વેકીંગ લાઈફ

~~ ‘વેકીંગ લાઈફ’ ( Waking Life​ ) ~~

રીચાર્ડ લીન્ક્લેટરની સ્ટોરી ટેલીંગની સ્ટાઈલ મને માફક આવી ગઈ છે. અથવા તો તેની સ્ટાઈલ એવી છે કે કદાચ જો શાંત મગજથી કોઈ જુએ તો બધાને માફક આવી જાય.

‘બીફોર સનરાઈઝ’, ‘બીફોર સનસેટ’ અને ‘બીફોર મિડનાઈટ’ જોયા પછી આમ તો એ ટ્રીલોજી અને એના ડાયરેક્ટર, બંનેનો ફેન બની જ ગયો હતો (સાથે ઈથન હોવ્કનો પણ!) અને પાછુ બોયહુડ જોયું અને મજા જ પડી ગઈ.

હમણા જ જ્યારે સ્યુસાઈડ સ્કવોડનું ટ્રેઈલર જોયું અને જેરેડ લેટો ના મુવીઝ વિષે થોડું વધારે સર્ચ કર્યું ત્યારે ‘મિસ્ટર નોબડી’ મુવી વિષે થોડું વાંચ્યું અને તેની સ્ટોરીમાં ઈન્ટરેસ્ટ પડતા જોઈ લીધું, અને એના પછી એ મુવી એવી તો હાવી થઇ મગજ પર કે એના વિષે ઘણું બધું વાંચતા વાંચતા ‘ડોન્ની ડાર્કો’ ના થોડા વખાણ પણ વાંચવા મળ્યા… હવે એ મુવી ઘણા સમય થી મારે જોવું હતું, અને આ વાંચ્યા પછી રહેવાયું જ નહિ અને મુવી જોયું, એન્ડ અગેઇન માય માઈન્ડ ગોટ બ્લોવ્ન! અનધર માઈન્ડ બ્લોઇંગ મુવી! ઓલ અબાઉટ થોટ્સ!! ઓલ અબાઉટ કોન્સીક્વન્સીસ! અને થોટ્સ અને ઇલ્યુઝન્સના માટે જાણીતી અને હજુ સુધી ન જોવાયેલી એવી “મેટ્રીક્સ” જોવામાં આવી! અને એ મુવી વિષે એટલું બધું લખાયેલું છે કે કઈ પણ લખીશ તો એ રીપીટેશન જ હશે!

the-matrix-poster1

હવે થયું એવું કે આ બધા મુવીઝ જોયા અને એક ઈચ્છા થઇ કે આવા નવા નવા આઈડીયાઝ વાળા જ નવા નવા મુવીઝ સર્ચ કરી-કરીને જોવા છે!! અને એ સર્ચ કરવા અલગ અલગ મુવી ફોરમ્સમાં આંટા માર્યા, બ્લોગ્સમાં આંટા માર્યા… અને મળ્યું રીચાર્ડનું ‘વેકીંગ લાઈફ’!

Confusedmatthew-WakingLifeMovieReview101-278

સપનાઓની આસપાસ, અથવા તો સપનાઓની અંદર ચાલતું આ મુવી એટલા બધા સવાલોના જવાબ આપી જશે અને જો સવાલ નહિ હોય તો એટલા બદહ સવાલ ઉભા કરી જશે કે મગજ કામે લાગી જશે, પોઝીટીવ વે માં. હોપફૂલી. 😛
સપનાઓ ઉપર પહેલા પણ લખ્યું છે. સપનાઓ ઉપરથી પણ ઘણું લખ્યું છે. અને સપનાઓ પણ મારી એક ડાયરીમાં લખ્યા છે. સપનાઓ વિષેના મુવીઝ પણ ઘણા જોયા છે. ‘ઇન્સેપ્શન’, ‘મિસ્ટર નોબડી’, અને હવે ‘વેકીંગ લાઈફ’. પણ જેટલું મને ઇન્સેપ્શન ટચ નકારી શક્યું એટલું બાકીના બે મુવીઝ કરી ગયા. કદાચ એનું રીઝન એ હતું કે હું બાકીના બંને મુવી સાથે ઘણું એવું ખુદને રીલેટ કરી શક્યો. હવે એ રીલેટ કરવા પાછળનું રીઝન એટલું મોટું છે કે એના વિષે એક આખી અલગ પોસ્ટ જ લખવી પડશે. (અને કદાચ એવું પણ થાય કે એ પોસ્ટ લખવા વિશે જો વિચારવા બેસીસ તો કદાચ વિચારવામાં ને વિચારવામાં પોસ્ટ કા તો બહુ લાંબી થઇ જશે, કા તો લખાશે જ નહિ!) પણ ટૂંકમાં કહું તો ઈટ હેઝ સમથીંગ અબાઉટ માય (એમ.બી.ટી.આઈ.)પર્સનાલીટી ટાઈપ.

હવે વેકીંગ લાઈફની વાત રીલેત કરવાનું મેઈન રીઝન તો સપનાઓ અને સપનાઓમાં થતી વાતો, સપનામાં આવતી અજીબ અજીબ ઘટનાઓ, અલગ અલગ સપનાની સ્ટાઈલ્સ, સપના પાછળનું સાયંસ, સપનાઓ પાછળની ફિલોસોફી અને સપનાઓની અંદર હોવા છતાં પણ જાણવું કે આ સપનું છે અને બે વાર ઉઠ્યા પછી પણ એજ સપનામાં રહેવાનું નું અનુભવવું. આમ તો એ વિષે પહેલા પણ બે ‘અલગ(1)’ – ‘અલગ(2)’ પોસ્ટમાં ઘણું લખેલું છે. એના ઉપરથી જ એક થીઅરી વિશે પણ લખેલું અને થયું એવું કે એવી જ કોઈ થીઅરી આ મુવીમાં પણ ડિસ્કસ થાય છે.
આ મુવી એવું છે કે એ મુવી મેં જેટલું એન્જોય કર્યું છે એટલી સારી રીતે હું લખી નહિ શકું. બીકોઝ નોટ એવેરીથીંગ કેન બી ડીસ્ક્રાઇબ્ડ વિથ symbols (known as language)! અને એટલે જ આ મુવી વિશે વાંચવા કરતા એ મુવી જોઇને અનુભવ કરવા જેવું છે! તો તક મળે તો આ મુવી ખાસ જોજો! અને જો ઓલરેડી જોયું હોય તો આપના આ મુવી વિશેના વિચારો જાણવા ખુબ જ ગમશે અને ના જોયું હોય તો જોઈ લો એ પછી પણ કમેન્ટ ચોક્કસ કરજો. I would love to discuss this movie! 🙂

અને અહિયાં મેન્શન કરેલા મુવીઝ જેવા બીજા કોઈ મુવીઝ પણ હોય તો પ્લીઝ સજેસ્ટ! અત્યારે ચસ્કો લાગ્યો છે આવા મુવીઝનો તો બસ માણી જ લેવા છે હવે! 🙂 🙂

કૌંસ માં:~
{[(
સપનાઓ અને તેના ઇન્ટરપ્રીટેશન વિશે Sigmund Freud અને Carl Jung એ ઘણું એવું લખ્યું છે, પણ શું લખ્યું છે અને કેટલું લખ્યું છે એ ડીટેઇલમાં તો નથી ખબર પણ તેની ઉપર લખાયેલા ઘણા આર્ટીકલ્સ વાંચ્યા. તેમ છતાં ખરેખર સપનાઓ શું છે તેના વિશે કોઈ બુક વાંચવાની પણ ઈચ્છા તો છે જ. અને કોઈ ફિક્શન પણ હશે તો ચાલશે, કોઈ પણ વાર્તાઓ જે આવી જ કોઈ થીમ પર બેઝ્ડ હોય જે તમારા ધ્યાનમાં હોય તો જરા એ પણ સજેસ્ટ કરજો. 😀

બાકી ત્યાં સુધી આ ટ્રેઇલર એન્જોય કરો!

અને ‘ડોન્ની ડાર્કો’માં એક સોંગ સાંભળેલું, જે એવું તો મગજમાં ઘૂસ્યું કે સાંભળતાની સાથે જ ફેવરીટ બની ગયું! 😀


)]}

Advertisements

ફરી ‘ને ફરી

એ: “કેટલી વાર લખીશ આ?”
હું: “નથી ખબર….”
એ: “કોઈ મતલબ છે તો?”
હું: “નથી ખબર…”
એ: “તો સમય કેમ વેડફે છે?”
હું: “ડોન્ટ આસ્ક”
એ: “કેમ ન પૂછું?”
હું: “પૂછવાનું કોઈ કારણ?”
એ: “સમય!!!”
હું: “શું છે સમય?”
એ: “નથી ખબર…”
હું: “બસ એટલે જ લખીશ…અને લખતો જ રહીશ… આ ‘ને આ જ, ફરી ‘ને ફરી.”

-વિરાજ રાઓલ

સ્ટોરી ~ એપ્રિલનો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!

