‘Memories’નાં બીજ…

કોઈની સાથે પસાર કરેલ સમયની યાદગીરી હોય, કોઈ એક જગ્યા સાથેની યાદ હોય કે પછી કોઈ એક ચોક્કસ જગ્યાએ ખાધેલી કોઈ એક સ્પેસીફિક વાનગી હોય કે જેની યાદ તમારા મગજમાં એવી સેટ થઇ ગઈ હોય કે તમે માનવા લાગો કે ‘ધેટ વોઝ ધ બેસ્ટ થિંગ’! પછી તમે એ સમય માટે રાહ જોઇને બેસી રહો, એ માણસને તમે ફરી મળો, પેલી જગ્યાએ તમે ફરી પાછા જાઓ, પેલી વાનગી ફરી ગમ્મે તેટલી વાર બીજી કોઈ જગ્યાએ કે એની એ જ જગ્યાએ ફરીથી ખાઓ, તો પણ તમને એવી મજા ન જ આવે જે તમને પહેલી વખતે આવી હતી. એનું કારણ શું?

આ વસ્તુને આપણે એક અલગ રીતે સમજીએ.

માની લો કે તમે જ્યારે પણ કોઈ સમયમાંથી પસાર થઇ રહ્યા છો, ત્યારે તમારા મગજમાં મેમરીઝનાં સીડ્ઝ ક્રિએટ થતા રહે છે, યાદોનાં બીજ. હવે એ બીજનું કામ એવું છે કે જેમ જેમ સમય પસાર થતો જાય, તેમ તેમ તે સીડ્ઝ મોટા ને મોટા થતા જાય છે. અને એની સુંદરતા પણ સમયની સાથે એટલીજ સરસ રીતે વધતી જાય છે. આખરે સમયના બનાવેલા જ એ બીજ છે, તો સમય એને સુંદર બનાવવાનું કામ પણ કરે જ છે. હવે થાય છે એવું કે બીજ બહારથી તો મોટા દેખાય છે, પણ અંદરનો કન્ટેન્ટ એટલો ને એટલો જ રહે છે. તેના ઇન્ગ્રીડીએન્ટ્સ એ ના એ જ રહે છે, મતલબ કે જો તમે એને ફોડીને ખાઓ તો તેનો સ્વાદ એજ હશે જે હમણાં જ બનેલા તાજા સીડ્સનો છે. તૃપ્તિ પણ એટલી જ આપશે. પણ હવે થાય એવું છે કે પેલી સાઈઝ અને સુંદરતા એક ઇલ્યુઝન ક્રિએટ કરે છે. અને સમય પણ કેવો લુચ્ચો, તમને એ મેમરીઝનાં સુંદર મોટા બીજને એક્સેસ જ નહિ કરવા દે. બસ તમે જુઓ એને, ચાખવા નહિ મળે. એટલે તમને સત્ય શું છે એ જાણવા પણ નહિ જ મળે! ચાખવું હોય તો સપનામાં ચાખી લો! અને સપનું તો સપનું છે, ફૂલ ઓફ ઇલ્યુઝન્સ. અને જયારે તમે તે યાદ ના બીજ જેવા જ નવા મેમરીના બીજ ક્રિએટ કરો છો, એવું વિચારીને કે એવો જ સ્વાદ આવશે, ત્યારે થાય છે એવું કે તમે પેલા સપનામાં ચાખેલા એ મોટા અને સુંદર બીજના સ્વાદ સાથે એને સરખાવો છો. જેણે તમારી એક્સ્પેક્ટેશન એટલી ઉંચી કરીને મૂકી દીધી છે કે તમને એવી મજા આવવાથી રહી!

હવે સમજાયું કેમ પેલા ૮ વર્ષ પહેલા ખાધેલા દુધીના કોફતા જેવા કોફતા ફરી ક્યારેય કેમ ખાવા નથી મળ્યા? કે પછી છેલ્લા વર્ષની ટુરમાં જે મજા આવી હતી એ આ વર્ષે કેમ ન આવી? અને કેમ હવે આ શહેરમાં એવી મજા નથી આવતી જેવી પહેલા આવતી હતી? હવે આનો ઈલાજ શું?

આનો ઈલાજ સમજવા કરતા પહેલા પ્રોબ્લેમને જ સમજીએ. પ્રોબ્લેમ એ છે કે આપણે જે સમય પ્રેઝન્ટમાં ગાળવો જોઈએ, એ કરતા વધારે પાસ્ટમાં વાપરીએ છીએ. એન્ડ વ્હોટ ઈઝ પાસ્ટ? પાસ્ટ એટલે ભૂત. અને ભૂતથી તો દુર જ ભલા! એ જૂની વસ્તુને યાદ કરીને આપણે ફક્ત સમય જ નથી બગાડતા પણ સાથે એ મેમરીઝનાં બીજ ને વધારે શક્તિશાળી બનાવીએ છે અને આપણી આશાઓ નાહકની વધારીએ છીએ. હવે એ કરતા નવી મેમરીઝ બનાવવામાં જ બીઝી કેમ ન રહીએ! મગજમાં જુના સીડ્ઝ મોટા થઈને જગ્યા રોકે એની કરતા નવા નવા બીજા નાના સીડ્ઝ માટે જગ્યા કેમ ન રાખીએ!

ચાલો ત્યારે, લેટ્સ હોપ કે તમારા બધા મેમરી સીડ્ઝ સરખી સાઈઝના થઈને રહે અને તમે ઢગલો નવા સીડ્ઝ બનાવતા રહો. તો ભૂતથી દુર રહો અને વર્તમાનને માણો!

કૌંસમાં:~
{[(
જો પ્રેઝન્ટમાં કંટાળો, ટેન્શન અને સ્ટ્રેસ હોય તો આ એક યુટ્યુબ ચેનલ વિઝીટ કરવા જેવી છે. આ ચેનલ પર તમને રીલેક્સેશન માટેના ઘણા વિડીઓઝ મળશે જે તમને જંગલથી લઈને સ્પેસ સુધીની એક શાંતિમય સફર પર લઇ જશે!


)]} 

Advertisements

વેકીંગ લાઈફ

~~ ‘વેકીંગ લાઈફ’ ( Waking Life​ ) ~~

રીચાર્ડ લીન્ક્લેટરની સ્ટોરી ટેલીંગની સ્ટાઈલ મને માફક આવી ગઈ છે. અથવા તો તેની સ્ટાઈલ એવી છે કે કદાચ જો શાંત મગજથી કોઈ જુએ તો બધાને માફક આવી જાય.

‘બીફોર સનરાઈઝ’, ‘બીફોર સનસેટ’ અને ‘બીફોર મિડનાઈટ’ જોયા પછી આમ તો એ ટ્રીલોજી અને એના ડાયરેક્ટર, બંનેનો ફેન બની જ ગયો હતો (સાથે ઈથન હોવ્કનો પણ!) અને પાછુ બોયહુડ જોયું અને મજા જ પડી ગઈ.

હમણા જ જ્યારે સ્યુસાઈડ સ્કવોડનું ટ્રેઈલર જોયું અને જેરેડ લેટો ના મુવીઝ વિષે થોડું વધારે સર્ચ કર્યું ત્યારે ‘મિસ્ટર નોબડી’ મુવી વિષે થોડું વાંચ્યું અને તેની સ્ટોરીમાં ઈન્ટરેસ્ટ પડતા જોઈ લીધું, અને એના પછી એ મુવી એવી તો હાવી થઇ મગજ પર કે એના વિષે ઘણું બધું વાંચતા વાંચતા ‘ડોન્ની ડાર્કો’ ના થોડા વખાણ પણ વાંચવા મળ્યા… હવે એ મુવી ઘણા સમય થી મારે જોવું હતું, અને આ વાંચ્યા પછી રહેવાયું જ નહિ અને મુવી જોયું, એન્ડ અગેઇન માય માઈન્ડ ગોટ બ્લોવ્ન! અનધર માઈન્ડ બ્લોઇંગ મુવી! ઓલ અબાઉટ થોટ્સ!! ઓલ અબાઉટ કોન્સીક્વન્સીસ! અને થોટ્સ અને ઇલ્યુઝન્સના માટે જાણીતી અને હજુ સુધી ન જોવાયેલી એવી “મેટ્રીક્સ” જોવામાં આવી! અને એ મુવી વિષે એટલું બધું લખાયેલું છે કે કઈ પણ લખીશ તો એ રીપીટેશન જ હશે!

the-matrix-poster1

હવે થયું એવું કે આ બધા મુવીઝ જોયા અને એક ઈચ્છા થઇ કે આવા નવા નવા આઈડીયાઝ વાળા જ નવા નવા મુવીઝ સર્ચ કરી-કરીને જોવા છે!! અને એ સર્ચ કરવા અલગ અલગ મુવી ફોરમ્સમાં આંટા માર્યા, બ્લોગ્સમાં આંટા માર્યા… અને મળ્યું રીચાર્ડનું ‘વેકીંગ લાઈફ’!

Confusedmatthew-WakingLifeMovieReview101-278

સપનાઓની આસપાસ, અથવા તો સપનાઓની અંદર ચાલતું આ મુવી એટલા બધા સવાલોના જવાબ આપી જશે અને જો સવાલ નહિ હોય તો એટલા બદહ સવાલ ઉભા કરી જશે કે મગજ કામે લાગી જશે, પોઝીટીવ વે માં. હોપફૂલી. 😛
સપનાઓ ઉપર પહેલા પણ લખ્યું છે. સપનાઓ ઉપરથી પણ ઘણું લખ્યું છે. અને સપનાઓ પણ મારી એક ડાયરીમાં લખ્યા છે. સપનાઓ વિષેના મુવીઝ પણ ઘણા જોયા છે. ‘ઇન્સેપ્શન’, ‘મિસ્ટર નોબડી’, અને હવે ‘વેકીંગ લાઈફ’. પણ જેટલું મને ઇન્સેપ્શન ટચ નકારી શક્યું એટલું બાકીના બે મુવીઝ કરી ગયા. કદાચ એનું રીઝન એ હતું કે હું બાકીના બંને મુવી સાથે ઘણું એવું ખુદને રીલેટ કરી શક્યો. હવે એ રીલેટ કરવા પાછળનું રીઝન એટલું મોટું છે કે એના વિષે એક આખી અલગ પોસ્ટ જ લખવી પડશે. (અને કદાચ એવું પણ થાય કે એ પોસ્ટ લખવા વિશે જો વિચારવા બેસીસ તો કદાચ વિચારવામાં ને વિચારવામાં પોસ્ટ કા તો બહુ લાંબી થઇ જશે, કા તો લખાશે જ નહિ!) પણ ટૂંકમાં કહું તો ઈટ હેઝ સમથીંગ અબાઉટ માય (એમ.બી.ટી.આઈ.)પર્સનાલીટી ટાઈપ.

