્સ ઓફ પર્સિઆ(સેન્ડ્સ ઓફ ટાઈમ)માં બતાવ્યું છે…
પણ થોડાક ચેન્જીસ સાથે….અને હા, કેટલીક કંડીશન્સ સાથે….

ચેન્જીસ/કન્ડીશન્સ :~
~> મુવીમાં બતાવ્યું છે એવું કોઈ ચપ્પુ કે ડીવાઈસ કે એવું કઈ પણ ના જોઈએ, બધું માઈન્ડ થી કન્ટ્રોલ થવું જોઈએ…
~> મુવીની જેમ કોઈ મેજિકલ સેન્ડ કે જે લીમીટેડ માત્રામાં જ હોય એવું નાં ચાલે….(come on, ઈમેજીનેશન છે, બાંધછોડ શું કરવા રાખવાની!?), અનલીમીટેડ પાવર્સ…
~> પાવર ખાલી મારી પાસે જ હોવો જોઈએ… 😀
અત્યારે તો આટલું જ બહુ થઇ ગયું, બાકી કઈ જોઈતું હશે તો પછી કહી દઈશ… 😉

ચાલી જાય ને આવા પાવર્સ?
આ વિચારનું વારંવાર પસાર થવું બટ ઓબ્વીયસ છે, કારણ કે ભૂલોનું થવું પણ એટલું જ નોર્મલ છે. અને કઈ પણ ભૂલ થાય તો સૌથી પહેલો વિચાર જ એ આવે કે યાર, કાશ આવું ન કર્યું હોત, કાશ એક ચાન્સ મળે અને પાસ્ટમાં જઈને આ ભૂલ સુધારી આવું….
કાશ…..
ખાલી ભૂલો જ નહિ, કેટલીક ઘટનાઓ પણ એમાં આવી જ જતી હોય છે….કેટલીક નહિ પણ ઘણી ઘટનાઓ આમ જોઈએ તો, જે આપણા હાથમાં નથી હોતી, લાઈક ડેથ…
પણ સૌથી જરૂરી તો આ પાવર ત્યારે જ લાગે જયારે ખોટા ડીસીઝન્સ લીધા હોય, ખોટી ચોઈસીસ પસંદ કરી હોય, ખોટા સિક્કા હાથ માં આવી ગયા હોય, યુ નો, ખોટા લોકો સાથે ભટકાઈ પડ્યા હોઈએ….
કોઈક વાતમાં ઉતાવળ કરી દીધી હોય, કોઈ વાતમાં જરૂર કરતા વધારે ધીમા પડ્યા હોઈએ, ક્યાંક ખોટા ટાઈમે ખોટા લોકોની સામે અગ્રેસીવ, અફેન્સીવ, તો ક્યાંક ડીફેન્સીવ થયા હોઈએ….
આમ તો આને પણ કહેવાય તો ભૂલ જ, પણ એવી ભૂલ કે જે આપણે કદાચ એ ટાઈમે વિચાર્યું હોત તો પણ જણાઈ ન હોત…. એવી ભૂલ જે કર્યા પછી જ દેખાઈ હોય… જેનો એક્સપીરીયન્સ કર્યા વગર એ ભૂલ છે એવું આપણને ક્યારેય લાગ્યું જ ન હોત…
અને એ તો હવે પાક્કું જ છે કે આવી ભૂલ સુધારવા જઈએ તો પણ મોડું થઇ જ ગયું હોય છે, અને બસ એવી ભૂલ ને બહુ માઈન્ડ પર લઈને રડતા બેસી ન રહીએ એટલે જ “જે થાય છે એ સારા માટે જ થાય છે” અને “આ બધું તો આપણને લેસન આપવા માટે જ થતું હોય છે” જેવી સાંત્વનાઓ અપાતી હોય છે….

હવે તમે જ કહો, આવી ભૂલો માટે તો ખાલી “પેલો પાવર અસ્તિત્વમાં હોત તો કેટલું સારું થાત” જેવા જ વિચારો આવે ને…..
એ સિવાય ઘણી વાર એવું પણ થાય કે કોઈ ઘટનામાંથી પસાર થયા હોઈએ અને આપણે બસ એવું જ વિચારતા હોઈએ કે “આ ઘટના સપનું જ હોય તો સારું….”
અને જો કોઈ ખરાબ ઘટના ઘટી હોય અને તમે એવી આશા રાખતા હોય કે “એ ઘટના સપનું હોય તો સારું” અને પછી ખબર પડે કે એ ખરેખર સપનું જ હતું તો તમે ખરેખર લકી કહેવાઓ! કારણ કે મોટા ભાગે આવું ત્યારે જ થતું હોય છે જયારે આપણે કોઈ બહુ જ મસ્ત મજાનું સપનું જોતા હોઈએ છીએ કે જેમાં આપણી લાઈફના મોટા મોટા સપનાઓમાંથી જ કોઈ એક સપનું પૂરું થતું હોય છે…..
પણ હા, આવા સપનાઓ પણ ઘણી વાર ઘણું શીખવાડી પણ જતા હોય છે…..

હશે હવે, બીજું તો શું કહીએ! આવા ને આવા ઢંગધડા વગરના ઈમેજીનેશન તો હું કરતો જ રહેવાનો છું…. કોણ જાણે ક્યારે રીઅલ લાઈફમાં દેખાઈ આવે! પણ એ વાત પણ ફેંકી દેવા જેવી નથી કે આવા સપનાઓ પર જ પછી ડીપેન્ડન્ટ થઇ ને પડી ન રહેવાય… પણ ઈમેજીન કરવામાંય ક્યા કોઈ નિયમ તૂટે છે 😉

કૌંસમાં :~
{[(
આજની આ પોસ્ટ લખવાનો વિચાર મને યુટ્યુબ વિહાર કરતા મળ્યો, એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા….(આમ જોઈએ તો એના લીરીક્સ વાંચતા વાંચતા કહીએ તો વધારે સાચું ગણાશે).
તો એ સોંગ તો મારે share કરવું જ રહ્યું ને તમારી સાથે…..
તો સાંભળો, અને ખરેખર સમજવાના મૂડમાં હોવ તો લીરીક્સ વાંચો….

)]}

તા.ક. સરસ મજાની સુંદર એવી મોમેન્ટ્સ ફરી જીવવા માટે પણ એ રીવાઈન્ડીંગ વાળો પાવર મસ્ત રીતે કામ લાગે એવો છે…..