ઉપરનો કૌંસ:~
{[(
એપ્રિલ ૨૦૧૨માં એક સ્ટોરી લખી હતી, એ સ્ટોરી લખવાનું રીઝન એ હતું કે ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો, અને મારે પથારી લઈને નીચે ભાગી આવવું પડ્યું હતું. રાતના ૨-૩ વાગ્યે. અને એ વખતે જ એકદમ મગજમાં એક સ્ટોરી આવી ગઈ હતી જે મેં લખી દીધી હતી. એ પછી coincidentally ૨૦૧૩ અને ૨૦૧૪માં પણ ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો. પણ ૨૦૧૫માં ૧૫ એપ્રિલમાં જ વરસાદ પડી ગયો અને થોડુંક ખોટું લાગ્યું હતું મને. પણ આજે એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા મને અચાનક એ સ્ટોરી યાદ આવી અને એની સિકવલ લખવાનો વિચાર આવ્યો!

આ સ્ટોરીનો પ્રથમ ભાગ તમે વાંચીને આ વાંચશો તો વધારે મજા આવશે!

અને એ વાંચ્યા પછી જો આ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા આજનો લખેલો ભાગ વાંચશો તો ચોક્કસ એક અલગ જ મજા આવશે. 🙂

)]}

અત્યારે જુન હોવા છતાં પણ ગરમીનો ત્રાસ છે, પણ એપ્રિલ નો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!
બે મહિના થયા હતા સ્તુતિને મળ્યે. એક્યુરેટલી જોવા જઈએ તો ૧ મહિનો અને ૧૪ દિવસ.
નવી શરૂઆતનો સંકેત દેખાયો તો હતો…પણ…
~~~~~~~~~~

“ભૂલ મારી પણ હતી અને મારે જ સમજવું જોઈતું હતું, that your career was important too, and not only I. કદાચ હું પણ નાસમજ હતી એ વખતે.” આ શબ્દોની સાથે આવેલી સ્માઈલ જ સૌથી મોટો સંકેત દેખાડી રહી હતી. અને ઓછું હોય એમ એના આઈ-પેડમાં યુ-ટ્યુબ પર કોઈ અજાણી સિંગરના અવાજમાં મેહદી હસનનું “રંજીશ હી સહી” વાગી રહ્યું હતું. એક તરફ એની સ્માઈલ જોઇને મારા મગજમાં રહેલા બધા જ શબ્દો ગાયબ થઇ ગયા હતા, અને બીજી તરફ ગીતના શબ્દો માહોલને મારા માટે વધારે જ heavy બનાવી રહ્યા હતા.

“किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम, 
किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम…”

ગીતની આ કડી વાગી અને સ્તુતિની પેલી સ્માઈલ પણ જતી રહી સાથે. તે અચાનક જ કઈ પણ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહી. અને થોડી વારમાં જ રસોડામાંથી સ્ટીલના ગ્લાસમાં પાણી લઈને આવી અને પાણી મારી સામે ધરતા જ કહ્યું, “I hope you still prefer your water steelના ગ્લાસમાં જ…”

મેં ગ્લાસ હાથમાં લીધો. હજુ પણ પેલી સ્માઈલમાં જ ખોવાયેલો હતો હું. શું બોલવું એ સમજાયું જ નહિ. આંખો બંધ કરી, અને એક જ ઘૂંટમાં બધું પાણી પી લીધું. તરસ્યો હતો એટલા માટે નહિ, પણ ગ્લાસમાં જે પાણી હતું એમાં મારી આંખનું પાણી પડે નહિ એ માટે. થોડી વાર આંખો બંધ જ રાખી. પેલું સોંગ હજુ પણ વાગી રહ્યું હતું. કદાચ તેણે કોઈ પ્લે-લીસ્ટ બનાવીને તે સોંગને રીપીટ મોડ પર રાખ્યું હશે તેવું લાગ્યું.

“आ फिरसे मुझे छोड़ के जाने के लिए आ, रंजिश ही सही….”

આ કડી ફરી વાગી રહી હતી, અને પેલું અટકી રહેલું ડાબી આંખનું પાણીનું ટપકું રોકી ન શક્યો હું. આંખથી ટપકીને ગાલથી સરકતું એ આંસુ મારી થોડી વધી ગયેલી દાઢીમાં આવીને સંતાઈ ગયું, પણ મારી ફીલિંગ સંતાઈ ન શકી. I was feeling the guilt for what I had done. “Can you please..”
હું આટલું જ બોલ્યો અને સ્તુતિએ સોંગ બંધ કરી દીધું.
“No, આ તો જસ્ટ સોંગ ચેન્જ કરવાનું કહેતો હતો. પણ, You know, I don’t have words to share. અચાનક જ સવારે વરસાદ પડ્યો અને ખબર નહિ કેમ, બધું જ યાદ આવી ગયું. બે વર્ષ પહેલા સેમ આવું જ એપ્રિલમાં માવઠું પડ્યું હતું. અને આજ સવારનો વરસાદ ભલે એટલો વધારે નહોતો, મને બહુ જ heavy લાગ્યો. બે વર્ષ! કરીઅરમાં ભલે થોડોક આગળ વધ્યો, પણ ‘થોડોક’ જ વધ્યો. એક સકસેસ માટેની સેલ્ફ હેલ્પ બુક વાંચી હતી ત્યારે, જેમાં ઈમોશન્સ, ફીલિંગ્સ વગેરેને અવરોધ તરીકે દર્શાવ્યા હતા. અને એ વાંચ્યા પછી તો કરીઅર વિષે વિચાર્યા કરતા છુટા કેમ પડવું એ જ વિચાર વધારે આવતો હતો. એક જુસ્સો હતો સિંગર બનવાનો. નવા નવા કોન્ટેક્ટસ બની રહ્યા હતા અને કેમ પણ કરીને ઊંચાઈ હાસિલ કરવી હતી. એ વખતે એ ઊંચાઈના સપનાના પડછાયામાં તારા તરફથી મળતો સપોર્ટ, તારો પ્રેમ ખરેખર કેટલા પ્રબળ ફેકટર્સ હતા મારી સફળતા માટે, તે જોઈ જ ન શક્યો હું! બે વર્ષમાં જ્યાં પહોંચ્યો ત્યાં સફળતાનો એક કોળિયો છે, પણ ત્યાં એકલતા છે. અને એ કોળિયો share નહિ કરું ત્યાં સુધી એ થાળીમાંથી બીજો કોળિયો લેવાની ન તો ઈચ્છા થાય તેમ છે ન તો મારી તાકાત છે કે બીજો કોળિયો લઇ શકું હું તારા વગર.”
સ્તુતિ કઈ પણ બોલ્યા વગર સાંભળી રહી હતી. એની આંખમાં પાણી પણ દેખાતું હતું. મેં તેમ છતાં પણ બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું.
“મારે મારી સફળતા તારી સાથે share કરવી છે. હું અહી આવ્યો ત્યારે મને આશા પણ નહોતી કે તું મારી સામે પણ જોઇશ! બે વર્ષ પહેલા તારી આંખમાં વરસાદમાં ધોવાઈ રહેલા તારા એ આંસુ મને સાફ દેખાઈ રહ્યા હતા પણ એ વખતે મારી આંખો તેને ઇગ્નોર કરવા માટે જ તૈયાર થઈને બેઠી હતી. I have always been selfish, અને કદાચ અત્યારે પણ હું સેલ્ફીશ જ બની રહ્યો છું એક રીતે. પણ હું તને મારા સેલ્ફમાં સમાવવા માંગુ છું. સેલ્ફીશ બનીને આપણી ખુશી જોવા ઈચ્છી રહ્યો છું. એ વખતે તારા આંસુ જોઇને એક જ બીક લાગી રહી હતી કે તું ક્યાંક તારા મજાકિયા સ્વભાવને ખોઈને લોકો પર ભરોસો કરવાનું ખોઈ ન બેસે! આજે મને તારો ભરોસો જોઈએ છે. મારે તારા સપનાઓ જાણવા છે સ્તુતિ. અને એ સપનાઓ બસ જાણવા નથી, પણ તેમને પુરા કરવા માટે જે પણ કરી શકું એ કરવું છે. મારા સપનાઓની સફળતાનો સ્વાદ અને તારા સપનાઓ પુરા કરીને તેની ખુશીનો પણ સ્વાદ મારે તારી સાથે જ લેવો છે. સ્તુતિ, બે વર્ષ પહેલા મેં જે પણ કર્યું, I’m going to regret that for my whole life. એ ભૂલ ફરી તારી સાથે તો હું સપનામાં પણ ન કરી શકું, પણ બીજા સાથે ન કરું એ માટે તારી સલાહ, તારો સપોર્ટ અને તારો પ્રેમ ઝંખું છું.” આટલું બોલીને હું ચુપ થઈને સ્તુતિની સામે જોઈ રહ્યો.

સ્તુતિની આંખમાં જે થોડી વાર પહેલા પાણી દેખાતું હતું, તે પાણી હવે ત્યાં હતું નહિ. જાણે એની આંખો એ આંસુને પી ગઈ હોય. સ્તુતિએ તેની નજર બાજુમાં ફેરવી લીધી હતી એ દિવસે આટલું કહેતી વખતે કે, “મેં ભૂલ તારી માફ કરી. પણ મારી એક સ્માઈલ જોઇને તે વિચારી લીધું કે હું હજુ પણ એકલી હોઈશ?” સ્તુતિ આટલું બોલીને જ ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લઈને રસોડામાં જતી રહી.
~~~~~~~~~~

નવી શરૂઆતનો સંકેત તો દેખાયો હતો….પણ એ સંકેત આવું સરસ પરિણામ લાવશે તેવું ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું મેં.
સ્તુતિને ખબર હતી કે હું હમેશા તેને જુઠું બોલતા પકડી જ પાડું છું, એટલે જ એ દિવસે તેણે નજર ફેરવીને બસ મને હેરાન કરવા માટે થઈને ‘એકલી ન હોવા વાળી વાત’નો shock આપ્યો હતો. એની વાત જો કે સાચી હતી. મેં તે વિષે જરાય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ મેં એ પણ ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે સ્તુતિને હમેશાથી રાઈટર બનવું હતું. ન તો મને એ ખબર હતી કે છુટા પડ્યાના છ મહિના પહેલા તેણે તેની પ્રથમ નોવેલ લખવાની શરૂઆત કરી હતી, જેનો અંત તેણે હજુ સુધી પણ લખ્યો ન હતો. અને તે પણ ખબર નહોતી કે તે એક એડ એજન્સીમાં કોપીરાઈટર તરીકે કામ કરી રહી હતી, being an engineer!