હવે વેકીંગ લાઈફની વાત રીલેત કરવાનું મેઈન રીઝન તો સપનાઓ અને સપનાઓમાં થતી વાતો, સપનામાં આવતી અજીબ અજીબ ઘટનાઓ, અલગ અલગ સપનાની સ્ટાઈલ્સ, સપના પાછળનું સાયંસ, સપનાઓ પાછળની ફિલોસોફી અને સપનાઓની અંદર હોવા છતાં પણ જાણવું કે આ સપનું છે અને બે વાર ઉઠ્યા પછી પણ એજ સપનામાં રહેવાનું નું અનુભવવું. આમ તો એ વિષે પહેલા પણ બે ‘અલગ(1)’ – ‘અલગ(2)’ પોસ્ટમાં ઘણું લખેલું છે. એના ઉપરથી જ એક થીઅરી વિશે પણ લખેલું અને થયું એવું કે એવી જ કોઈ થીઅરી આ મુવીમાં પણ ડિસ્કસ થાય છે.
આ મુવી એવું છે કે એ મુવી મેં જેટલું એન્જોય કર્યું છે એટલી સારી રીતે હું લખી નહિ શકું. બીકોઝ નોટ એવેરીથીંગ કેન બી ડીસ્ક્રાઇબ્ડ વિથ symbols (known as language)! અને એટલે જ આ મુવી વિશે વાંચવા કરતા એ મુવી જોઇને અનુભવ કરવા જેવું છે! તો તક મળે તો આ મુવી ખાસ જોજો! અને જો ઓલરેડી જોયું હોય તો આપના આ મુવી વિશેના વિચારો જાણવા ખુબ જ ગમશે અને ના જોયું હોય તો જોઈ લો એ પછી પણ કમેન્ટ ચોક્કસ કરજો. I would love to discuss this movie! 🙂

અને અહિયાં મેન્શન કરેલા મુવીઝ જેવા બીજા કોઈ મુવીઝ પણ હોય તો પ્લીઝ સજેસ્ટ! અત્યારે ચસ્કો લાગ્યો છે આવા મુવીઝનો તો બસ માણી જ લેવા છે હવે! 🙂 🙂

કૌંસ માં:~
{[(
સપનાઓ અને તેના ઇન્ટરપ્રીટેશન વિશે Sigmund Freud અને Carl Jung એ ઘણું એવું લખ્યું છે, પણ શું લખ્યું છે અને કેટલું લખ્યું છે એ ડીટેઇલમાં તો નથી ખબર પણ તેની ઉપર લખાયેલા ઘણા આર્ટીકલ્સ વાંચ્યા. તેમ છતાં ખરેખર સપનાઓ શું છે તેના વિશે કોઈ બુક વાંચવાની પણ ઈચ્છા તો છે જ. અને કોઈ ફિક્શન પણ હશે તો ચાલશે, કોઈ પણ વાર્તાઓ જે આવી જ કોઈ થીમ પર બેઝ્ડ હોય જે તમારા ધ્યાનમાં હોય તો જરા એ પણ સજેસ્ટ કરજો. 😀

બાકી ત્યાં સુધી આ ટ્રેઇલર એન્જોય કરો!

અને ‘ડોન્ની ડાર્કો’માં એક સોંગ સાંભળેલું, જે એવું તો મગજમાં ઘૂસ્યું કે સાંભળતાની સાથે જ ફેવરીટ બની ગયું! 😀


)]}

સ્ટોરી ~ એપ્રિલનો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!

ઉપરનો કૌંસ:~
{[(
એપ્રિલ ૨૦૧૨માં એક સ્ટોરી લખી હતી, એ સ્ટોરી લખવાનું રીઝન એ હતું કે ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો, અને મારે પથારી લઈને નીચે ભાગી આવવું પડ્યું હતું. રાતના ૨-૩ વાગ્યે. અને એ વખતે જ એકદમ મગજમાં એક સ્ટોરી આવી ગઈ હતી જે મેં લખી દીધી હતી. એ પછી coincidentally ૨૦૧૩ અને ૨૦૧૪માં પણ ૨૦મિ એપ્રિલે વરસાદ પડ્યો હતો. પણ ૨૦૧૫માં ૧૫ એપ્રિલમાં જ વરસાદ પડી ગયો અને થોડુંક ખોટું લાગ્યું હતું મને. પણ આજે એક સોંગ સાંભળતા સાંભળતા મને અચાનક એ સ્ટોરી યાદ આવી અને એની સિકવલ લખવાનો વિચાર આવ્યો!

આ સ્ટોરીનો પ્રથમ ભાગ તમે વાંચીને આ વાંચશો તો વધારે મજા આવશે!

અને એ વાંચ્યા પછી જો આ સોંગ સાંભળતા સાંભળતા આજનો લખેલો ભાગ વાંચશો તો ચોક્કસ એક અલગ જ મજા આવશે. 🙂

)]}

અત્યારે જુન હોવા છતાં પણ ગરમીનો ત્રાસ છે, પણ એપ્રિલ નો એ વરસાદ ભૂલાય જ કેમ!
બે મહિના થયા હતા સ્તુતિને મળ્યે. એક્યુરેટલી જોવા જઈએ તો ૧ મહિનો અને ૧૪ દિવસ.
નવી શરૂઆતનો સંકેત દેખાયો તો હતો…પણ…
~~~~~~~~~~

“ભૂલ મારી પણ હતી અને મારે જ સમજવું જોઈતું હતું, that your career was important too, and not only I. કદાચ હું પણ નાસમજ હતી એ વખતે.” આ શબ્દોની સાથે આવેલી સ્માઈલ જ સૌથી મોટો સંકેત દેખાડી રહી હતી. અને ઓછું હોય એમ એના આઈ-પેડમાં યુ-ટ્યુબ પર કોઈ અજાણી સિંગરના અવાજમાં મેહદી હસનનું “રંજીશ હી સહી” વાગી રહ્યું હતું. એક તરફ એની સ્માઈલ જોઇને મારા મગજમાં રહેલા બધા જ શબ્દો ગાયબ થઇ ગયા હતા, અને બીજી તરફ ગીતના શબ્દો માહોલને મારા માટે વધારે જ heavy બનાવી રહ્યા હતા.

“किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम, 
किस किस को बताएँगे जुदाई का सबब हम…”

ગીતની આ કડી વાગી અને સ્તુતિની પેલી સ્માઈલ પણ જતી રહી સાથે. તે અચાનક જ કઈ પણ બોલ્યા વગર અંદર જતી રહી. અને થોડી વારમાં જ રસોડામાંથી સ્ટીલના ગ્લાસમાં પાણી લઈને આવી અને પાણી મારી સામે ધરતા જ કહ્યું, “I hope you still prefer your water steelના ગ્લાસમાં જ…”

મેં ગ્લાસ હાથમાં લીધો. હજુ પણ પેલી સ્માઈલમાં જ ખોવાયેલો હતો હું. શું બોલવું એ સમજાયું જ નહિ. આંખો બંધ કરી, અને એક જ ઘૂંટમાં બધું પાણી પી લીધું. તરસ્યો હતો એટલા માટે નહિ, પણ ગ્લાસમાં જે પાણી હતું એમાં મારી આંખનું પાણી પડે નહિ એ માટે. થોડી વાર આંખો બંધ જ રાખી. પેલું સોંગ હજુ પણ વાગી રહ્યું હતું. કદાચ તેણે કોઈ પ્લે-લીસ્ટ બનાવીને તે સોંગને રીપીટ મોડ પર રાખ્યું હશે તેવું લાગ્યું.

“आ फिरसे मुझे छोड़ के जाने के लिए आ, रंजिश ही सही….”

આ કડી ફરી વાગી રહી હતી, અને પેલું અટકી રહેલું ડાબી આંખનું પાણીનું ટપકું રોકી ન શક્યો હું. આંખથી ટપકીને ગાલથી સરકતું એ આંસુ મારી થોડી વધી ગયેલી દાઢીમાં આવીને સંતાઈ ગયું, પણ મારી ફીલિંગ સંતાઈ ન શકી. I was feeling the guilt for what I had done. “Can you please..”
હું આટલું જ બોલ્યો અને સ્તુતિએ સોંગ બંધ કરી દીધું.
“No, આ તો જસ્ટ સોંગ ચેન્જ કરવાનું કહેતો હતો. પણ, You know, I don’t have words to share. અચાનક જ સવારે વરસાદ પડ્યો અને ખબર નહિ કેમ, બધું જ યાદ આવી ગયું. બે વર્ષ પહેલા સેમ આવું જ એપ્રિલમાં માવઠું પડ્યું હતું. અને આજ સવારનો વરસાદ ભલે એટલો વધારે નહોતો, મને બહુ જ heavy લાગ્યો. બે વર્ષ! કરીઅરમાં ભલે થોડોક આગળ વધ્યો, પણ ‘થોડોક’ જ વધ્યો. એક સકસેસ માટેની સેલ્ફ હેલ્પ બુક વાંચી હતી ત્યારે, જેમાં ઈમોશન્સ, ફીલિંગ્સ વગેરેને અવરોધ તરીકે દર્શાવ્યા હતા. અને એ વાંચ્યા પછી તો કરીઅર વિષે વિચાર્યા કરતા છુટા કેમ પડવું એ જ વિચાર વધારે આવતો હતો. એક જુસ્સો હતો સિંગર બનવાનો. નવા નવા કોન્ટેક્ટસ બની રહ્યા હતા અને કેમ પણ કરીને ઊંચાઈ હાસિલ કરવી હતી. એ વખતે એ ઊંચાઈના સપનાના પડછાયામાં તારા તરફથી મળતો સપોર્ટ, તારો પ્રેમ ખરેખર કેટલા પ્રબળ ફેકટર્સ હતા મારી સફળતા માટે, તે જોઈ જ ન શક્યો હું! બે વર્ષમાં જ્યાં પહોંચ્યો ત્યાં સફળતાનો એક કોળિયો છે, પણ ત્યાં એકલતા છે. અને એ કોળિયો share નહિ કરું ત્યાં સુધી એ થાળીમાંથી બીજો કોળિયો લેવાની ન તો ઈચ્છા થાય તેમ છે ન તો મારી તાકાત છે કે બીજો કોળિયો લઇ શકું હું તારા વગર.”
સ્તુતિ કઈ પણ બોલ્યા વગર સાંભળી રહી હતી. એની આંખમાં પાણી પણ દેખાતું હતું. મેં તેમ છતાં પણ બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું.
“મારે મારી સફળતા તારી સાથે share કરવી છે. હું અહી આવ્યો ત્યારે મને આશા પણ નહોતી કે તું મારી સામે પણ જોઇશ! બે વર્ષ પહેલા તારી આંખમાં વરસાદમાં ધોવાઈ રહેલા તારા એ આંસુ મને સાફ દેખાઈ રહ્યા હતા પણ એ વખતે મારી આંખો તેને ઇગ્નોર કરવા માટે જ તૈયાર થઈને બેઠી હતી. I have always been selfish, અને કદાચ અત્યારે પણ હું સેલ્ફીશ જ બની રહ્યો છું એક રીતે. પણ હું તને મારા સેલ્ફમાં સમાવવા માંગુ છું. સેલ્ફીશ બનીને આપણી ખુશી જોવા ઈચ્છી રહ્યો છું. એ વખતે તારા આંસુ જોઇને એક જ બીક લાગી રહી હતી કે તું ક્યાંક તારા મજાકિયા સ્વભાવને ખોઈને લોકો પર ભરોસો કરવાનું ખોઈ ન બેસે! આજે મને તારો ભરોસો જોઈએ છે. મારે તારા સપનાઓ જાણવા છે સ્તુતિ. અને એ સપનાઓ બસ જાણવા નથી, પણ તેમને પુરા કરવા માટે જે પણ કરી શકું એ કરવું છે. મારા સપનાઓની સફળતાનો સ્વાદ અને તારા સપનાઓ પુરા કરીને તેની ખુશીનો પણ સ્વાદ મારે તારી સાથે જ લેવો છે. સ્તુતિ, બે વર્ષ પહેલા મેં જે પણ કર્યું, I’m going to regret that for my whole life. એ ભૂલ ફરી તારી સાથે તો હું સપનામાં પણ ન કરી શકું, પણ બીજા સાથે ન કરું એ માટે તારી સલાહ, તારો સપોર્ટ અને તારો પ્રેમ ઝંખું છું.” આટલું બોલીને હું ચુપ થઈને સ્તુતિની સામે જોઈ રહ્યો.

સ્તુતિની આંખમાં જે થોડી વાર પહેલા પાણી દેખાતું હતું, તે પાણી હવે ત્યાં હતું નહિ. જાણે એની આંખો એ આંસુને પી ગઈ હોય. સ્તુતિએ તેની નજર બાજુમાં ફેરવી લીધી હતી એ દિવસે આટલું કહેતી વખતે કે, “મેં ભૂલ તારી માફ કરી. પણ મારી એક સ્માઈલ જોઇને તે વિચારી લીધું કે હું હજુ પણ એકલી હોઈશ?” સ્તુતિ આટલું બોલીને જ ઉભી થઈને પાણીનો ગ્લાસ લઈને રસોડામાં જતી રહી.
~~~~~~~~~~