પણ મને એ વાતની ખબર ચોક્કસ છે કે તેની પ્રથમ નોવેલના છેલ્લા ચેપ્ટર પર એ અત્યારે કામ કરી રહી છે અને એ પણ ખબર છે કે તે આજે તે નોવેલ પૂરી કરીને જ રહેશે અને પૂરી નહિ કરે ત્યાં સુધી કોઈને એના રૂમમાં પણ નહિ આવવા દે!
વેલ, જોરદાર વાત એ છે કે તેની નોવેલનું ફક્ત શરૂઆતનું એક જ ચેપ્ટર વાંચીને મારો પબ્લીશર ફ્રેન્ડ (કોન્ટેક્ટસ કામ તો લાગ્યા જ) એટલો ખુશ થઇ ગયો હતો કે તેણે શ્યોરીટી સાથે આ નોવેલના સકસેસ માટે પાર્ટી અરેંજ કરવાનું કહી દીધું હતું. અને સ્તુતિને જે વાતની ખબર નથી તે વાત એ છે, કે આજે રાત્રે જ મેં એના માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી અરેંજ કરી છે!
And guess what!! આટલી વાત કરી ત્યાં સુધી બહાર ધીમા ધીમા વરસાદના છાંટા ચાલુ થઇ ગયા છે. અને કદાચ સ્તુતિના રૂમનો દરવાજો ખુલી રહ્યો છે, છેલ્લું ચેપ્ટર પતાવી દીધું લાગે છે! 🙂
અને પેલી સરપ્રાઈઝ વાળી વાત અત્યારે આપણી વચ્ચે જ રાખજો…Shhhhhh…. 😉

નીચેનો કૌંસ:~
{[(
‘રંજીશ હી સહી’નું ઓરીજીનલ version અને કોક-સ્ટુડીઓનું version પણ સાંભળતા જાઓ હવે!! 😀


)]}

ટચુકડી : “પણ મમ્મી અને બા તો…”

“તમે વાત કરી ક્રીશીવ જોડે?” પલ્લવી અજયને પૂછે છે.
“કઈ વાત?” અજય ચાનો કપ બાજુમાં મુકતા પૂછે છે.
“એજ કે એ જેની જોડે આખો દિવસ વાતો કરે છે એ ખરેખર છે જ નહિ…”
“ઓહ! એનો ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડ? કરીએ ચાલો આજે વાત….” અજય પલ્લવીને સ્માઈલ આપીને કપ હાથમાં લઈને છેલ્લી ચૂસકી ભરીને ક્રીશીવને બુમ પાડે છે.
ક્રીશીવ તરત જ હીંચકા પરથી ઉતરીને દોડતો દોડતો આવે છે અને અજયના ખોળામાં આવીને બેસી જાય છે.
અજય ક્રીશીવના વાળ ફેંદીને મસ્તી થી વ્હાલ કરતા પૂછે છે, “બેટા, એક વાત ખબર છે તને? તારો જે ફ્રેન્ડ છે ને….”
“નુંનું! એની જ જોડે બેઠો હતો હું બહાર…”, ક્રીશીવ પપ્પાની વાત અડધે જ કાપતા બોલે છે, “અરે આજે…”
અજય પણ ક્રીશીવની વાત અધુરી કાપતા, સમજાવતા કહે છે, “બેટા એ ખરેખર છે નહિ. એ બીજા કોઈને નથી દેખાતો…. પછી એની જોડે વાતો કરીશ તો લોકો તને ક્રેઝી કહેશે….”
ક્રીશીવ વિચાર્યા વગર તરત જ જવાબ આપે છે, “હું તો ખાલી વાતો કરું છું, બા અને મમ્મી તો પેલા કાન્હા સાથે વાતો બી કરતા હોય છે અને ખાવા પીવાનું બી આપે છે…એ પણ ક્યાં કોઈ દિવસ દેખાય છે…. તો મમ્મા અને બા પણ ક્રેઝી છે?”
અજય આગળ કઈ સમજાવ્યા કરતા ક્રીશીવના ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડને સમય પર જ છોડવાનું નક્કી કરે છે.

how? exactly કઈ રીતે? (100!!!)

“મતલબ કોઈનો વાંક છે જ નહિ?” મેં પૂછ્યું.
“ના” એણે હાથ આગળ લાવીને, આંખો પહોળી કરીને આગળની એની બધી વાતો માટે એ કેટલો શ્યોર હતો એ દર્શાવતા કહ્યું.
“મતલબ…સમજાયું નહિ યાર, થોડું ડીટેઇલમાં કેહ. How.Exactly.Does.It.WORK???” બધું મારા મગજની એકદમ દુરથી બાઉન્સ થઇ રહ્યું હતું.
“જો, તે કહ્યું કે ઓલ ધ કીલર્સ શૂડ બી કીલ્ડ, રાઈટ?”
“હા….”
“તો એમને મારવાથી એમને મારવા વાળો પણ કીલર થઇ ગયો, રાઈટ?
“અમ….હા?”
હા. મતલબ એમને પણ મારવા પડે? એઝ ધેય આર ઓલ્સો કીલર્સ….?”
“હા…” હવે હું વધારે ગૂંચવાઈ ગયો હતો. પણ એણે બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું, “મતલબ કે આપણે એમને મારીશું, એ આપણને મારશે, અને બધું બેલેન્સ થઇ જશે….સમજાયું?”
“ના, ના……. કઈ રીતે યા…..ર!!!? બેલેન્સની વાત જ ના આવે ને!” હું ઉભો થઇને આંટા મારવા લાગ્યો આગળ પાછળ. મને લાગતું હતું કે નવીન સમજતો જ ન’તો જે હું કહેવા માંગતો હતો. એ બસ કદાચ એની જ વાત લઈને બેસી ગયો હતો અને એણે માનવું પણ નહોતું.
“ત્યાં જ તો તુ નથી સમજતો ને…. તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે.” એણે થોડા મોટા અવાજ સાથે કહ્યું, કેમ કે હું આંટા મારતા મારતા થોડો વધારે જ દુર જતો રહ્યો હતો, અજાણતા જ, વિચારોમાં.
“ક્યાંથી ખોટી રીતે યા…..ર!!!?? લોકો જો એકબીજાને આમ ને આમ કાસ્ટ, રીલીજ્ય્ન એન્ડ કન્ટ્રી એન્ડ ઇવન સ્ટેટ્સ ના નામે જો મારતા રહે તો બેલેન્સ કઈ રીતે??? મરવાના હુમન્સ જ છે ને!! કેવું બેલેન્સ? કાસ્ટનું કે રીલીજ્ય્નનું? તને લાગે છે કે ધ યુનિવર્સ વર્ક ઓન ધ બેઝીઝ ઓફ ધીઝ થીંગ્ઝ??” આખરે મારા વિચારોને કઈક શબ્દોમાં ઢાળીને મેં એને પૂછી જ લીધું જે પૂછવું હતું.
નવીન બસ નિ:સાસો નાખતો હોય એ રીતે હસ્યો, મારી સામે જોયું, અને કહ્યું, “સી, મેં કહ્યુંને! તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે. અને હા, તુ જ ખોટી રીતે જુએ છે, હું નહિ.”
“અમ….કેર ટુ એક્સ્પ્લેઇન, સર?” મેં સાર્કેસ્ટીક ટોન માં પૂછ્યું.

“સી, એ વસ્તુ ભૂલી જા કે તુ કઈ કાસ્ટનો છે, ઓકે? એ પણ ભૂલી જા કે તુ હ્યુમન છે. તુ જસ્ટ એક ક્રીચર છે ધેટ લીવ્સ ઓન ધીસ પ્લેનેટ અર્થ. ઓકે?”
“અ….” હું હજુ કન્ફયુઝ હતો.
“હવે જો, વિચાર કે તારી પાસે એક બાસ્કેટ છે, એન્ડ ઇન ધેટ બાસ્કેટ યુ હેવ ટુ પુટ સમ બલૂન્સ.હવે એ તું એક એક કરીને એમાં બલુન્સ નાખતો જાય છે, એકદમ આરામથી, તારે મથવું નથી પડતું. ઓકે? અને પછી એવો ટાઈમ આવે છે, કે…”નવીન અટકી જાય છે અને મારી સામે જુએ છે કે હું ધ્યાન આપું છું કે નહિ.
“બલુન્સ? આનું મારા કોઈ ક્રીચર હોવા સાથે રીલેશન?” હું પૂછવા જતો હતો પણ પૂછ્યું નહિ. મારે લીન્ક તુટવા નો’તી દેવી. હું જસ્ટ નોડ કરું છું.
નવીન કન્ટીન્યું કરે છે, “અને ટાઈમ એવો આવે છે કે હવે બલુન્સ અંદર સમતા નથી, એક બીજા સાથે અથડાય છે, દબાય છે. અને હવે તારે મથવું પડે છે બલુન્સને મવડાવવા માટે. તુ એક બાલુન નાખે છે તો બીજું બહાર નીકળી જાય છે, અને તુ ફરી બીજું નાખવા જાય છે ત્યાં બીજા બે બલુન્સ બહાર નીકળી જાય છે. અને હવે તને થાય છે કે તુ વધારે ને વધારે ફુગ્ગા સમાવવા માંગે છે, એક પણ ફુગ્ગો બહાર ન જાય એ રીતે. તુ બાસ્કેટને એના કવર થી ઢાંકી દે છે અને ઉપર એક હોલમાંથી એક એક બલુન એડ કરે છે. હવે ફુગ્ગા બહાર નથી આવતા, પણ અંદર દબાતા જાય છે. અને એ ફુગ્ગાઓને બહાર નીકળવા માટે જગ્યા નથી મળતી. અને એક એક કરીને જેમ જેમ તુ મારી-મચડી ને ફુગ્ગાને અંદર એડ કરે છે એમ એમ બાસ્કેટની કઈક નહિ જેવી રફ સપાટીના લીધે એક ફુગ્ગો ફૂટી જાય છે, અને એના ફૂટવાના લીધે એની બાજુના કોઈ ફુગ્ગાને થોડું નુકશાન પહોંચે છે અને એ પણ થોડા પાતળા થઇ જાય છે, અને હવે ફરી બીજો ફુગ્ગો એડ કરતા એ ફૂટે છે. કેટલાક ફુગ્ગા તારા હાથમાં જ ફૂટી જાય છે. પણ અંદર ફુગ્ગાઓની સંખ્યાનું એક એવરેજ બેલેન્સ બનેલુ રહે છે.” આટલું કહીને નવીન મારી સામે જોઈ રહે છે. એવી રાહ જોઇને કે હું સમજી ગયો હોઈશ, ડાઈરેક્ટ વાત કહ્યા વગર પણ.

“અં…. કદાચ હું સમ્જ્યો તુ શું કહેવા માંગે છે…”
“કદાચ??” નવીન થોડું હસીને પૂછે છે.
“અં….મતલબ બેલેન્સ પ્રજાતિનું થાય છે. નેચરનું થાય છે? આઈ મીન, જે જગ્યાએ હ્યુમન્સની જરૂર નથી ત્યાંથી કોઈ નહિ ને કોઈ કારણથી એ ગાયબ થાય છે, રાઈટ? અને જ્યાં જરૂર છે ત્યાં એ લોકોને માઈગ્રેટ થવા માટે નેચર મજબુર કરે છે? લોકો નહિ પણ નેચર ડીસાઈડ કરે છે બધું?” હું થોડું થોડું સમજવા લાગ્યો હતો.
“યેસ, બરાબર ડાઈરેકશનમાં જઈ રહ્યો છે. બટ ખાલી પ્રજાતિઓનું જ નહિ, આખા યુનિવર્સનું બેલેન્સ છે. પણ અત્યારે આપણે ફક્ત હ્યુમન્સ પર જ ફોકસ કરીએ છીએ.અને નેચર ડીસાઈડ કરે છે, પણ એક પેટર્ન….” નવીન અટકી ગયો અને તેના ગાલ પર અંગુઠાનો નખ ફેરવવા લાગ્યો. એની આંખોમાં કઈક અલગ ચમક હતી.
“સો, વ્હોટ ઈઝ નેક્સ્ટ? ડિસ્કશનનું ક્ન્ક્લુઝન?” નવીને આમ તો મને ગૂંચવી દીધો હતો, પણ એની વાતમાં દમ પણ હતો.
“ઈટ ઈઝ જસ્ટ ધ બીગીનીંગ. હજુ ઘણું સમજાવવાનું છે. આ ફક્ત એક ડેમો ડિસ્કશન હતું. હજુ ઘણા સેશન્સ બાકી છે. વેલકમ ટુ ધ ક્લબ, શાલીન!”

– Virajsinh Raol & Ronak HD

કૌંસ માં :~
{[(
Wait for it… 😉
)]}

P.S. It’s 100th post!!
મને તો એમ જ હતું કે થોડી ઘણી પોસ્ટ્સ થશે ત્યાં સુધી તો મારી આદત પ્રમાણે મારી લખવાની આદત પણ બંધ થઇ જશે અને કઈક નવું ભૂત ચઢશે. નવું ભૂત ચોક્કસ ચઢ્યું (નવા ભૂત વિષે ફરી ક્યારેક લખીશ) પણ લખવાનું ભૂત મસ્ત રીતે ચોંટીને બેઠું છે અને મને મજા પણ કરાવે છે! જો આ બ્લોગ ઉપર પણ કોઈ વાંચવા વાળું કે કમેન્ટ કરવા વાળું ન હોત તો શરૂઆતની ૧૦-૧૨ પોસ્ટ પછી આ બ્લોગ પણ ધૂળ ખાતો થઇ ગયો હોત, પણ એક-એક કમેન્ટ અને એક-એક વ્યુવ મને લખવા માટે જોઈતું પરિબળ બની રહ્યું છે. મને હેલ્પ કરતુ રહ્યું છે અને કરતુ રહેશે જ!!
Thanks to each and every one for helping me getting better at writing. તમારી કમેન્ટ્સથી મને ઘણું બધું શીખવા મળ્યું છે. બીજા બ્લોગર્સના બ્લોગ વાંચીને તો એનાથી પણ વધારે શીખ્યો છું. અને આઈ હોપ કે તમારા જેવા હેલ્પફુલ ક્રિટીક્સ મળતા રહે. 🙂
બાકી મારા બ્લોગની ૧૦૦મી પોસ્ટની પાર્ટી છે, તમારા નજીકના પાણીપુરી/પીઝા/વડાપાવ/દાબેલી વાળાના ત્યાં જઈને મારા બ્લોગનું નામ દઈને જેટલું ખાવાની ઈચ્છા હોય એટલું ખાઈ આઓ! અને પૈસા આપીને એમને મદદરૂપ થાઓ, પુણ્ય મળશે… 😀 😉 😛

મારો લવારો ‘ને મ્યુઝીકનો સહારો ♪ ♫

આ વખતે તો એવું જ લાગતું હતું કે ઓક્ટોબર મહિનો આખો કોરો જશે અને બ્લોગ શરુ કર્યા પછી પહેલી વાર એવું થશે કે કોઈ એક મહિનો એક પણ પોસ્ટ વગર ગયો હોય.
પણ એવું પણ ઘણી વાર થયું કે ભાઈ કોરું તો નહિ જ જાય. અને એવું ત્યારે લાગ્યું જ્યારે મેં આ જ મહિનામાં ૪-૫ વાર ‘નવું ઉમેરો’ પર ક્લિક કર્યું અને ફક્ત ટાઈટલ આપીને કે બે-ચાર લાઈન લખીને સેવ કર્યું. પણ એ સેવ કરેલું સેવ થઈને જ રહી ગયું અને આગળ કઈ લખાયું જ નહિ.

ગઈ કાલે એજ વાત મારા એક ફ્રેન્ડ(રોનક)ને કરી હતી… પણ આજે સવાર સવારમાં જ મોર્નિંગ-વોક કરીને ઘરે પાછો ફર્યો(આ તો એમ કરીને કહી દીધું કે મોર્નિંગ-વોક ફરી સ્ટાર્ટ કર્યું 😉 ) અને પહેલું જ સોંગ બ્રુનો માર્સનું “રન-અવે બેબી” સાંભળ્યું… એ પરથી જ વાત નીકળતા પપ્પા જોડે થોડા ‘હાઈ-પીચ’માં ગવાયેલા સોન્ગ્સ વિષે થોડી વાતો કરી અને ત્યારે જ મને મ્યુઝીક પર કઈક પોસ્ટ કરવાનું સુઝ્યું.