નવી શરૂઆતનો સંકેત તો દેખાયો હતો….પણ એ સંકેત આવું સરસ પરિણામ લાવશે તેવું ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું મેં.
સ્તુતિને ખબર હતી કે હું હમેશા તેને જુઠું બોલતા પકડી જ પાડું છું, એટલે જ એ દિવસે તેણે નજર ફેરવીને બસ મને હેરાન કરવા માટે થઈને ‘એકલી ન હોવા વાળી વાત’નો shock આપ્યો હતો. એની વાત જો કે સાચી હતી. મેં તે વિષે જરાય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ મેં એ પણ ક્યારેય નહોતું વિચાર્યું કે સ્તુતિને હમેશાથી રાઈટર બનવું હતું. ન તો મને એ ખબર હતી કે છુટા પડ્યાના છ મહિના પહેલા તેણે તેની પ્રથમ નોવેલ લખવાની શરૂઆત કરી હતી, જેનો અંત તેણે હજુ સુધી પણ લખ્યો ન હતો. અને તે પણ ખબર નહોતી કે તે એક એડ એજન્સીમાં કોપીરાઈટર તરીકે કામ કરી રહી હતી, being an engineer!

પણ મને એ વાતની ખબર ચોક્કસ છે કે તેની પ્રથમ નોવેલના છેલ્લા ચેપ્ટર પર એ અત્યારે કામ કરી રહી છે અને એ પણ ખબર છે કે તે આજે તે નોવેલ પૂરી કરીને જ રહેશે અને પૂરી નહિ કરે ત્યાં સુધી કોઈને એના રૂમમાં પણ નહિ આવવા દે!
વેલ, જોરદાર વાત એ છે કે તેની નોવેલનું ફક્ત શરૂઆતનું એક જ ચેપ્ટર વાંચીને મારો પબ્લીશર ફ્રેન્ડ (કોન્ટેક્ટસ કામ તો લાગ્યા જ) એટલો ખુશ થઇ ગયો હતો કે તેણે શ્યોરીટી સાથે આ નોવેલના સકસેસ માટે પાર્ટી અરેંજ કરવાનું કહી દીધું હતું. અને સ્તુતિને જે વાતની ખબર નથી તે વાત એ છે, કે આજે રાત્રે જ મેં એના માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી અરેંજ કરી છે!
And guess what!! આટલી વાત કરી ત્યાં સુધી બહાર ધીમા ધીમા વરસાદના છાંટા ચાલુ થઇ ગયા છે. અને કદાચ સ્તુતિના રૂમનો દરવાજો ખુલી રહ્યો છે, છેલ્લું ચેપ્ટર પતાવી દીધું લાગે છે! 🙂
અને પેલી સરપ્રાઈઝ વાળી વાત અત્યારે આપણી વચ્ચે જ રાખજો…Shhhhhh…. 😉

નીચેનો કૌંસ:~
{[(
‘રંજીશ હી સહી’નું ઓરીજીનલ version અને કોક-સ્ટુડીઓનું version પણ સાંભળતા જાઓ હવે!! 😀


)]}

ટચુકડી : “પણ મમ્મી અને બા તો…”

“તમે વાત કરી ક્રીશીવ જોડે?” પલ્લવી અજયને પૂછે છે.
“કઈ વાત?” અજય ચાનો કપ બાજુમાં મુકતા પૂછે છે.
“એજ કે એ જેની જોડે આખો દિવસ વાતો કરે છે એ ખરેખર છે જ નહિ…”
“ઓહ! એનો ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડ? કરીએ ચાલો આજે વાત….” અજય પલ્લવીને સ્માઈલ આપીને કપ હાથમાં લઈને છેલ્લી ચૂસકી ભરીને ક્રીશીવને બુમ પાડે છે.
ક્રીશીવ તરત જ હીંચકા પરથી ઉતરીને દોડતો દોડતો આવે છે અને અજયના ખોળામાં આવીને બેસી જાય છે.
અજય ક્રીશીવના વાળ ફેંદીને મસ્તી થી વ્હાલ કરતા પૂછે છે, “બેટા, એક વાત ખબર છે તને? તારો જે ફ્રેન્ડ છે ને….”
“નુંનું! એની જ જોડે બેઠો હતો હું બહાર…”, ક્રીશીવ પપ્પાની વાત અડધે જ કાપતા બોલે છે, “અરે આજે…”
અજય પણ ક્રીશીવની વાત અધુરી કાપતા, સમજાવતા કહે છે, “બેટા એ ખરેખર છે નહિ. એ બીજા કોઈને નથી દેખાતો…. પછી એની જોડે વાતો કરીશ તો લોકો તને ક્રેઝી કહેશે….”
ક્રીશીવ વિચાર્યા વગર તરત જ જવાબ આપે છે, “હું તો ખાલી વાતો કરું છું, બા અને મમ્મી તો પેલા કાન્હા સાથે વાતો બી કરતા હોય છે અને ખાવા પીવાનું બી આપે છે…એ પણ ક્યાં કોઈ દિવસ દેખાય છે…. તો મમ્મા અને બા પણ ક્રેઝી છે?”
અજય આગળ કઈ સમજાવ્યા કરતા ક્રીશીવના ઈમેજીનરી ફ્રેન્ડને સમય પર જ છોડવાનું નક્કી કરે છે.

how? exactly કઈ રીતે? (100!!!)

“મતલબ કોઈનો વાંક છે જ નહિ?” મેં પૂછ્યું.
“ના” એણે હાથ આગળ લાવીને, આંખો પહોળી કરીને આગળની એની બધી વાતો માટે એ કેટલો શ્યોર હતો એ દર્શાવતા કહ્યું.
“મતલબ…સમજાયું નહિ યાર, થોડું ડીટેઇલમાં કેહ. How.Exactly.Does.It.WORK???” બધું મારા મગજની એકદમ દુરથી બાઉન્સ થઇ રહ્યું હતું.
“જો, તે કહ્યું કે ઓલ ધ કીલર્સ શૂડ બી કીલ્ડ, રાઈટ?”
“હા….”
“તો એમને મારવાથી એમને મારવા વાળો પણ કીલર થઇ ગયો, રાઈટ?
“અમ….હા?”
હા. મતલબ એમને પણ મારવા પડે? એઝ ધેય આર ઓલ્સો કીલર્સ….?”
“હા…” હવે હું વધારે ગૂંચવાઈ ગયો હતો. પણ એણે બોલવાનું ચાલુ જ રાખ્યું, “મતલબ કે આપણે એમને મારીશું, એ આપણને મારશે, અને બધું બેલેન્સ થઇ જશે….સમજાયું?”
“ના, ના……. કઈ રીતે યા…..ર!!!? બેલેન્સની વાત જ ના આવે ને!” હું ઉભો થઇને આંટા મારવા લાગ્યો આગળ પાછળ. મને લાગતું હતું કે નવીન સમજતો જ ન’તો જે હું કહેવા માંગતો હતો. એ બસ કદાચ એની જ વાત લઈને બેસી ગયો હતો અને એણે માનવું પણ નહોતું.
“ત્યાં જ તો તુ નથી સમજતો ને…. તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે.” એણે થોડા મોટા અવાજ સાથે કહ્યું, કેમ કે હું આંટા મારતા મારતા થોડો વધારે જ દુર જતો રહ્યો હતો, અજાણતા જ, વિચારોમાં.
“ક્યાંથી ખોટી રીતે યા…..ર!!!?? લોકો જો એકબીજાને આમ ને આમ કાસ્ટ, રીલીજ્ય્ન એન્ડ કન્ટ્રી એન્ડ ઇવન સ્ટેટ્સ ના નામે જો મારતા રહે તો બેલેન્સ કઈ રીતે??? મરવાના હુમન્સ જ છે ને!! કેવું બેલેન્સ? કાસ્ટનું કે રીલીજ્ય્નનું? તને લાગે છે કે ધ યુનિવર્સ વર્ક ઓન ધ બેઝીઝ ઓફ ધીઝ થીંગ્ઝ??” આખરે મારા વિચારોને કઈક શબ્દોમાં ઢાળીને મેં એને પૂછી જ લીધું જે પૂછવું હતું.
નવીન બસ નિ:સાસો નાખતો હોય એ રીતે હસ્યો, મારી સામે જોયું, અને કહ્યું, “સી, મેં કહ્યુંને! તુ બેલેન્સ વર્ડને જ ખોટી રીતે જુએ છે. અને હા, તુ જ ખોટી રીતે જુએ છે, હું નહિ.”
“અમ….કેર ટુ એક્સ્પ્લેઇન, સર?” મેં સાર્કેસ્ટીક ટોન માં પૂછ્યું.