હવે જો વાત ઉપરના ફકરામાં જ્યાં અધુરી રહી છે ત્યાંથી શરુ કરું તો હાઈ પીચમાં ગવાયેલા એક રશિયન સોંગ સુધી હું એક દિવસ યુ-ટ્યુબ વિહાર કરતા કરતા પહોંચી ગયો હતો. રશિયન સિંગર Vitas તેની હાઈપીચમાં ગાવાની શૈલી માટે જાણીતો છે. તેનું જ એક સોંગ (મને રશિયન લેન્ગ્વેજમાં કઈ જ ટપ્પો ન પડતો હોવા છતાં પણ) મેં ઘણી બધી વાર સાંભળ્યું છે અને સંભળાવ્યું પણ છે(ગાઈને નહિ :P, ગાતા ફાવે એવું છે પણ નહિ). અને મારે તમને પણ સંભળાવવું હતું એટલે જ તો આ વાત કાઢી… 😉

એવું તો ન જ સમજતા કે એક સોંગ સાંભળી લીધું એટલે પોસ્ટ પૂરી!
આજે તો ઘણા બધા સોન્ગ્સ સંભળાવવાના છે…

keep-calm-and-sing-along-90હવે એ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા જ મને થોડા દિવસ પહેલા જ ‘Disconnect’ મુવીમાં સાંભળેલું એક સોંગ યાદ આવી ગયું જે ‘jónsi’ નામના આર્ટીસ્ટે ગયું હતું. સોંગની અસર એવી પડી કે એના વિષે મેં થોડું ગુગલ કરવાનું વિચાર્યું અને મને ગમે તેવા સોન્ગ્સનો એક ખજાનો જ મળી ગયો!
સારી વાત તો એ હતી કે તેના મોટા ભાગના સોન્ગ્સ સાઉન્ડ-કલાઉડના તેના અકાઉન્ટ પર અપલોડ કરેલા હતા(btw એ સાઈટ બહુ મજાની છે :)).
જે સોંગ મુવીમાં હતું તે(ટોર્નેડો) તો મસ્ત છે જ, સાથે સાથે ‘સીન્કીંગ ફ્રેન્ડશિપ્સ’ પણ અલગ છતાં મજાનું છે.
jónsiની મને બે ખૂબી ખૂબ પસંદ પડી.
૧) ‘ફોલ્સેત્તો(falsetto)’ ,મતલબ કે નોર્મલ અવાજથી એક બે ઓક્ટેવ ઊંચા સૂરમાં ગાય છે તે અને
૨) Spanish accent નો ઈંગ્લીશમાં મસ્ત મજાનો ટચ.

સાંભળી જુઓ તમે, તમને પણ ગમશે…
સીન્કીંગ ફ્રેન્ડશિપ્સ :
ટોર્નેડો :

હવે સ્પેનીશ accentની વાત નીકળી જ છે તો એક બીજું પણ સોંગ યાદ આવી જ જાય.
અત્યારે ‘બ્રેકીંગ બેડ’ (tvShow) જોવાનું ચાલુ છે(‘બ્રેકીંગ બેડ’ પર તો એક અલગથી જ પોસ્ટ આવશે), અને તેમાં ગઈ કાલે જ એક મસ્ત મજાનું સ્પેનીશ સોંગ સાંભળ્યું(આ લેન્ગવેજમાં પણ સાંભળતી વખતે ટપ્પો તો નથી જ પડતો, પણ લેન્ગવેજ બહુ મીઠી લાગે એવી છે :D). હજુ સોંગ એક જ વાર સાંભળ્યું અને ફરી ફરી સાંભળવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ…. અને આ સોંગ પણ સાઉન્ડ-કલાઉડ પર મળી ગયું!(કહું છું ને, મસ્ત સાઈટ છે…)

ખબર તમને પડે તો સારી જ વાત છે, બાકી ન પડે તો પણ એક વાર સાંભળી જુઓ….

અને ખબર પાડવી હોય તો અહિયાં ટ્રાન્સલેશન પણ છે જ…

આમ તો બીજા પણ ઘણા બધા સોન્ગ્સ છે(સાચી વાત, ફાઈનલી પોસ્ટ પટવા આવી…) અને સોન્ગ્સ કઈ રીતે, ક્યારે, કઈ જગ્યાઓ પર, કેવા કેવા મૂડમાં સાંભળું છું એની પણ ઘણી બધી વાતો છે…
પણ હવે આજ માટે આટલા સોન્ગ્સ ઘણા થઇ ગયા….
તો tv-showsની જેમ હવે સોન્ગ્સ વિષે પણ પોસ્ટ કરતો રહીશ…
તમે પણ મ્યુઝીક-મસ્તી માણતા રહો અને લોકોને પણ સંભળાવતા રહો!!

અને હા, બીજા કોઈ સ્પેનીશ accentના અથવા હાઈ-પીચમાં ગવાયેલા તમારા કોઈ ગમતા સોન્ગ્સ હોય તો કમેન્ટબોક્સમાં મુકતા જજો…. 😀 🙂 ♪ ♫

अति Random મન…

6 વાગ્યા છે, અને સવાર સવારમાં ઉઠતાની સાથે જ મગજમાં પહેલો વિચાર બ્લોગનો આવ્યો.
આમ જોઈએ તો એવું કહેવું વેલીડ નહિ ગણાય, કારણ કે મને જ એ વાતની ખાતરી નથી એક હું ઊંઘ્યો પણ છું કે નહિ. અને જો ઊંઘ્યો પણ હોઉં તો વિચારો તો બંધ થયા ન જ હોય. પણ મને એટલું યાદ છે કે રાત્રે જયારે પલંગ પર પડ્યો ત્યારે હું જે વિચારોમાં અટવાયેલો હતો તે “વિચારો” વિષેના જ વિચારો હતા.

વિચારો વિષેના વિચાર સાથે મારે બહુ જુનો સંબંધ રહ્યો છે. પ્રાઈમરી સ્કુલ સુધી આમ પણ મિત્રો સાવ જ ઓછા હોવાથી વિચારોમાં વધારે ખોવાયેલો રહેતો. અને સૌથી વધારે વિચાર પણ જો કોઈ વાત નો આવતો તો એજ કે વિચારવાનું બંધ કરવું શક્ય હશે કે નહિ. મેં કદાચ મારા પપ્પાને આ પ્રશ્ન સૌથી વધારે વાર પૂછ્યો હશે, અલગ અલગ વર્ઝન્સ સાથે, અને જવાબ હતો ‘હા’. ત્યારે મને મેડીટેશન અને વિચારશૂન્યતા વિષે પ્રથમ વાર જાણ થઇ હતી. અને બસ, મને તો નવું રમકડું મળી ગયું હતું! આંખો બંધ કરીને બેસતો અને વિચારોને રોકવાનો ટ્રાય કરવ બેસી જતો. અને બીજા વિચારો બંધ થઇ પણ જાય તો પણ એક વિચાર તો રમતો જ રહી જાય કે, ‘મારું વિચારવું બંધ થયું હશે કે નહિ?’.

મને યાદ નથી હું વિચારશૂન્યતામાં કોઈ દિવસ સફળ થયો પણ હોઈશ કે નહિ, પણ અહી વાત વિચારશૂન્યતા કરતા વધારે રેન્ડમનેસની છે. જે રીતે વિચારોની હારમાળા રચાય અને પ્રથમ અને અંતિમ મણકાનો કોઈ મેળ જ ન ખાતો હોય એવું બને. આમ જોઈએ તો કયો મણકો પ્રથમ હશે અને કયો અંતિમ તે કહેવું પણ મુશ્કેલ છે. જે રીતે મેં શરૂઆતમાં જ લખ્યું કે હું ઊંઘ્યો ક્યારે, વિચારોના વિચાર કરવાનું મેં બંધ ક્યારે કર્યું, બંધ કર્યું પણ હશે કે નહિ, અને સપનાઓ જોતા જોતા ઉઠ્યો ક્યારે, એ સપનાઓ હતા કે ખાલી મારા વિચારો તેના વિચાર સાથે જ વિચારે ચઢ્યો અને અંતમાં આ લખવા કઈ રીતે બેસી ગયો, complete randomness!

ઘણી વાર જયારે ફ્રેન્ડસ સાથે પણ બેઠા હોઈએ, વાતો કરવાનું ચાલુ કરીએ. નક્કી કર્યું હોય કે આજે તો કોઈ સ્પેસિફિક ટોપિક પર ચર્ચા કરીશું, અને રેન્ડમનેસ ક્યાંથી ક્યાંય ખેંચીને લઇ જાય. અને હમણા જ ૨-૩ દિવસ પહેલા અમદાવાદથી ગાંધીનગર આવતા ૨-૩ કલાક ટ્રાફિકમાં ફસાઈ ગયો ત્યારે તો મારી જ નહિ પણ ઘણા લોકોની રેન્ડમનેસથી પરિચિત થયો. મોબાઈલ સ્માર્ત છે નહિ તો હું તેની સાથે સમય ખાસ વિતાવતો નથી, એટલે બસમાં પણ વિચારોમાં અને લોકોની વાતોમાં ખોવાતેલો રહ્યો હતો. અને તેમાં પણ બસ હોય અને ટ્રાફિક જામ હોય ત્યારે તો ભાલ-ભલા ફિલોસોફર બની જાય, એ પણ રેન્ડમ જોનરના. અને રેન્ડમનેસ સાથેનો મારો સંબંધ કેટલો મજબુત છે એ તો મારા બ્લોગ્સની પોસ્ટ જોઈએ તો પણ ખબર પડી જાય, બ્લોગ નાહીને ખાલી આ પોસ્ટ જ શરૂઆતથી લઈને અત્યાર સુધી વાંચીએ તો પણ ખ્યાલ આવી જાય. અને ‘જેની કોઈ ડેફીનીટ પેટર્ન ન હોય એ રેન્ડમ’ તો મારા બ્લોગની એક ડેફીનેશન જ થઇ ગઈ! હોઈ શકે બ્લોગનું નામ આપતી વખતે મને આ ટર્મ યાદ જ નહિ આવી હોય. નહિ તો “અનડીફાઈન્ડ હું” ની જગ્યાએ “રેન્ડમ હું” હોત…
હશે હવે…..
પછી વિચારીશ એ તો…. 😉

એક સપનું આવ્યું હતું….ને બીજું પણ….