“સી, એ વસ્તુ ભૂલી જા કે તુ કઈ કાસ્ટનો છે, ઓકે? એ પણ ભૂલી જા કે તુ હ્યુમન છે. તુ જસ્ટ એક ક્રીચર છે ધેટ લીવ્સ ઓન ધીસ પ્લેનેટ અર્થ. ઓકે?”
“અ….” હું હજુ કન્ફયુઝ હતો.
“હવે જો, વિચાર કે તારી પાસે એક બાસ્કેટ છે, એન્ડ ઇન ધેટ બાસ્કેટ યુ હેવ ટુ પુટ સમ બલૂન્સ.હવે એ તું એક એક કરીને એમાં બલુન્સ નાખતો જાય છે, એકદમ આરામથી, તારે મથવું નથી પડતું. ઓકે? અને પછી એવો ટાઈમ આવે છે, કે…”નવીન અટકી જાય છે અને મારી સામે જુએ છે કે હું ધ્યાન આપું છું કે નહિ.
“બલુન્સ? આનું મારા કોઈ ક્રીચર હોવા સાથે રીલેશન?” હું પૂછવા જતો હતો પણ પૂછ્યું નહિ. મારે લીન્ક તુટવા નો’તી દેવી. હું જસ્ટ નોડ કરું છું.
નવીન કન્ટીન્યું કરે છે, “અને ટાઈમ એવો આવે છે કે હવે બલુન્સ અંદર સમતા નથી, એક બીજા સાથે અથડાય છે, દબાય છે. અને હવે તારે મથવું પડે છે બલુન્સને મવડાવવા માટે. તુ એક બાલુન નાખે છે તો બીજું બહાર નીકળી જાય છે, અને તુ ફરી બીજું નાખવા જાય છે ત્યાં બીજા બે બલુન્સ બહાર નીકળી જાય છે. અને હવે તને થાય છે કે તુ વધારે ને વધારે ફુગ્ગા સમાવવા માંગે છે, એક પણ ફુગ્ગો બહાર ન જાય એ રીતે. તુ બાસ્કેટને એના કવર થી ઢાંકી દે છે અને ઉપર એક હોલમાંથી એક એક બલુન એડ કરે છે. હવે ફુગ્ગા બહાર નથી આવતા, પણ અંદર દબાતા જાય છે. અને એ ફુગ્ગાઓને બહાર નીકળવા માટે જગ્યા નથી મળતી. અને એક એક કરીને જેમ જેમ તુ મારી-મચડી ને ફુગ્ગાને અંદર એડ કરે છે એમ એમ બાસ્કેટની કઈક નહિ જેવી રફ સપાટીના લીધે એક ફુગ્ગો ફૂટી જાય છે, અને એના ફૂટવાના લીધે એની બાજુના કોઈ ફુગ્ગાને થોડું નુકશાન પહોંચે છે અને એ પણ થોડા પાતળા થઇ જાય છે, અને હવે ફરી બીજો ફુગ્ગો એડ કરતા એ ફૂટે છે. કેટલાક ફુગ્ગા તારા હાથમાં જ ફૂટી જાય છે. પણ અંદર ફુગ્ગાઓની સંખ્યાનું એક એવરેજ બેલેન્સ બનેલુ રહે છે.” આટલું કહીને નવીન મારી સામે જોઈ રહે છે. એવી રાહ જોઇને કે હું સમજી ગયો હોઈશ, ડાઈરેક્ટ વાત કહ્યા વગર પણ.

“અં…. કદાચ હું સમ્જ્યો તુ શું કહેવા માંગે છે…”
“કદાચ??” નવીન થોડું હસીને પૂછે છે.
“અં….મતલબ બેલેન્સ પ્રજાતિનું થાય છે. નેચરનું થાય છે? આઈ મીન, જે જગ્યાએ હ્યુમન્સની જરૂર નથી ત્યાંથી કોઈ નહિ ને કોઈ કારણથી એ ગાયબ થાય છે, રાઈટ? અને જ્યાં જરૂર છે ત્યાં એ લોકોને માઈગ્રેટ થવા માટે નેચર મજબુર કરે છે? લોકો નહિ પણ નેચર ડીસાઈડ કરે છે બધું?” હું થોડું થોડું સમજવા લાગ્યો હતો.
“યેસ, બરાબર ડાઈરેકશનમાં જઈ રહ્યો છે. બટ ખાલી પ્રજાતિઓનું જ નહિ, આખા યુનિવર્સનું બેલેન્સ છે. પણ અત્યારે આપણે ફક્ત હ્યુમન્સ પર જ ફોકસ કરીએ છીએ.અને નેચર ડીસાઈડ કરે છે, પણ એક પેટર્ન….” નવીન અટકી ગયો અને તેના ગાલ પર અંગુઠાનો નખ ફેરવવા લાગ્યો. એની આંખોમાં કઈક અલગ ચમક હતી.
“સો, વ્હોટ ઈઝ નેક્સ્ટ? ડિસ્કશનનું ક્ન્ક્લુઝન?” નવીને આમ તો મને ગૂંચવી દીધો હતો, પણ એની વાતમાં દમ પણ હતો.
“ઈટ ઈઝ જસ્ટ ધ બીગીનીંગ. હજુ ઘણું સમજાવવાનું છે. આ ફક્ત એક ડેમો ડિસ્કશન હતું. હજુ ઘણા સેશન્સ બાકી છે. વેલકમ ટુ ધ ક્લબ, શાલીન!”

– Virajsinh Raol & Ronak HD

કૌંસ માં :~
{[(
Wait for it… 😉
)]}

P.S. It’s 100th post!!
મને તો એમ જ હતું કે થોડી ઘણી પોસ્ટ્સ થશે ત્યાં સુધી તો મારી આદત પ્રમાણે મારી લખવાની આદત પણ બંધ થઇ જશે અને કઈક નવું ભૂત ચઢશે. નવું ભૂત ચોક્કસ ચઢ્યું (નવા ભૂત વિષે ફરી ક્યારેક લખીશ) પણ લખવાનું ભૂત મસ્ત રીતે ચોંટીને બેઠું છે અને મને મજા પણ કરાવે છે! જો આ બ્લોગ ઉપર પણ કોઈ વાંચવા વાળું કે કમેન્ટ કરવા વાળું ન હોત તો શરૂઆતની ૧૦-૧૨ પોસ્ટ પછી આ બ્લોગ પણ ધૂળ ખાતો થઇ ગયો હોત, પણ એક-એક કમેન્ટ અને એક-એક વ્યુવ મને લખવા માટે જોઈતું પરિબળ બની રહ્યું છે. મને હેલ્પ કરતુ રહ્યું છે અને કરતુ રહેશે જ!!
Thanks to each and every one for helping me getting better at writing. તમારી કમેન્ટ્સથી મને ઘણું બધું શીખવા મળ્યું છે. બીજા બ્લોગર્સના બ્લોગ વાંચીને તો એનાથી પણ વધારે શીખ્યો છું. અને આઈ હોપ કે તમારા જેવા હેલ્પફુલ ક્રિટીક્સ મળતા રહે. 🙂
બાકી મારા બ્લોગની ૧૦૦મી પોસ્ટની પાર્ટી છે, તમારા નજીકના પાણીપુરી/પીઝા/વડાપાવ/દાબેલી વાળાના ત્યાં જઈને મારા બ્લોગનું નામ દઈને જેટલું ખાવાની ઈચ્છા હોય એટલું ખાઈ આઓ! અને પૈસા આપીને એમને મદદરૂપ થાઓ, પુણ્ય મળશે… 😀 😉 😛

2 in 1 – “બ્રેકીંગ બેડ” અને “નવસારી”!!