વચ્ચે એવું નક્કી કર્યું હતું કે અઠવાડિયાની એક પોસ્ટ તો લખવાની જ, અને મારી જ રીતે એક દિવસ નક્કી પણ કરી લીધો કે દર શનિવારે એક પોસ્ટ લખીશ….. પણ એ હું ખાલી ૨ શનિવાર સુધી જ ફોલો કરી શક્યો, અને પછી તો એવું થયું કે લખવાનું સાવ જ ઓછું થઇ ગયું શનિવાર ની રાહ જોવામાં અને જોવામાં…. કેમ કે શનિવાર આવે ત્યારે લખવાની કા તો ઈચ્છા ના હોય કા તો ક્યાંક નહિ ને ક્યાંક બહાર જવાનું થાય અથવા તો ઇન્ટરનેટનું કનેક્શન જ ન હોય….બી.એસ.એન.એલ, યુ નો!
ઇવન આજે પણ એક અઠવાડિયા પછી ઈન્ટરનેટ કરવા મળ્યું છે, અને આ લખું છું ત્યારે પણ નક્કી નથી કે હું જયારે પોસ્ટ બટન પર ક્લિક કરીશ ત્યાં સુધી ઈન્ટરનેટ રહેશે કે નહિ! એક તો વરસાદ છે અને એમાં પણ સરકારી તાર….(ટેલીગ્રામ વાળા નહિ….એનો તો આમ પણ આજે છેલ્લો દિવસ છે.) અને જયારે પણ કમ્પ્લેઇન નોંધાવું ત્યારે એક જ બહાનું હોય છે એ લોકો પાસે કે લાઈનમાં ખરાબી હશે વરસાદના લીધે, થઇ જશે…. અને બસ એમાં ને એમાં જ ન લખવા માટે મને પણ એક બહાનું મળે છે….
અરે!! ટાઈટલ તો ભુલાઈ જ ગયું…..! 😛

સપનું….
સપના પર મારે ઘણા ટાઈમથી  ઘણું બધું લખવાની ઈચ્છા હતી…. અને અત્યારે પણ છે જ, એટલે જ તો આ લખવા બેઠો છું… 😉
એક ગીફ્ટ મળી ગણાય મને સપનાની બાબતમાં કે મને મારા મોટા ભાગના સપના યાદ રહી જતા હોય છે. અને ગીફ્ટ એટલા માટે કહું છું કેમ કે જો મને લખવા માટે સૌથી વધારે આઈડીયાઝ જો ક્યાંયથી મળતા હોય તો એ મેં ઊંઘમાં જોયેલા સપના જ છે….. મેં મારી પહેલી જ પોસ્ટમાં આ વાત કરી હતી કે મેં લખેલી સૌથી પહેલી સ્ટોરી, કે જે મેં ત્રીજા ધોરણમા એક સપનું જોઇને લખી હતી… એ વાત તો છે કે સપનું જો આખે આખું બેઠે-બેઠું લખી લઉં તો કોઈ કનેક્શન વગરની સ્ટોરી બને… કેમ કે સપનાઓમાં એવું જ થતું હોય છે, એક સીનનું બીજા સીન સાથે કોઈ કનેક્શન જ નથી હોતું મોટા ભાગે તો…. અને એટલે જ જ્યારે સપનાને સ્ટોરીમાં કન્વર્ટ કરવા બેસું ત્યારે સપનાને સમારીને એના થોડા ઘણા કટકા કરીને એમાં ઈમેજીનેશનનો થોડો મસાલો ભભરાવીને થોડો ઘણો રીયાલીટીનો વઘાર કરી લઉં છું.
અને એજ છે મારી મોટા ભાગની સ્ટોરીઝની રેસીપી.

હવે ફરી પાછો સપના પરથી સ્ટોરી પર આવી ગયો હું તો! ચાલ્યે રાખે ભાઈ, મારું લખેલું વાંચશો તો આવું તો રહેવાનું જ…
અને હવે સપનાની વાત કરીએ તો મારી સાથે ઘણું નવી લાગે એવું એવું થયું છે….
કોઈ બાબતમાં મેં બધું બનાવી કાઢેલું પણ લાગે પણ જે છે એ મેં ખરેખર બનાવી કાઢેલી નથી એવું માની લેવું….
અને એ થયું છે એવું કે મને સપના યાદ રહી જતા હોય એ કારણથી કે બીજા કોઈ કારણસર પણ મેં અત્યાર સુધીમાં ૨ સપના એવા જોયેલા છે, જે મેં સીરીઝમાં જોયા છે….
સૌથી પહેલા એવું સપનું મને લગભગ હું પ્રાઈમરી સ્કુલમાં હતો ત્યારે આવ્યું હતું. અને એ સપનું મને બરાબર યાદ રહી ગયું છે….
કોઈક રાજાની વાર્તા હતી એ અને એ સપનું જ્યાં અધૂરું રહી ગયું હોય, બીજા દિવસે(રાત્રે સમજવું) ત્યાંથી જ શરુ થયું હતું અને એવી જ રીતે સતત ૩ દિવસ સુધી મેં એક જ ટોપિક પર સપનું ઇન્સ્ટોલ્મેન્ટસમાં જોયું હતું. અને એવું જ મારી સાથે થયું હતું હાઈસ્કુલમાં આવ્યા પછી…. એ પણ સ્કુલ રીલેટેડ જ હતું અને એ સપનુંમેં બે ભાગમાં જોયું હતું…. અને બે ભાગમાં આવેલુ એ સપનું મેં સ્કુલમાં જઈને મારી રફનોટમાં ઉતારી લીધું હતું એટલે મને અત્યારે પણ આખે આખું યાદ છે, અને યાદ એટલા માટે છે કેમ કે હજુ પણ ઘણી વાર વાંચતો હોઉં છું….

એ દિવસે મેં ઘરે આવીને પપ્પા પાસે એક ડાયરી માંગીને ખાસ સપનાઓ લખવા માટે એક ડાયરી બનાવી હતી…. અને એમાં ખાલી એવા જ સપનાઓ લખ્યા છે જે ખરેખર મને ઘણા ગમ્યા હોય અથવા તો બહુ જ અજીબ હોય.
હાઈસ્કુલમાં આવેલા એ સપનામાં મેં એક એવા વર્ડ પર નિબંધ લખ્યો જે મેં કોઈ દિવસ સાંભળ્યો પણ ન હતો…. ઈંગ્લીશના ટીચરે કોઈ પણ ટોપિક પર લખવા માટે કહ્યું હતું અને મેં “satan” પર લખ્યો હતો… અને બીજા દિવસે ઉઠીને મેં ડીકશનરીમાંથી પહેલી વાર એ શબ્દનો મિનીંગ જાણ્યો-“ડેવિલ”!
હવે એવું હોઈ શકે કે એ વર્ડમેં ક્યાંક વાંચ્યો હશે અને મારા મગજમાં ઘુસ્યો હશે જેણે સપનામાં દેખા દીધી…
પણ મારા માટે તો એ નવી લગાડે એવું જ હતું!

એ સિવાય પણ એક સપનું હતું જે મને સૌથી વધારે નવાઈ લગાડી ગયું હતું, અને હજુ પણ મને એ વાતની નવાઈ લાગે છે…અને એ સપનું એવું હતું જે મેં સૌથી વધારે જોયું હતું.
એક મંદિર દેખાતું હતું જ્યાં હું ફેમીલી સાથે જતો હતો, કારમાં બેસીને…
આ સપનું મને છટ્ઠા કે સાતમાં ધોરણમાં પહેલી વાર આવ્યું હતું અને એ પછી તો રેગ્યુલરલી આવતું રહ્યું હતું…
હવે તો મને એ મંદિર ની નાનામાં ડીટેઇલ પણ યાદ રહી ગઈ હતી.
નદી કિનારે આવેલા એ શંકર ભગવાનના મંદિરમાં અલગ વાત એ હતી કે આ મંદિર માં પગથીયા ઉતરીને જઈએ ત્યારે દર્શન થાય એવું હતું… મંદિર જુના જમાનાનું હોય તેવું લાગતું હતું અને મંદિરની બાજુમાં જ નવું મંદિર હતું જેમાં બારે જ્યોતિર્લીંગ બનાવેલા હતા.
આ બધી ડીટેઈલ્સ મેં ઘરે પણ કહી હતી અને લખી પણ રાખી હતી મારી ડાયરીમાં.
અને કોલેજના સેકન્ડ યર સુધી આવેલું સપનું મને ત્યારે આવવાનું બંધ થયું જયારે મેં ફેમીલી સાથે ગલ્તેશ્વર મંદિર જોયું…. ઈટ વોઝ ધ સેમ ટેમ્પલ!