વાત જરા એમ છે કે નવસારી વાળી વાત લખવા માટે મગજમાં બરાબરનો ઉભરો આવ્યો છે, પણ હવે ઘણા ટાઈમ થી બ્રેકીંગ બેડ વિષે લખવાનું કહ્યું હતું છતાં પણ કઈ લખાયું નહિ અને હવે લખવાનો હતો ત્યારે બીજી વાત યાદ આવી ગઈ. એટલે એ હિસાબ થી પહેલા થોડું બ્રેકીંગ બેડ વિષે લખીને નવસારી વિષેની વાત લખીશ. અને એના લીધે આ પોસ્ટ થોડી લાંબી પણ રહેવાની જ…

~~~~> વાત નં.૧) બ્રેકીંગ બેડ(Breaking Bad)ખાલી એક સિંગલ(નોટ સિમ્પલ) આઈડિયાના ઈમ્પ્લીમેન્ટેશનથી ખાલી એક નહિ પણ કેટલી બધી લાઈફ ચેન્જ થઇ શકે છે એ તો બધા ને ખબર જ હોય છે, પણ બ્રેકીંગ બેડ એક એવો ટીવી-શો છે જે આ વાતને જ એક ટોટલી નવા જ લેવલ પર લઇ જઈને બતાવે છે. અને એ આઈડિયાની પાછળ કેટલીક મજબૂરી પણ હોય છે.

આ ટીવી શો કેવો છે અને કેટલા એવોર્ડ્સ વગેરે જીત્યો છે એ વિષે તો ઘણી બધું જગ્યાએ ઘણું બધું લખાઈ ગયું છે પણ મને આ શો ગમવાના ઘણા રીઝન્સ છે જેના વિષે હું વાત કરવાનો છું. અને એ રીઝન્સમાં જો સૌથી પહેલું કઈ આવતું હોય તો એ પરફેક્શન છે. એક-એક સિમ્પલ લાગતા કિસ્સા પણ સીરીયલ ને એક નવો જ વળાંક આપવા માટે કેટલા અગત્યના હોય છે એ વળાંક આવે ત્યાં સુધી આપણને ખ્યાલ પણ ના આવે એવી રીતે મુકેલા છે!!

ક્રાઈમ-ડ્રામા-થ્રીલર ના જોનર વાળી આ સીરીઝમાં હ્યુમરનો એટલો મસ્ત રીતે સંગમ કર્યો છે કે સમજદાર જ સમજી શકે અને એક જીનીયસ જ આવી રીતે હ્યુમર ને આવી સીરીઝમાં આટલા પરફેક્શનથી મોલ્ડ કરી શકે!! અને આ સીરીઝમાં એવા પણ એપીસોડ્સ છે કે જો એમને શોર્ટ મુવી તરીકે પણ કોઈને બતાવીએ દિલ ખુશ કરી જાય!! એમાં એક “ફ્લાય” નામનો એપિસોડ છે કે જેમાં એક માખીને એક જગ્યાએ થી ઉડાડવાની હોય છે અને એજ માખીને બહાર કાઢવા માટે આખો એક કલાકનો આ એપિસોડ જરા પણ બોર કાર્ય વગર ફૂલ એન્ટરટેઈન કરી જાય એવો છે!

હવે બ્રેકીંગ-બેડ ની સ્ટોરી ની વાત કરીએ તો એવું છે કે એક ઓનેસ્ટ અને ખુબ જ સીધા શિક્ષક ને કેન્સર થતા પોતાના પરીવાર માટે પૈસા છોડી જવા માટે થઈને ખાલી એક વાર ડ્રગ્સ વેચવાનો વિચાર કરે છે અને એ વિચાર કઈ રીતે તેમની આખી લાઈફ ચેન્જ કરીને આખા અરીયાના જ નહિ પણ દુનિયાના પણ ઘણા ભાગના ડ્રગ માફિયાઝ ને હચમચાવી મુકે છે તેની પર છે. અને આ સીરીયલ હું સૌથી વધારે એન્જોય એટલા માટે કરી શક્યો કારણ કે મેં આના વિષે કઈ પણ, ક્યાંય પણ, જરાક પણ વાંચ્યું ન હતું…. અને સ્ટોરી અને ઇવન મેઈન કાસ્ટ કોણ છે એનાથી પણ અજાણ્યો હોવાના લીધે જ એકી એક સીનમાં થ્રિલ મળી છે અને સસ્પેન્સ એન્જોય કર્યું છે!

બ્રેકીંગ બેડ ના ક્રીએટર વિન્સ ગીલીગન ને એક ઈન્ટરવ્યૂમાં જયારે પૂછ્યું હતું કે આ શો માટે આઈડિયા ક્યારે અને કઈ રીતે મળ્યો હતો ત્યારે એમને કહ્યું હતું કે તેમને આ ઘણા ટાઈમ પહેલા એક ન્યુઝ પેપર માં હેડ લાઈન વાંચી હતી કે કઈ રીતે કેટલાક શખ્સોએ એક (આર.વી.)કેરેવાનમાં જ મેથામ્ફેટામાઈન(A.K.A. ‘meth’)ની લેબ ઉભી કરી હતી. અને બસ એની પર થી જ તેમને આ શો બનાવવા માટે આઈડિયા આવ્યો હતો. અને આઈડિયા આવ્યો એ પણ એવો જોરદાર કે અત્યારે આ ટીવી શો IMDB ના ટોપ ટીવીશોઝમાં પ્રથમ ક્રમાંક પર છે (એટલીસ્ટ આ લખું છું ત્યાં સુધી તો ખરું જ…)!! અને એ જગ્યાએ એને પહોચાડવા માટે આમ તો વિન્સ એન્ડ ટીમ ની મહેનત તો છે જ પણ દરેકે દરેક એક્ટર્સની પરફેક્ટ એક્ટિંગ પણ જવાબદાર છે!! ખાસ કરીને શો ના બે લીડ એક્ટર્સ!

હવે જો આના વિષે વધારે લખીશ તો કદાચ હું સ્પોઇલર્સ બોલવાનું સ્ટાર્ટ કરવા લાગીશ…. અને એક સિંગલ સ્પોઈલર થી આમ તો મજા બગડે એવું છે નહિ આ શો નું પણ તેમ છતાય બધી મજા ને સુરક્ષિત રહેવા દઈને હવે હું નવસારીની વાત(કે જે આ લખતા લખતા પણ ઘણી વાર અટકી જઈને મેં એ જૂની યાદો માં ડૂબકી લગાવી આવ્યો, એ) શરુ કરવાની છે!! 😀

~~~~> વાત નં. ૨) નવસારી : નવસારીની વાત જરાક એમ છે કે પપ્પાની ટ્રાન્સ’ફરે’બલ જોબના લીધે મને ‘બીજા’ અને ‘ત્રીજા’ ધોરણનો અભ્યાસ નવસારી જેવા એક મસ્ત મજાના સીટીમાં કરવા મળ્યો હતો. આમ જોવા જઈએ તો મને સીટી માં ખાસ તો કઈ એટલું બધું યાદ નથી. જો થોડુક મગજ પર ભાર આપીને યાદ કરવા જાઉં તો મને અજગર જેવી લપસરણી વાળો એક બગીચો યાદ છે, એક ‘બગીચા વાળું’ અને એક ‘ખીચડી મળે એવું’- એમ બે મંદિર યાદ છે, ‘મામાની પેટીસ’ યાદ છે, ‘નંદુ મલાઈનો આઈસ્ક્રીમ’ યાદ છે, મારી સ્કુલ યાદ છે અને ઘર અને આસ પાસ નો થોડોક એરિયા આછો-પાતળો યાદ છે.

પણ આ એ વાતો હતી જે મગજ પર થોડુક(જ) જોર આપું ત્યારે યાદ આવે. પણ એવી વાતો, એવા કિસ્સા, એવી યાદો પણ ઢગલો છે જે વગર જોર આપે રેન્ડમ્લી પણ મારા મગજમાં હરતી, ફરતી અને તરતી રહે છે. એ યાદોમાં પહેલી વાર એકલા દવાની દુકાને જઈને લીધેલી ઉધરસની દવા લીધાનું યાદ છે, પહેલી વાર સ્કુલથી ઘરે એકલા આવ્યાનું યાદ છે, પહેલી વાર કોઈની મદદ લીધા વગર ક્રોસ કરેલો રસ્તો યાદ છે, પહેલી વાર થીએટરમાં જોએલું ઈંગ્લીશ મુવી ‘ટાઈટેનીક’ યાદ છે, અને એકલા એકલા મહોલ્લામાં જાતે જ બનાવેલી ગેમ્સ રમ્યાનું યાદ છે. એ સિવાય મને પહેલી વાર સાઈકલ ચલાવ્યાનું અને મારી પહેલી સાઈકલ લીધાનું યાદ છે, પહેલી વાર જાતે પતંગને ચગાવ્યાનું યાદ છે, અને સ્કુલની ઢગલો વાતો યાદ છે. સ્કુલની એ વાતોમાં મને સર જે.જે. સ્કુલનું રોજ-રોજનું પ્રાર્થના કર્યા પછી એક સમાચાર અને એક સુવાક્ય સાંભળ્યાનું યાદ છે, ત્યાં બનાવેલા મિત્રો મહાવીર, દીપ, રોનક, નીલ, સની યાદ છે અને છોકરીઓની સંખ્યા ક્લાસમાં વધારે હોવાના કારણે એક બેંચ પર ચાર છોકરીઓની વચ્ચે જે રીતે એક છોકરાને બેસાડતા હતા એ તો ભૂલાય એવું જ નથી!! 😀

નવસારીમાં દરેક મિત્રના ઘરે કરેલી મસ્તી અત્યારે પણ આંખ બંધ કર્યા વગર પણ મગજમાં સ્ટ્રીમ થતી દેખાય છે. સ્કુલના આણંદ મેળામાં સ્ટુડન્ટસના જ ઘરે બનાવેલી વાનગીઓ બે-ચાર રૂપિયા આપીને ખાધેલું યાદ આવે ત્યારે એ ટેસ્ટ પણ જીભ પર જાણે આવી આવી ને જતો રહેતો હોય એવું લાગે છે. પણ હવે આ બધું અચાનક યાદ કેમ આવ્યું એવો જો ક્વેશ્ચન મગજમાં થતો હોય તો એનું રીઝન એ છે કે ૧૯૯૯માં છુટા પડ્યા પછી ૨૦૦૮માં ઓરકુટની મદદથી મહાવીર અને દીપ જોડે ફરી થી કોન્ટેક્ટ થયો, જે પછી ફેસબુક અને વોટ્સએપ પર કોમ્યુનીકેશન ચાલુ જ રહ્યું. અને ૧૦ દિવસ પહેલા દીપે ફેસબુક પર એક ફોટોમાં ટેગ કર્યો અને એ ફોટો હતો બીજા ધોરણનો ક્લાસ ગ્રુપ ફોટો! પછી તો યાદો તાજી ના થાય તો નવાઈ!!ગ્રુપ ફોટો- ધોરણ ૨

હવે તો પરમ દિવસ ની વાત કરીએ તો એ દિવસે હું હતો ગાંધીનગરમાં, દીપ હતો કોપરગાવ(મહારાષ્ટ્ર) અને મહાવીર હતો નવસારી… ૩ જુદી જુદી જગ્યા થી અમે વોટ્સએપ પર ના અમારા ગ્રુપ પર વાતો કરતા હતા, વાતો ચાલુ જ હતી અને મારા ઘર ના દરવાજે કોઈ આવતા અચાનક મારી નજર ગઈ એન્ડ આઈ વોઝ સરપ્રાઈઝ્ડ!! એક પ્રી-પ્લાન્ડ સરપ્રાઈઝનો મહાવીર અને દીપનો આઈડિયા ૧૦૦% સકસેસફૂલ રહ્યો હતો!!! મારા દરવાજે આવી ગયા અને મને છેક સુધી જરા પણ ડાઉટ ન થવા દીધો!!!

અને એ સરપ્રાઈઝ મારા અત્યાર સુધી ના બધા જ બર્થડેમાંની સૌથી મોટી સરપ્રાઈઝ બનીને રહી ગઈ!!! બર્થ ડે ના આગળના દિવસે આવીને મારી ખુશીમાં જે વધારો કર્યો છે એ માપી શકાય એવો નથી જ…..!!! ૧૪-૧૫ વર્ષ પછી જો ૩ ફ્રેન્ડસ મળે એટલે શું કર્યું શું ન કર્યું એ ડિસ્ક્રાઇબ કરવું મારા માટે તો ઈમ્પોસિબલ છે ભાઈ! આમ તો આજે જ સવારે એ લોકો ફરીથી નવસારી જવા નીકળી પણ ગયા, પણ અમે ગમ્મે તેટલું પણ સાથે રહ્યા હોત તો પણ એ સમય ઓછો જ પડ્યો હોત….! હવે ડીસ્ક્રાઇબ કરવું અઘરું છે તો ફોટોથી જ ચલાવી લો….

281785_138451206243840_5473060_n

IMG_0188 IMG_0173 IMG_0109theend031_0

કૌંસ માં :~
{[(
“સબસ્ક્રાઇબનું ઓપોઝીટ ડીસ્ક્રાઇબ ન થાય….”(આ તો થયું કહી દઉં… 😉 )
)]}

છેલ્લે છેલ્લે તીસ્મીએ… :-{)

કાર્તિકભાઈએ ‘મો’વેમ્બરની વાત કરી અને થોડું(ઘણુ) ગુગલ કર્યું તો મને પણ બીજું કઈ કરી શકું કે નહિ પણ એટલીસ્ટ મુછ વધારવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ અને આખો મહિનો મુછ વધારતો હતો એટલે કઈ પોસ્ટ ના થયું….(મજાક છે ભાઈ, સીરીયસલી નહિ લેતા… 😛 😉 )!

વાત જો કે એમ છે કે મહિના ના ૧૦ દિવસ સુધી ઈન્ટરનેટ ચાલ્યું નહિ અને bsnlમાં કમ્પ્લેઇન આપતા ફક્ત ફોનથી જ એ લોકોએ “નેટ ચાલુ થયું?”(x૨)  પૂછ્યે રાખ્યું, અને દસમાં દિવસે લાઈનમેનને મોકલતા ખબર પડી કે પ્રોબ્લેમ લાઈનમાં નહિ પણ મોડેમ માં જ હતો, અને છેવટે નવું મોડેમ લાવ્યા ત્યારે નેટ કરવા મળ્યું! એ દસ દિવસમાં ફાયદો એ પણ થયો કે ‘ફેસબુક’નો યુસેજ હવે ઓછો થઇ ગયો છે અને ‘વોટ્સ-એપ’માંથી રજા લેવામાં આવી છે.

પણ એ પછીના દસ દિવસ માં ૨-૩ વાર લખવાની ઈચ્છા થઇ પણ લખવા આવું અને કોઈ નહિ ને કોઈ બ્લોગ વાંચવા વળી જતા લખવાનું રહી જાય અને પછી બીજા કામ આવી પડતા લખવાનું પડતું જ મુકાઈ જાય. અને એ દસ દિવસ પછી છે ક આજે એટલે કે ‘તીસ્મી’એ  લખવાનો ચાન્સ મળ્યો… અને ચાન્સ લઇ પણ લીધો….

૨-૩ દિવસ પહેલા શું લખવાનો હતો એ તો ભૂલી પણ ગયું ચેહ પણ એટલું યાદ છે કે હું કોઈ એક નાની સ્ટોરી, એકાદ સોંગ વિષે મારા વિચારો અને હમણાં હમણાં જોયેલા મુવીઝ વિષે લખવાનો હતો. પણ એ સ્ટોરી કઈ અને કેવી હતી એ ભૂલી ગયું છે. સોંગ પણ ઘણા બધા સોન્ગ્સની વચ્ચે ક્યાંક સંતાઈને બેસી ગયું છે અને મુવીઝ ની વાત છે તો અત્યારે ખાલી ૨ મુવીઝના જ નામ યાદ છે જેના વિષે હું લખવાનો હતો.

એમાંનું એક મુવી Arrietty(2010) છે…. જેના વિષે નીરવભાઈએ તેમની એક પોસ્ટમાં બહુ જ મસ્ત રીતે લખ્યું છે. તેમની જેમ જ મને પણ આવા એનીમેશનમાં વધારે મજા આવે….. 3D તો 3D જ છે, પણ આ એનિમેશનની વાત જ અલગ છે! સોની પર એક સમયે anime કાર્ટુન્સ બતાવવાનું ચાલુ કર્યું હતું જેમાં આવું જ એનીમેશન હોતું’તુ. જેમાં મેં અને મારા દીદીએ ‘પ્રિન્સેસ સારા’ અને ‘લીટલ વુમન’ જોયાનું મને યાદ છે.
ARRIETTY un film de Hiromasa Yonebayashi

એ સિવાય કાર્તિકભાઈના બ્લોગ પર “રિસ્ટકટર્સ : અ લવ સ્ટોરી” મુવી વિષે વાંચ્યું હતું. નામ અજીબ હતું એટલે IMDB પર જઈને સ્ટોરી વાંચી. સ્ટોરી ઈંટરેસ્ટીંગ લાગી એટલે જોઈ લેવામાં આવ્યું હતું. અને એક નવી જ સ્ટોરી હતી એટલે મજા પણ આવી. જે વસ્તુ થી આપણે અજાણ હોઈએ અને એવી વાતો પર મુવીઝ બને એટલે મને તો જોવાની બહુ જ મજા આવે. અને એવો જ એક ટોપિક એટલે લાઈફ આફ્ટર ડેથ. અને એ જ ટોપિક પર બનેલું આ મસ્ત મુવી. આમ અલગ- આમ સિમ્પલ. બહુ કઈ હોબાળા નથી એટલે મને ગમ્યું. આમ તો આ મુવી ઘણા ટાઈમ પહેલા જ જોઈ લીધું હતું પણ હમણા કમ્પ્યુટરમાં જગ્યા કરવા ગયો અને ત્યારે ફરી થી આ મુવી જોયું એટલે લખવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ.

એ સિવાય પણ ઘણા મુવીઝ જોયા અને ટીવી-shows પણ….. અને હા!!! બ્રેકીંગ-બેડ પર લખવાનું છે એ તો હવે યાદ આવ્યું!!! હજુ નશો ઉતાર્યો નથી તો એના વિષે પણ લખવામાં આવશે જ પણ આજે નહિ, ફરી ક્યારેક. અને હા, ‘કેવી રીતે જઈશ’ ના ક્રિએટર્સનું નવું મુવી આવવાનું છે, એના ટ્રેઇલર ની પણ રાહ જોવામાં આવશે હવે તો! નવા મૂવીનું નામ “bey yaar” (બે yaar) રાખ્યું છે. જોઈએ હવે આ પણ ‘કેવી રીતે જઈશ’ જેવો જાદુ ચલાવે છે કે નહિ!

એ સિવાય ખાસ તો કઈ છે નહિ, પણ ૩ વર્ષ પછી ફરી મુછ વધારી અને મારું ધ્યાન ગયું કે જો મુછ ને આમ ને આમ જ વધવા દેવામાં આવે તો પ્રોજેક્શન ચાઇનીઝ મુછની જેમ બંને છેડેથી લાંબી થાય એવું દેખાય છે…… 😀

જોવું છે?

જુઓ જુઓ….. 😉 😛
MO

બસ તો મારી જેમ તમે પણ સ્માઇલો આપતા રહો, બ્લોગ પોસ્ટ્સ વાચતા રહો, જલસા કરતા રહો!!
આવજો!! 🙂 🙂

આ ટીવી શોઝ પણ જોવા જેવા છે….!(1)

આમ તો આ પોસ્ટમાં હું જેના વિષે લખવાનો છું એ વિષય પર જયભાઈ વસાવડાએ પણ લખ્યું જ છે….
અને આમ જોઈએ તો એ ટીવી શોઝ વિષે ખ્યાલ હવા છતાં પણ મને તેમના એ દિવસ ના બ્લોગ પર ની પોસ્ટ જોઇને જ જોવાની ઈચ્છા થઇ ગઈ હતી….

હવે એ બધા જ ટીવી શોઝને, જેટલા હું જોઉં છું તેટલા ને, મને ગમે છે એ રેન્કમાં ઇન્ટ્રો આપીશ અને ક્યારેક ડીટેઇલમાં પણ એ દરેકે દરેક શો વિષે લખવાનો જ છું…..

અને હા, હોઈ શકે કે હું ઘણી બાબતમાં પોલ અને સસ્પેન્સ પણ ખોલી દઉં….!!
So SPOILER ALERT!!!

તો હવે શો ચાલુ કરીએ…..

1) Dexter(Noun : An animal of a small, hardy breed of Irish cattle.)
આ બાજુમાં લખ્યું છે એને આ સીરીઅલ સાથે કોઈ કરતા કોઈ જ લેવા દેવા નથી….. પણ સીરીઅલ ઉપર થી યાદ આવ્યું કે આ સીરીઅલ એક એવા સીરીઅલ કીલર વિષે છે જે કદાચ સુપર હીરોઝની હરોળમાં આવતા આવતા રહી જાય.
આવે એટલા માટે કારણ કે એ એવા લોકો નું જ મર્ડર કરે છે જે લોકો કોઈ નહિ ને કોઈ કારણસર પોલીસ થી બચી ગયા છે……ઇવન ધો પોલીસ ને પણ ખબર હોય કે એ ગુનેગાર છે, કે ખબર ના પણ હોય……!! અને બસ, એવા જ લોકો ને શોધી શોધી ને મારવાની જવાબદારી નહિ પણ પોતાની તરસ છુપાવતો એક સારો કહી શકાય એવો સીરીયલ કીલર!!
અંદર થી પોતાને એક શૈતાન માનતો હોઈને બહાર થી બની શકે એટલો પોતાની જાત ને હ્યુમન બતાવવાનો ટ્રાય કરતો રહે છે….
ડેકસ્ટર વિષે વચ્ચે me થોડીક લાઈન્સ પણ લખી હતી….. જે કહી શકાય કે એના મુખે કહેવાઈ હોય એવી લાગે….. જે કઈક આવી છે…..
“લોહી….
ઘણી વાર લોહી ના સંબંધ ફક્ત એ જ નથી હોતા જે પરિવાર આપે છે,
કેટલીક વસ્તુઓ એવી હોય છે જે નસીબ આપે છે,
કઈક ટેવ, કઈક કુટેવ,
કઈક ઈચ્છા, કઈક ઘેલછા,
પ્રકૃતિ, વિકૃતિ,
લોહી!
ઈચ્છા નહિ પણ ઘેલછા, ઘણા માટે આ બસ વિકૃતિ છે,
લોહી જોવાની તડપ, મારી ખૂન કરવાની ઝડપ,
હું રખડ્યો છું મારી આ તડપ માટે,
હું રઝળ્યો છું મારી આ કહેવાતી વિકૃતિ માટે.
તરસ્યો નથી હું એ લોહી માટે, બસ મારી આંખો ને જોઈએ છે ઠંડક,
જે ફક્ત ઠંડા કલેજે કરેલું કૃત્ય અને તેની મળતી નીપજ-“ઠંડુ લોહી” આપે છે ….
હું છું ડેકસ્ટર….!!”

ડેક્સ્ટર ની અત્યાર સુધીમાં ૭ સીઝન આવી છે અને આઠમી આવવાની તૈયારી છે જે લગભગ તેની છેલ્લી સીઝન માનવામાં આવે છે.