એ સિવાય ઘણી વાર મને સપના જોઉં ત્યારે એવું લાગતું હોય છે કે આ તો પહેલા પણ થયેલું છે!
આવું ઘણું બધું મેં ઊંઘમાં મારા મોબાઈલમાં લખીને ડ્રાફ્ટમાં સેવ કર્યું છે….
હમણા જ એક ડ્રાફ્ટ પર નજર ગઈ હતી મારી જે મેં લખ્યું હતું ઊંઘમાં અને લખ્યું છે તેવું યાદ જ નહોતું.. એ બેઠે બેઠા શબ્દોમાં અહી ઉતારું છું….
“I was standing besides kalki koechlin. Anupam kher was near to us and he came towards me asking for a book that i was holding in my hands and i gave it to him.
It all felt like a Deja Vu!
A Deja Vu in a dream!!”

છું ને નમુનો!! 😉 😀 😛

રીવાઈન્ડ ઇટ, બસ એક વાર…(?)

ફેન્ટસીઝ…..
દરેકની કઈક નહિ ને કઈક ફેન્ટસીઝ રહેલી હોય છે, ક્યારેક નહિ ને ક્યારેક…
એક અલગ દુનિયા દરેકના મગજ માં બનેલી હોય છે જ્યાં તેમની પાસે કઈક સ્પેશ્યલ પાવર્સ હોય, યા તો એ અલગ દુનિયામાં જ કઈક એવી જાદુઈ શક્તિઓ છુપાયેલી હોય…

ફેન્ટસીઝ… દરેક બાળકના બોરડમનો એક દોસ્તાર,
દરેક ડાયરેક્ટર, રાઈટર, પેઈન્ટર, આર્ટીસ્ટ માટે એક ભગવાન,
દરેક જુવાનિયા માટે એક સાથી,
દરેક વૃદ્ધ માટે એક છેલ્લી આશા!

ઓબ્વીયસ્લી, જેમ હું ઘણી પોસ્ટમાં કહેતો આવ્યો છું, મને ઈમેજીન કરવું બહુ ગમે…..
અલગ અલગ ઘણા સુપર પાવર્સ વિષે હું નાનો હતો ત્યારથી લઈને અત્યારે આજ સુધી હું વિચારતો આવ્યો છું, અને વિચારતો જ રહેવાનો છું…. (વિચારને મેં ક્યા જાતા હૈ! 😉 )
ઘણી બધી વસ્તુઓ જે ન હોવી જોઈએ છતાં છે, અને હોવી જોઈએ છતાં નથી તે દરેક બાબતો વિષે હું વિચારતો રહેતો હોઉં છું, અને એમાં જ સૌથી વધારે જે વિચાર મારા મગજમાંથી પસાર થયો છે તે એક રીવાઈન્ડ બટન નો છે…..

એક એવું રીવાઈન્ડ બટન જે પ્રિન્સ ઓફ પર્સિઆ(સેન્ડ્સ ઓફ ટાઈમ)માં બતાવ્યું છે…
પણ થોડાક ચેન્જીસ સાથે….અને હા, કેટલીક કંડીશન્સ સાથે….

ચેન્જીસ/કન્ડીશન્સ :~
~> મુવીમાં બતાવ્યું છે એવું કોઈ ચપ્પુ કે ડીવાઈસ કે એવું કઈ પણ ના જોઈએ, બધું માઈન્ડ થી કન્ટ્રોલ થવું જોઈએ…
~> મુવીની જેમ કોઈ મેજિકલ સેન્ડ કે જે લીમીટેડ માત્રામાં જ હોય એવું નાં ચાલે….(come on, ઈમેજીનેશન છે, બાંધછોડ શું કરવા રાખવાની!?), અનલીમીટેડ પાવર્સ…
~> પાવર ખાલી મારી પાસે જ હોવો જોઈએ… 😀
અત્યારે તો આટલું જ બહુ થઇ ગયું, બાકી કઈ જોઈતું હશે તો પછી કહી દઈશ… 😉

ચાલી જાય ને આવા પાવર્સ?
આ વિચારનું વારંવાર પસાર થવું બટ ઓબ્વીયસ છે, કારણ કે ભૂલોનું થવું પણ એટલું જ નોર્મલ છે. અને કઈ પણ ભૂલ થાય તો સૌથી પહેલો વિચાર જ એ આવે કે યાર, કાશ આવું ન કર્યું હોત, કાશ એક ચાન્સ મળે અને પાસ્ટમાં જઈને આ ભૂલ સુધારી આવું….
કાશ…..
ખાલી ભૂલો જ નહિ, કેટલીક ઘટનાઓ પણ એમાં આવી જ જતી હોય છે….કેટલીક નહિ પણ ઘણી ઘટનાઓ આમ જોઈએ તો, જે આપણા હાથમાં નથી હોતી, લાઈક ડેથ…
પણ સૌથી જરૂરી તો આ પાવર ત્યારે જ લાગે જયારે ખોટા ડીસીઝન્સ લીધા હોય, ખોટી ચોઈસીસ પસંદ કરી હોય, ખોટા સિક્કા હાથ માં આવી ગયા હોય, યુ નો, ખોટા લોકો સાથે ભટકાઈ પડ્યા હોઈએ….
કોઈક વાતમાં ઉતાવળ કરી દીધી હોય, કોઈ વાતમાં જરૂર કરતા વધારે ધીમા પડ્યા હોઈએ, ક્યાંક ખોટા ટાઈમે ખોટા લોકોની સામે અગ્રેસીવ, અફેન્સીવ, તો ક્યાંક ડીફેન્સીવ થયા હોઈએ….
આમ તો આને પણ કહેવાય તો ભૂલ જ, પણ એવી ભૂલ કે જે આપણે કદાચ એ ટાઈમે વિચાર્યું હોત તો પણ જણાઈ ન હોત…. એવી ભૂલ જે કર્યા પછી જ દેખાઈ હોય… જેનો એક્સપીરીયન્સ કર્યા વગર એ ભૂલ છે એવું આપણને ક્યારેય લાગ્યું જ ન હોત…
અને એ તો હવે પાક્કું જ છે કે આવી ભૂલ સુધારવા જઈએ તો પણ મોડું થઇ જ ગયું હોય છે, અને બસ એવી ભૂલ ને બહુ માઈન્ડ પર લઈને રડતા બેસી ન રહીએ એટલે જ “જે થાય છે એ સારા માટે જ થાય છે” અને “આ બધું તો આપણને લેસન આપવા માટે જ થતું હોય છે” જેવી સાંત્વનાઓ અપાતી હોય છે….

હવે તમે જ કહો, આવી ભૂલો માટે તો ખાલી “પેલો પાવર અસ્તિત્વમાં હોત તો કેટલું સારું થાત” જેવા જ વિચારો આવે ને…..
એ સિવાય ઘણી વાર એવું પણ થાય કે કોઈ ઘટનામાંથી પસાર થયા હોઈએ અને આપણે બસ એવું જ વિચારતા હોઈએ કે “આ ઘટના સપનું જ હોય તો સારું….”
અને જો કોઈ ખરાબ ઘટના ઘટી હોય અને તમે એવી આશા રાખતા હોય કે “એ ઘટના સપનું હોય તો સારું” અને પછી ખબર પડે કે એ ખરેખર સપનું જ હતું તો તમે ખરેખર લકી કહેવાઓ! કારણ કે મોટા ભાગે આવું ત્યારે જ થતું હોય છે જયારે આપણે કોઈ બહુ જ મસ્ત મજાનું સપનું જોતા હોઈએ છીએ કે જેમાં આપણી લાઈફના મોટા મોટા સપનાઓમાંથી જ કોઈ એક સપનું પૂરું થતું હોય છે…..
પણ હા, આવા સપનાઓ પણ ઘણી વાર ઘણું શીખવાડી પણ જતા હોય છે…..

હશે હવે, બીજું તો શું કહીએ! આવા ને આવા ઢંગધડા વગરના ઈમેજીનેશન તો હું કરતો જ રહેવાનો છું…. કોણ જાણે ક્યારે રીઅલ લાઈફમાં દેખાઈ આવે! પણ એ વાત પણ ફેંકી દેવા જેવી નથી કે આવા સપનાઓ પર જ પછી ડીપેન્ડન્ટ થઇ ને પડી ન રહેવાય… પણ ઈમેજીન કરવામાંય ક્યા કોઈ નિયમ તૂટે છે 😉

કૌંસમાં :~
{[(
આજની આ પોસ્ટ લખવાનો વિચાર મને યુટ્યુબ વિહાર કરતા મળ્યો, એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા….(આમ જોઈએ તો એના લીરીક્સ વાંચતા વાંચતા કહીએ તો વધારે સાચું ગણાશે).
તો એ સોંગ તો મારે share કરવું જ રહ્યું ને તમારી સાથે…..
તો સાંભળો, અને ખરેખર સમજવાના મૂડમાં હોવ તો લીરીક્સ વાંચો….

)]}

તા.ક. સરસ મજાની સુંદર એવી મોમેન્ટ્સ ફરી જીવવા માટે પણ એ રીવાઈન્ડીંગ વાળો પાવર મસ્ત રીતે કામ લાગે એવો છે…..