2) How I Met Your Mother :
આમ તો આ સીટકોમ વિષે થોડુક મેં પેલી ફયુચરને મેઈલ લખવા વાળી પોસ્ટ માં લખ્યું જ હતું, પણ એની પર થી સીરીયલ શેના વિષે છે એ કહી ના શકાય…..
હા, હજુ નામ ઉપર થી હિન્ટ મળી શકે એ છે….
અને જેવું નામ છે એવું જ આ સીટકોમ માં છે…..
મેઈન કેરેક્ટર અને શો નેરેટર એવો ટેડ મોસ્બી તેના છોકરાઓ ને ૨૦૩૦ ના સમયમાં એક વાત કરવા બેસે છે….  કે તે કઈ રીતે તેમની મમ્મી એટલે કે ટેડની વાઈફ ને મળ્યો હતો….
જો આ સીટકોમ ને એક સીટકોમ ની જેમ જોવા જઈએ તો એટલી કોમેડી નહિ લાગે, પણ એમ જ કોઈ પણ ટીવી શો ની જેમ જોઈએ તો ઘણો જ ગમી જાય એવો છે કેમ લવ સ્ટોરીઝ સારી એવી અને ટચી કહી શકાય એવી એડ કરી છે…..
મેઈન કેરેક્ટર્સમાં ટેડ, માર્શલ, લીલી, રોબીન અને ઓવ્સમ એવો બાર્ની સ્ટીન્સન!!
આ સીરીયલની અત્યારે આઠમી સીઝન ચાલે છે અને નવમી સીઝન ને તેની છેલ્લી સીઝન માનવામાં આવે છે….
અને આ શો વિષે મેં હજુ સુધી કઈ પોએમ વોએમ નથી લખી…..હહાહાહાહા બચ ગએ!! સારે કે સારે બચ ગએ!!! 😀

3) The Big Bang Theory :
આમ જોઈએ તો મારા મગજમાં હજુ ધ બીગ બેંગ થીઅરી અને હાઉ આઈ મેટ યોર મધર વચ્ચે કોમ્પીટીશન ચાલતી જ રહેતી હોય છે….. અને તેમના રેન્ક ઉપર નીચે થયા કરતા હોય છે….!
પણ હવે અત્યારે આના વિષે લખવા બેઠો છું તો ફરહી થી રેન્ક ચેન્જ કરીને આને ઉપર લઇ જવાની ઈચ્છા થાય છે…. પણ જો એવું કરીશ તો ફરીથી હાઉ આઈ મેટ યોર મધર માં કઈક લખવા જતા એને ઉપર લઇ જવાની ઈચ્છા થશે….. એટલે જેમ છે તેમ જ રાખું અને આનું થોડુક ઇન્ટ્રો આપી દઉં….!! 😛

આ સીટકોમ ૪ ફ્રેન્ડ અને સાયન્સના ખાન્ટુઓ એવા nerd સાયન્ટીસ્ટ્સ  ની આજુ બાજુ ઘૂમે છે!!
~>કુલ બનવાનો ટ્રાય કરતો રહેતો અને હોત એવી પાડોશીના પ્રેમ માં પડેલો લેનર્ડ કે જેના નામ માં જ ‘નર્ડ’ વર્ડ આવી જાય છે!
~> મગજ ફેરવી દે એવા લોજીક આપી ને પોતાને જ ગમે તે રીતે સાચો ઠેરવતો અને ભૂલથી પણ કોઈ પ્રશ્ન પૂછી જાય તો ફરીથી મગજ ગાંડું કરી દે એવા વૈજ્ઞાનિક કારણો આપતો એવો યંગ થિઅરિટીકલ સાયન્ટીસ્ટ “ડોક્ટર” શેલ્ડન કુપર…..(ડોક્ટર બોલવાનું તો ભૂલથી પણ ભૂલતા નહિ!!)
~> ચીપ અને ચીઝી લાઈન્સ થી છોકરીઓને લાઈન મારવાનું કોઈ દિવસ ણ છોડતો એવો જયુઈસ્ટ સ્પેસ એન્જીનીઅર “વોલોવીટ્ઝ”,
~> અને ઇન્ડિયન સ્પેસ સાયન્ટીસ્ટ “રાજેશ કુથ્રપાલી”….. જેમને મારા જેવો જ ભયાનક રોગ છે~~~”છોકરીઓ સાથે બોલવા જાય તો અવાજ જ ના નીકળે!!!”  જો કે રાજ પાસે એક જ ઈલાજ છે અને તે છે “આલ્કોહોલ”!!

અને સૌથી મેઈન કેરેક્ટર તો રહી જ ગયું…!!

~> “પેની” – શેલ્ડન અને લેનર્ડ ની હોટ, બ્લોન્ડ અને ડમ્બ એવી સ્ટ્રગલિંગ એક્ટ્રેસ પાડોશી!!

બસ તો આજ બધા ભેગા થાય અને જે સિચ્યુએશન થી કોમેડી ક્રિએટ થાય છે એજ છે “The Big Bang Theory”.

——————————————-
——————————————-
આમ જોવા જઈએ તો મારી બધી જ ફેવરીટ ટીવી સીરીયલ્સ વિષે લખવાનો હતો, પણ હવે જુદા જુદા ભાગમાં જ લખવું સારું રહેશે એવું મારા હાથ દુખી દુખી ને કહી રહ્યા છે…(આ તો એક બહાનું છે, પણ વાત એમ છે કે ઊંઘ આજે જલ્દી આવી ગઈ છે!! 😉 )

બસ તો ચાલો આશા રાખીએ કે આનો પાર્ટ-૨ જલ્દી આવે!! અને હા, પેલી ૧૯૯૫વાળી સ્ટોરીનો ચોથો પાર્ટ પણ આવશે જ…. ડોન્ટ વરી 😛 (હોપફૂલી 😉 )

કૌંસ માં:~
{[(
હમણા જ એક ફ્રેન્ડ ‘રોનક‘ એ યુ-ટ્યુબ પરના એક vloger વિષે જણાવ્યું, અને આજે જ તેના ઘણા બધા વિડીઓઝ જોવામાં પણ આવ્યા…..
તેનું કામ એવું છે કે દર અઠવાડીએ યુ-ટ્યુબ પર પહોંચેલા ટોપ (વાઈરલ) વિડીઓઝ ઓફ વિક વિષે જ મસ્તી ભરેલા શબ્દોમાં મજા કરાવી દે છે….
બસ તો એની ચેનલ “http://www.youtube.com/user/RayWilliamJohnson” એક વાર વિઝીટ કરવા જેવી છે…તો…. 😀

અને me આજે જે વિડીઓ સૌથી પહેલા જોયો, તે જ અહી share કરું છું….. સો એન્જોય!!  🙂


)]}
day5

અને હું ઉડ્યો…..(SecondLife)

હમણા બે દિવસ પહેલા હું એક મેરેજ માં ગયો હતો….
દર વખતે જે લોકોની કંપની હોય છે એ લોકો આવી શક્યા નહોતા…
હું ખુરશી લઈને બેઠો… આજુ બાજુ જોતો રહ્યો…
નાનું ગામ હતું અને નેટવર્ક આવતું નહોતું…
છતાં પણ મેં મારા ફ્રેન્ડને પીંગ કર્યો…. તેને IM મોકલીને મને ટેલીપોર્ટ રીક્વેસ્ટ સેન્ડ કરવા કહ્યું….
થોડી વાર રહીને નેટવર્ક પકડાયું અને મારો મેસેજ નીકળી પડ્યો…. ફ્રેન્ડનો રીપ્લાય પણ આવ્યો… તેણે મને વેઇટ કરવા કહ્યું… અને હું ટેલીપોર્ટ રીક્વેસ્ટની રાહ જોઇને બેઠો….
અને ત્યાં જ નેટવર્ક ફરી જતું રહ્યું….
હવે બીજી બાજુ બેન્ડ-બાજા વાળાઓએ ફાયરબ્રિગેડ ગાવાનું ચાલુ કર્યું જે મારા થી જરા પણ સહન ન થતા નજીકની જ એક ટેકરી પર જંગલ જેવા એરિયામાં જવાનું નક્કી કર્યું…. ટેકરી પર નેટવર્ક મળશે તેવી આશાએ….!
હું ટેકરી બાજુ આગળ વધ્યો અને એજ વખતે નોટીફીકેશનનો સાઉન્ડ સંભળાયો….
“Aryan has sent you request to join him in CDI”

મેં કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ ટેલીપોર્ટ પર ક્લિક કરી દીધું…. આજુ બાજુ બધું જ બ્લેન્ક થઇ ગયું હતું…. નોર્મલી એવું થતું નથી હોતું, કદાચ નેટવર્ક પ્રોબ્લેમ ના લીધે એરિયા ફાઈન્ડ કરવામાં પ્રોબ્લેમ થયો હશે…આજુ બાજુ કેટલાક લોકોની બ્લરી ઈમેજ નજરે ચઢી… કદાચ એ લોકો પણ મારી જેમ ખરાબ નેટવર્ક ના લીધે ફસાઈ ગયા હશે…..
થોડી વાર રહીને મારી આંખો પર એક ફ્લેશ થઇ…. અને હું સમજી ગયો કે ટેલીપોર્ટ કમ્પ્લીટ થઇ ગયું હશે…..
પણ ના…… આઈ વોઝ સ્ટીલ એટ ધ સેમ પ્લેસ!
હવે તો  હદ થઇ ગઈ હતી..મારી સ્ક્રીન પર ‘ટેલીપોર્ટ ફેઈલ્યર’નો મેસેજ દેખાતો હતો.. જો આ નો-ફ્લાય ઝોન ન હોત તો કદાચ ઉપરની બાજુ ઉડીને જ નેટવર્ક માટે ટ્રાય કરી દીધો હોત….
પછી ટેકરી પર થોડું વધારે ચઢીને મેં ફરીથી ટેલીપોર્ટ થવા માટે ટ્રાય કર્યો… આ વખતે બહુ ઝાઝી રાહ જોવી ન પડી…. થોડીજ વારમાં મારી આંખો પર ફ્લેશ થઇ…. અને હું જોરથી પાણીમાં જ પડ્યો…. ઉપર નજર કરી તો આર્યનભાઈ અને ડોરીઓનભાઈ હસતા-ઉડતા દેખાયા…. તેઓએ જાણે જોઇને મને પાણી ની ઉપર ની લોકેશન પર ફ્લોટ થતા થતા જ રીક્વેસ્ટ મોકલી હતી…

મેં ઇન્વેન્ટરીમાં ચેક કરીને બીજા સુકા કપડા વિઅર કરી લીધા…. બીજી બાજુ ડાંસ ફ્લોર પર જતીનભાઈ ઉભા હતા…. તેમને મળે ઘણો ટાઈમ થઇ ગયો હતો… હું ઉડીને તેમની બાજુ ગયો, તેમની નજર બીજી દિશામાં હતી…. હું નજીક પહોંચ્યો અને જતીનભાઈ ગાયબ થઇ ગયા….
મેં આર્યનભાઈ ની સામે નવાઈ થી જોયું, અને તેમણે પણ ખભા હલાવીને આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યું….
મારા ફોનમાં એક નવો IM આવ્યો….
જતિન : શું વિરાજભાઈ! ક્યા ખોવાઈ ગયા છો!
અને હું સમજી ગયો કે ચોક્કસ તેમને ઓસ્ટ્રેલીયા જવાનું થયું હશે….
જતીનભાઈ મોટાભાગે જયારે ઓસ્ટ્રેલીયા જાય ત્યારે મને આઇ.એમ. કરતા હોય છે….
મેં પણ તેમને તેમના અચાનક ગાયબ થવા વાળી વાત કરી અને તેમણે મને ઓસ્ટ્રેલીયા માટે રીક્વેસ્ટ મોકલી….. મેં આર્યનભાઈ અને ડોરીભાઈ ને બાય કહીને ટેલીપોર્ટ થવા માટે ક્લિક કર્યું….અને ફરી થી એક્સ્ટ્રા  Lagના કારણે હું ફસાઈ ગયો….
અચાનક પપ્પાનો મેસેજ આવ્યો કે હવે વરઘોડો નીકળે છે તો જલ્દી આવી જા પાછો….
અને મેં ફરી થી ડી-ફોલ્ટ બટન પર ક્લિક કરીને ના-છૂટકે પાછા આવવા માટે પ્રયાણ કર્યું… અને આ વખતે ટેલીપોર્ટ થતા એક સેકંડ જેટલી પણ વાર ન લાગી!
અને બસ….બોરિંગ મેરેજ (ખાસ તો બકવાસ બેન્ડ ના લીધે બોરિંગ લાગતા…) સહન કર્યા….

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

મારી તબિયત નથી બગડી(ના શારીરિક રીતે, કે ના તો માન’સિક’ રીતે… :P)
આ તો મેરેજ માં ગયો હતો…(ખરેખર ગયો જ હતો… :D) અને બોર થતો હતો….(એ પણ ખરેખર… :D) તો બસ આવું જ બધું વિચારતો હતો…. હવે તમને કઈ બીજા વિચાર આવે એ પહેલા હું કહી દઉં કે આવા વિચારો મને એટલા માટે આવ્યા કેમકે આ બધું મેં ખરેખરમાં પણ કરેલું છે… નોટ ઇન ધીસ લાઈફ, બટ ઇન “સેકન્ડ લાઈફ”!

હવે ઊંડાણમાં વાત કરું તો એવું છે કે ટ્વેલ્થના વેકેશનમાં (ફ્રેન્ડસની અછત અને ઓછાબોલી-ગુણ ના વધારાના લીધે) (નેટ પર)ફરતા ફરતા એક સાઈટ પર આવી ચઢ્યો…. નામ એનું “સેકન્ડલાઈફ.કોમ”…
સાઈટની ઇન્ફર્મેશન વાંચી, રસ પડ્યો… અકાઉન્ટ બનાવ્યું, ડાઉનલોડ કરી અને શરુ થઇ ગઈ મારી “સેકન્ડલાઈફ”!

સૌથી પહેલા તો એક હેલ્પ આઈલેન્ડ થી શરૂઆત થઇ… જ્યાં બધા બોર્ડ્ઝ મુકેલા હતા, તે બધા બોર્ડ પર લખેલી અને ચીતરેલી વસ્તુઓ જોઇને સેકન્ડલાઈફ જીવતા આવડી ગઈ…. થોડોક આગળ વધ્યો ત્યાં એક બોર્ડ પર ફ્રીબીઝ મળતી હતી…. મફતના કપડા, સ્કીન, શેપ્સ, અવતાર, ઓબજેક્ટ્સ, ફર્નીચર, ઘર…વગેરે..!
જેટલું હતું તે બધું જ ખરીદી લીધું, અને ત્યાં થી હું આઇલેન્ડના મિડલ પાર્ટમાં ગયો કે જ્યાં મારા જેવા ઘણા બધા ન્યુબીઝ હતા અને એકબીજાની ઇન્ફો share કરતા હતા… કયા દેશમાંથી આવ્યા છો? સાચું નામ શું છે? સાચું જેન્ડર શું છે? વગેરે વગેરે….અને એક હેલ્પર હતો/હતી જે લોકોના પ્રશ્નોને સોલ્વ કરવામાં હેલ્પ કરવા માટે જ ત્યાં મુકવામાં આવતા હતા…
થ્દિક ઇન્ફર્મેશન લીધા પછી ખબર પડી કે આ તો બસ શરૂઆત હતી!
હેલ્પરે આપેલા એક ફોલ્ડરમાં ઘણા બધા લેન્ડમાર્ક્સ હતા કે જેમાં ઘણા રીઅલ વર્લ્ડની હુબહુ જયારે કેટલીક ટોટલી કાલ્પનિક જગ્યાઓ હતી…..
શોપિંગ સેન્ટર્સ, ડાંસ કલબ્સ, RPG આઇલેન્ડ્સ, લાઈબ્રેરીઝ, અને રીઅલ વર્લ્ડ જેવી જ લાખો જગ્યાઓ!!
તમારે બસ મેપ માં સર્ચ કરવાનું અને ટેલીપોર્ટ થઇ જવાનું…..

આઈલેન્ડ પર જ ફરવું હોય અને ચાલવાનો કંટાળો હોય તો કઈ વાંધો નહિ, ઉડીને પહોંચી જાઓ….
ચાલવું ના ગમે તો ઉડતા જ રહો…!
જુદી સ્ટાઈલ થી ચાલવું છે? એનીમેશન ઓવરરાઈડ વિઅર કરી લો…
કપડા નથી ગમતા? ખરીદીને બીજા પહેરી લો…(પહેરવા તો પડે જ…મોટાભાગ ના આઇલેન્ડ પર… ;))
ચહેરો નથી ગમતો? શેપ નથી ગમતો? તો ચેન્જ કરી દો, કઈ જ વાંધો નહિ?
માણસ નથી રહેવું? કઈ વાંધો નહિ… જે જાનવર બનવું હોય તે બની શકો….
રીઅલ લાઈફ માં કોઈ રીલેશનશીપ માં નથી? સેકન્ડ લાઈફ માં મેરેજ કરી લો!!  😀
ડ્રેસ-ડીઝાઈનર થવું હતું પણ ડોક્ટર બની ગયા? સેકન્ડ લાઈફ છે ને…. બનો જે બનવું હોય એ…!
સિંગર છો? શરમાઓ છો? કઈ વાંધો નહિ, સેકન્ડલાઈફમાં રોકસ્ટાર બનવાના પુરા ચાન્સીસ છે….

બસ…. આ બધું જ ફોલો કરતો ગયો,
ફરતો ગયો….
૮-૯ મહિના જેટલું ફર્યો અને એક અઈલેન્ડ પર ફાઈનલી સેટલ થવાનું વિચાર્યું…. અને એ હતો હેલ્પ અઈલેન્ડ પીપલ….. બસ ત્યાં જ રહીને હેલ્પર તરીકે ન્યુબીઝ ને હેલ્પ કરવાનું ચાલુ કરી દીધું….
૩-૪ મહિના તરીકે હેલ્પર તરીકે સેવા કરી…. જોડે જોડે બીજા આઇલેન્ડ પણ એક્સ્પ્લોર કરતો ગયો…. અને અચાનક એક આઇલેન્ડ પર એક એક દિવસ એક ઇન્ડિયન નજરે ચડ્યો…!
નામ વગેરે પૂછ્યું અને ખબર પડી કે એક ઇન્ડિયન આઇલેન્ડના ઓનર હતા એ ભાઈ! એ આઇલેન્ડ પર ગયો અને ઘણા ઇન્ડિયન્સ સાથે ફ્રેન્ડશીપ થઇ…. અને એવી ફ્રેન્ડશીપ જેવી કદાચ મારે રીઅલ લાઈફમાં પણ નહિ હોય…..

આ એક ઈમેજીનરી વર્લ્ડ હતું… જેવી દુનિયા મેં નાનપણમાં ઈચ્છી હતી…. એક એવી દુનિયા કે જ્યાં મારા ઘણા બધા ફ્રેન્ડસ હતા….. એક એવી દુનિયા જ્યાં હું બિન્દાસ બોલી શકતો હતો, મસ્તી મઝાક કરી શકતો હતો….. જ્યાં હું કોઈની પણ પરવાહ કાર્ય વગર નાચી શકતો હતો, જ્યાં હું ઉડી શકતો હતો…. જ્યાં હું ગ્રુપ્સમાં રહી શકતો હતો! એક ફેમિલીની જેમ…..

સેકન્ડલાઈફ નું એડીક્શન થઇ ગયું હતું….!
જો કે અત્યારે તો જવલ્લેજ લોગીન કરું છું….
ઘણી વાતો છે સેકન્ડલાઈફની…. ઘણા કિસ્સાઓ છે…. કઈક અજીબ, કઈક મઝેદાર…. કઈક ફિક્કા, કઈક  ચટાકેદાર!

એ પણ share કરીશ…. કરતો રહીશ…. ત્યાં કેપ્ચર કરેલા પિક્ચર્સ સાથે…. ત્યાં કેપ્ચર કરેલી મોમેન્ટસને બનશે તેટલી લાઈવ કરીને બતાવવાનો પ્રયત્ન કરીશ….

આ સેકન્ડ લાઈફ ના અનુભવ પછી એટલીસ્ટ હું તો એવું નહિ જ કહું કે “યુ ઓન્લી લીવ વન્સ”…. જો ફર્સ્ટ લાઈફ માં કઈક ગુમાવ્યું છે, તો સેકન્ડ લાઈફમાં ચોક્કસ મળી રહેશે….
એક વાર તમે પણ જીવી જોજો….
તમારી સેકન્ડલાઈફ…… 🙂

[આ પોસ્ટ ફરીથી વાંચી નથી અને ઉતાવળ માં લખી છે…. તો ભૂલ દેખાય તો ચલાવી લેજો… :P]

બોલી નહિ શકું

લખી ચોક્કસ શકું છું, બોલી નહિ શકું,
લાગણીઓના તાળા ખોલી નહિ શકું.

કહેવા માટે મનમાં મેં સંઘર્યું ઘણું છે,
ફીલિંગ્સ ને શબ્દોથી તોલી નહિ શકું.

વિચારોની શબ્દો પર ચાલે છે હુકુમત,
એની આ રાજનીતિ ઝંઝોળી નહિ શકું.

પ્રેમ નથી, ફ્રેન્ડશીપ છે, ચોખ્ખું દેખાય છે!
દિલમાં હું આ સત્યને ઘોળી નહિ શકું.

મનોમંથન દિલમાં બબાલ પણ બને છે,
પણ ખુદને જ હું લાફો ચૉઢી નહિ શકું.

ખુદ ને ખુશ કરવા ખુદકુશી પણ જો કરું,
પોઢી જરૂર શકીશ, કફન ઓઢી નહિ શકું.

-વિરાજ રાઓલ