યાદ તો રહેશે….કદાચ ચોક્કસ…

કેજી થી લઈને બારમાં ધોરણ સુધી છ સ્કુલ્સ અને પાંચ સીટીઝ ચેન્જ કર્યા, અને મને ક્યારેય ખાસ ફરક નથી પડ્યો.
પહેલેથી મને ઓછું બોલવા જોઈએ, અને એજ રીઝન થી ફ્રેન્ડસ પણ ઓછા અને એ પણ રેન્ડમલી કોઈને પણ ફ્રેન્ડ બનાવી લઉં એવું નહિ… સિલેક્ટેડ લોકો જ….કેટલાક ઓબ્ઝર્વેશન પછી જ બનાવેલા..
જો કે મારા ફ્રેન્ડ્સ ને કેટેગરાઈઝ્ બે રીતે કરી શકાય.
1. મારા જેવા જ… જે બહુ એટલે બહુ જ ઓછા લોકો સાથે બોલતા હોય.
૨. મારાથી ટોટલી ઓપોઝીટ, મતલબ કે બહુ જ બોલતા હોય અને લગભગ જે ભટકાય એ બધા જ સાથે બોલવાનું ચાલુ કરી દે….!

પાછું મેઈન વાત શું હતી એ ભૂલી ગયો અને બીજી લવારીએ ચડી બેઠો!!
હવે વાત એમ કરતો હતો કે ઓછા ફ્રેન્ડસ હોય એટલે જયારે છુટા પાડવાનો ટાઈમ આવે ત્યારે પણ ખાસ દુખ ન થાય….. આમ પણ ગણીને ૨-૩ ફ્રેન્ડસ હોય, જેમની સાથે બહુ ધીંગા મસ્તી કરેલી ન હોય…. કારણ વગરના કે પછી લોજીકલ એવા ડિસ્કશન કર્યા હોય, પણ એટલા માટે થઈને કઈ છુટા પડવાનું અઘરું થઇ પડે એવું ક્યારેય થયું નથી…અને આમ પણ આજ સુધી પણ એ જુના ફ્રેન્ડસ સાથે પણ ફોન અને ઈન્ટરનેટથી તો કનેક્ટેડ છું જ…(દિલથી તો ખરો જ… :D)
અને એટલે જ આટલા બધા ચેન્જ લાઈફમાં થયા તો પણ કઈ ખાસ ફરક પડ્યો નથી…..
પણ….
પણ પણ પણ થયું એવું કે ભાઈ ૨૩મિ મે ના રોજ કોલેજનો છેલ્લો દિવસ હતો અને ખરેખર ઘણું બધું પાછળ રહી જતું હોય તેવું લાગ્યું….
અને એમાં સૌથી ખરાબ જો કઈ થયું હોય તો એ એમ કે કોલેજ ૨૩મિ ની જગ્યાએ ૨૨મિએ જ પૂરી થઇ ગઈ…. એક્સ્ટર્નલ ફેકલ્ટીઝ ને દયા આવી ગઈ કે પછી ગરમીથી કંટાળીને બીજા દિવસે આવવું ના પડે એટલા માટે, રીઝન જે પણ હોય, બે વાઈવા એક જ દિવસે રાખીને ખરેખર મને ઝટકો જ આપ્યો હતો.
એ દિવસ હતો કે જયારે મને ખરેખર ફરક પડ્યો એક ‘ફેઝ’ના એન્ડ થી.
વેલ, એના પણ રીઝન્સ છે….ઘણા રીઝન્સ છે…
એક તો મેં જયારે કોલેજ જોઈન કરી એજ દિવસે નક્કી કર્યું હતું કે જુના વિરાજને રિપ્લેસ કરીને એક નવો વિરાજ લોન્ચ કરીએ! એક નવું વર્ઝન મુકીએ લોકોની સામે…. આમ પણ માર્કેટમાં કોઈ જુના વિરાજ ને તો ઓળખતું નહોતું…. તો બસ થોડા ઘણા ચેન્જીસ સાથે જ કોલેજની શરૂઆત કરી હતી.
પહેલા જે વિરાજ સ્કુલમાં ૫-૬ લોકો થી વધારે કોઈની પણ સાથે વાત પણ નહોતો કરતો તેણે કોલેજ ના પહેલા જ દિવસે ૫-૬ જેટલા તો ફ્રેન્ડ્ઝ બનાવી લીધા હતા. અને બોલવાની વાત છે તો લગભગ ૯૦% લોકો જોડે તો વાત કરી જ હશે રેગ્યુલરલી આ ૪ વર્ષ દરમિયાન! ભલે બધા લોકો માટે એ નોર્મલ હતું, પણ મારા માટે એક અચીવમેન્ટ થી ઓછું નહોતું…

ઓબ્વીયસ્લી શરૂઆતમાં મારે એક્ટિંગ જ કરવી પડી હતી લોકો સાથે  ફ્રેન્ડલી બનવા માટે…. પણ પછી એજ મારો સ્વભાવ બની ગયો હતો…. હતો નહિ પણ છે જ એવું કહીએ તો પણ ચાલે… જો કે હજુ પણ નવા લોકો સાથે વાત કરવાની શરૂઆત કરતા થોડોક તો અચકાઈ જ જાઉં છું… પણ હવે આટલે સુધી પહોંચ્યો છું તો એ હર્ડલ્સ પણ પાર કરી જઈશું…!

હવે આટલા ચેન્જીસ જો મેં લાઈફમાં અને નેચરમાં કર્યા હોય તો ફરક પડે એ તો ઓબ્વીયસ જ છે ને!
અને એટલે જ, જયારે ખબર પડી ૨૨મિએ કે આજ છેલ્લો દિવસ છે, બધું જ અલગ દેખાવા લાગ્યું…જાણે કોઈ મુવીનો સીન શૂટ થતો હોય અને એમાં મને અચાનક મૂકી દીધો હોય. જાણે મૂવીનું ક્લાઈમેક્સ શૂટ થાય છે…. જ્યાં નજર કરું ત્યાં જાણે કોઈ કેમેરાનું ક્લોઝ-અપ શૂટ થતું હોય તેવું લાગ્યું. જાણે બધું ફોકસ ત્યાં જ છે ને આજુ બાજુનું બધું બ્લરી થઇ ગયું હોય….. એકી એક જાણ સામે નજર ગઈ…. ચાર વર્ષ જે કઈ પણ કર્યું એ બધું ફ્લેશબેકમાં દેખાવા લાગ્યું….
મેં કઈ એવી ખાસ મસ્તી નહિ કરી હોય, પણ મેં લોકોને મસ્તી કરતા જોયા હતા…. એમાં મને પણ એન્જોય્નમેન્ટ મળ્યું જ હતું…! બધા એકબીજાને ભેટી ભેટી ને મળતા હતા…. છોકરીઓએ ગંગા-જમના વહેવડાવવાનું સ્ટાર્ટ કરી દીધું હતું… નજીક નજીક રહેતા લોકો રોજ મળવાના પ્રોમિસ કરતા અને હોસ્ટેલના ફ્રેન્ડસ બધાને એમના ઘરે આવવાનું ઇન્વીટેશન આપતા હતા….. અને લેબ ના એક કોર્નરમાં હું બેઠો હતો…. બધાને જોતો…એમ જ… કઈ પણ કર્યા વગર… લોકોને દુર થી જ સ્માઈલ આપતો…લોકોને જોતો… અને વિચારતો…પાસ્ટ વિષે, ફ્યુચર વિષે, પ્રેઝન્ટ વિષે….

એ ટાઈમ પણ જતો રહ્યો…. અત્યારે પણ બેઠો જ છું…. એજ રીતે, એજ સ્ટાઈલ થી જેવી રીતે કોલેજમાં એ દિવસે બેઠો હતો…. પગ લંબાવીને…. વિચારોમાં ખોવાયેલો…. ફ્રેન્ડસને યાદ કરતો…. બસ આજુ બાજુ અત્યારે કોઈ છે નહિ, અને જગ્યા કોલેજ નહિ પણ ઘરનો આ રૂમ છે….ફ્રેન્ડસ વગર નો રૂમ….

ફરીથી ફ્રેન્ડ્ઝ બનશે જ, એ વાતની ના નથી…. પણ એ વાતને પણ ઇગ્નોર ના જ કરી શકાય કે આ ગોલ્ડન ટાઈમ પાછો તો નથી જ આવવાનો…

I had a great time with all my friends during these four years and I’m going to miss them all…forever….
(એમ તો બીજું પણ ઘણું છે જે લાઇફટાઈમ યાદ રહેવાનું છે, પણ હવે થોડુક ડાયરી માટે પણ સાચવવું પડે ને…. 😉 )

હવે જોઈએ કે આ ફરક ખરેખર અસર કરશે કે સમય સાથે એ પણ આગળના ટાઈમ ની જેમ જ ગાયબ થઇ જાય છે…!

(અને હા, ચેન્જીસ એક્સેપ્ટ કરતા શીખવાડનાર મેઈન તો “who moved my cheese” બુક છે જે સ્કુલ ટાઈમ થી જ મારી ફેવરીટ રહી છે… 🙂 )